Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ συσκέπτεται με τους προϊσταμένους των μυστικών υπηρεσιών. Φημολογείται ότι προσπαθεί να τους πείσει να διαλύσουν την επάρατο CIA, να κλείσουν το Γκουαντάναμο και όλες τις μυστικές φυλακές που έχουν σπείρει ανά την υφήλιο, να αποσύρουν μια και καλή όλα τα στρατεύματα των ΗΠΑ από όλες τις χώρες του κόσμου (Ιράκ, Αφγανιστάν, κτλ) και να συστρατευτούν για τα δικαιώματα των λαών όλου του κόσμου! Σε πρώτη φάση μάλιστα, σκοπεύει να μεταφέρει την οικονομική βοήθεια των 2 δισ. δολαρίων που δίνει κάθε χρόνο στο Ισραήλ προς τους λιμοκτονούντες Παλαιστίνιους (ιδιαίτερα της Λωρίδας της Γάζας) και να απαιτήσει από το Ισραήλ να άρει τον αποκλεισμό στους Παλαιστίνιους της Γάζας και τις δολοφονίες, εισβολές και επέκταση των εποικισμών στη Δυτική Οχθη, με την απειλή διακοπής των διπλωματικών σχέσεων μαζί του. Αν δε εξακολουθήσουν να μη συμμορφώνονται, με την επιβολή αυστηρών κυρώσεων!
Επίσης, φημολογείται ότι τις επόμενες μέρες ο Μπαράκ Χουσεΐν Ομπάμα θα πραγματοποιήσει ανάλογες συσκέψεις με τα οικονομικά επιτελεία του για να εξετάσει το πώς θα μεταφερθεί ο τεράστιος πλούτος που βρίσκεται στα χέρια των πολυεθνικών μονοπωλίων και των “golden boys” (που συνήθως δεν είναι και τόσο “boys” όντας στα εξηνταφεύγα τους) στα εκατομμύρια των Αμερικανών εργαζόμενων και των εξαθλιωμένων Αφροαμερικανών και Ισπανόφωνων, των οποίων τα ποσοστά φτώχειας είναι υπερδιπλάσια των λευκών συμπολιτών τους! Για το λόγο αυτό θα φορολογήσει γερά τις επιχειρήσεις (οι οποίες στην περίοδο της «ανάκαμψης», από το 2001 μέχρι λίγους μήνες πριν ξεσπάσει η παρούσα κρίση, αυγάτιζαν τα κέρδη τους με ρυθμό 1.5 φορά περισσότερο από το μέσο όρο αύξησης όλων των συγκρίσιμων περιόδων ανάκαμψης μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο), αλλά και τα στελέχη των επιχειρήσεων (CEO), τα οποία αύξησαν τους «μισθούς» τους κατά 170% από το 1988 μέχρι το 2005. Ταυτόχρονα, θα αυξήσει ριζικά τους μισθούς των εργατών (που την περίοδο 1979-2005 αυξήθηκαν συνολικά μόλις κατά 2% σε ωριαία βάση, λαμβάνοντας υπ’ όψη τον επίσημο πληθωρισμό), έτσι ώστε να ανταποκρίνονται στη μεγάλη αύξηση της παραγωγικότητας, ενώ σε πρώτη φάση θα διπλασιάσει τουλάχιστον το κατώτερο ωρομίσθιο (το οποίο από το 1979 μέχρι το 2005 μειώθηκε κατά 30% λαμβάνοντας υπ’ όψη τον επίσημο πληθωρισμό).
Πρώτο μέλημά του δε, θα είναι η νομιμοποίηση των 12 εκατομμυρίων «παράνομων» μεταναστών που δουλεύουν στις ΗΠΑ και οι οποίοι είχαν πλημμυρίσει πριν δυο χρόνια τους δρόμους των αμερικάνικων πόλεων ζητώντας νομιμοποίηση. Αλλά και η αποσυμφόρηση των φυλακών από τα πάνω από 2 εκατομμύρια φυλακισμένους (οι ΗΠΑ κατέχουν το παγκόσμιο ρεκόρ σ’ αυτό τον τομέα)!
Ξεχάσαμε να αναφέρουμε, ότι θα αναδιανείμει τα χρήματα του σχεδίου Πόλσον (700 δισ. δολάρια στους τραπεζίτες) και θα τα δώσει στα 38 εκατομμύρια Αμερικάνους που πεινάνε, ενώ τα 60 δισ. που είχαν προτείνει οι Δημοκρατικοί για τα συσσίτια (κονδύλι που εγκρίθηκε από τη Βουλή των Αντιπροσώπων, αλλά απορρίφθηκε από τη Γερουσία) θα τα δώσει στα ένα εκατομμύριο νοικοκυριά που έχασαν τα σπίτια τους τον τελευταίο χρόνο και στα άλλα 2 εκατομμύρια που βρίσκονται ένα βήμα πριν από την κατάσχεση! Τέλος, θα υποχρεώσει όλες τις επιχειρήσεις να καλύπτουν την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη των εργαζομένων τους (η οποία κάλυψη είχε μειωθεί κατά 13% από το 1979 μέχρι το 2004) και θα προτείνει τη στήριξη των ανέργων με το βασικό μισθό καθ’ όλη την περίοδο της ανεργίας τους, διαθέτοντας χρήματα από τον κρατικό προϋπολογισμό και μειώνοντας ριζικά τις πολεμικές δαπάνες!
Ας προσγειωθούμε
Δεν τα πιστεύετε, φυσικά, όσα παραθέσαμε παραπάνω. Δεν τα είδατε πουθενά γραμμένα στις προεκλογικές εξαγγελίες του αφροαμερικάνου γερουσιαστή από το Ιλινόις. Φυσικά και δεν γίνονται αυτά, θα μας πείτε! Ομως, αγαπητοί φίλοι, μόνο τότε θα μιλούσαμε για «ιστορικής σημασίας νίκη του αμερικάνικου λαού», που υποτίθεται ότι σηματοδοτεί η εκλογή του Ομπάμα στο προεδρικό αξίωμα, όπως υποστηρίζουν οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι και οι αναλυτές της δεκάρας και στη χώρα μας. Τι σημασία έχει αν στον προεδρικό θώκο καθήσει ένας Αφροαμερικάνος με πατέρα από την Κένυα και μητέρα που αναζητούσε δουλειά στην Ινδονησία; Μήπως ο Κόλιν Πάουελ, που σαν υπουργός Εξωτερικών βομβάρδισε το Ιράκ, δεν καταγόταν από τζαμαϊκανούς μετανάστες και δεν γεννήθηκε στο Χάρλεμ; Επαιξε κανένα ρόλο αυτό στις πολιτικές που εφάρμοσε; ‘Η μήπως η καταγωγή του τον απέτρεψε να πει αυτά τα χοντροειδέστατα ψέματα για τα δήθεν «όπλα μαζικής καταστροφής» του Ιράκ, που ποτέ δεν βρέθηκαν, προκειμένου να δικαιολογήσει την αμερικάνικη εισβολή; Μήπως η Κοντολίζα Ράις δεν καταγόταν από Αφροαμερικανούς του αμερικάνικου Νότου; Η καταγωγή της την απέτρεψε από το να συνεχίσει ως υπουργός Εξωτερικών τη σκληρή ιμπεριαλιστική πολιτική των προκατόχων της;
Αναμφισβήτητα η εκλογή ενός Αφροαμερικάνου στο προεδρικό αξίωμα αποτελεί είδηση. Αυτό όμως μόνο ως προς το «φαίνεσθαι» και όχι ως προς την ουσία. Οι μεγαλύτεροι θα θυμούνται πόσο μας ζάλισαν όταν εκλέχτηκε ο 46χρονος τότε Μπιλ Κλίντον στο προεδρικό αξίωμα, το 1993. Ηταν η εποχή που μιλούσαν για την «γενιά των σαραντάρηδων», που έπαιζε σαξόφωνο και είχε δοκιμάσει μαριχουάνα. Τότε η «είδηση» αφορούσε στο νεαρό της ηλικίας (ο Κλίντον ήταν ο τρίτος νεότερος πρόεδρος στην ιστορία των ΗΠΑ) και το lifestyle του φαν των Beatles. Τώρα, η «είδηση» αφορά στο χρώμα και τη φυλετική καταγωγή. Η προεδρία Κλίντον όμως συνοδεύτηκε από το βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας, το σκληρό οικονομικό εμπάργκο στο Ιράκ (και το σύντομο βομβαρδισμό της Βαγδάτης το 1998), την επέκταση της θανατικής ποινής σε 60 επιπλέον κακουργήματα και την πιστή υποταγή στα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρήσεων (η οποία δεν αναιρείται με τα ψίχουλα που πέταξε στους αμερικάνους εργάτες με κάποιες περιορισμένες φοροαπαλλαγές που δεν αναίρεσαν την εισοδηματική ανισότητα που εξακολουθού-σε να επικρατεί στις ΗΠΑ).
Ο πολλά υποσχόμενος Μπιλ Κλίντον δε μπόρεσε να αποτρέψει την άνοδο του χρέους των αμερικάνικων νοικοκυριών (που μεταξύ 1995 και 1998 αυξήθηκε κατά 42%), ούτε το ξέσπασμα της κρίσης που σημειώθηκε με καταστροφικό τρόπο ακριβώς στο τέλος της θητείας του (2001). Βλέπετε, πίσω από το ίματζ των εκάστοτε αναλώσιμων προέδρων, υπάρχει η σκληρή πραγματικότητα. Η πραγματικότητα που έχει να κάνει με το ποιος κατέχει την οικονομική και πολιτική εξουσία. Κι αυτή, σε κάθε περίπτωση, ανήκει στους οικονομικά ισχυρούς, τους καπιταλιστές και τους μονοπωλητές εν προκειμένω, και δεν περνά σε κανένα πρόεδρο, είτε λευκός είτε μαύρος είτε κίτρινος είναι αυτός, είτε 40άρης, 50άρης ή 80άρης. Γιατί όλοι αυτοί συνδέονται με χίλια δυο νήματα (ορατά και αόρατα) με τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα που είναι αυτά που σε τελική ανάλυση υποδεικνύουν ποια πολιτική θα ακολουθηθεί.
Follow the money
Γι’ αυτό και η νίκη Ομπάμα δεν θορύβησε και δεν ενόχλησε κανένα από τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα της Αμερικής. Γι’ αυτό κατά την προεκλογική του εκστρατεία τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα δεν δίστασαν να του δώσουν χρήματα τόσο από τη Wall Street (η Goldman Sacks –874.207 δολάρια–αποτελεί το δεύτερο μεγαλύτερο δωρητή του Ομπάμα, μετά από το πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, την JP Morgan Chase –581.460 δολάρια–, τη Citigroup –581.216 δολάρια–, τη Morgan Stanley –425.102 δολάρια– και ο κατάλογος συνεχίζεται) όσο και από δικηγορικές φίρμες που υπερασπίζονται αυτές τις εταιρίες (όπως η Mayer-Brown, φίρμα που υπερασπιζόταν τν Merrill Lynch σε δίκες που αφορούσαν ρατσιστικές διακρίσεις, η οποία έδωσε γύρω στα 93.000 δολάρια), αλλά και από πολλές άλλες εταιρίες, όπως η Mircosoft (ο τρίτος μεγαλύτερος χορηγός της προεκλογικής του εκστρατείας, που έδωσε 714.108 δολάρια) και η IBM (415.196 σολάρια). Τα παραπάνω στοιχεία προέρχονται από την ίδια την Ομοσπονδιακή Εκλογική Επιτροπή (Federal Election Commission) στο ανακοινωθέν της 27/10/08.
Θα πρέπει να σημειώσουμε, ότι στους πίνακες των δωρητών αναφέρεται ότι τα χρήματα δεν προέρχονται από τις ίδιες τις εταιρίες αλλά από υπαλλήλους, ιδιοκτήτες ή τις οικογένειές τους. Καταλαβαίνει όμως εύκολα κανείς ποιοι έδωσαν τα χοντρά ποσά (οι ιδιοκτήτες φυσικά). Τα υπόλοιπα τα συγκέντρωσαν από τους υπαλλήλους τους, αλλά και η συγκέντρωση χρημάτων από την εταιρία σημαίνει ότι η εταιρία αυτή παίζει ενεργό ρόλο στη χρηματοδότηση του κάθε υποψηφίου.
Επομένως, δεν πείθει ο ισχυρισμός του Ομπάμα, ότι δεν χρηματοδοτείται από τους πλούσιους ή τα lobbies, αλλά από τον απλό κόσμο. Σύμφωνα μάλιστα με διάφορες εκτιμήσεις (https://savagepolitics.com/?p= 165), το 60% των δωρεών στον προεκλογικό αγώνα του Ομπάμα προέρχεται από ανθρώπους που δώρησαν άνω των 1.000 δολαρίων, ενώ μόνο ένα 30% προέρχεται από μικρές δωρεές (κάτω των 200 δολαρίων). Για όσους ενδιαφέρονται να ψάξουν περισσότερο, αναφέρουμε την έκθεση της Pam Martens, επί 21 χρόνια εργαζόμενης στη Wall Street, που στις αρχές του 2008 έκανε μια έρευνα σχετικά με τους οικονομικούς υποστηρικτές του Μπαράκ Ομπάμα (https://www.zcommunications.org/znet/viewArticle/16601). Στην έκθεση αυτή αναφέρονται αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία για τη χρηματοδότηση του Ομπάμα και για τα «δωράκια» που έκανε στις εταιρίες, όπως όταν έδινε την ψήφο του στον κακόφημο νόμο “Class Action Fairness Act” το 2005, που ουσιαστικά έβαζε φρένο στο δικαίωμα των απλών πολιτών να καταγγέλλουν τις εταιρίες στα δικαστήρια, μεταφέροντας τη δικαιοδοσία αυτών των δικών από τα πολιτειακά στα παραφορτωμένα ομοσπονδιακά δικαστήρια και καθυστερώντας τις υποθέσεις τους για πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Σημειώνουμε ότι αυτό το νόμο δεν τον ψήφισαν ακόμη και ορισμένοι γερουσιαστές του «Δημοκρατικού Κόμματος», όπως οι Κλίντον, Κέρι κ.ά.
Η κρίση πάντα παρούσα
Μπορεί η εκλογή του Ομπάμα να εμφανίζεται ως «ελπιδοφόρα», όμως ακόμα και οι πιο τολμηροί υποστηρικτές του κρατάνε και μια «πισινή». Βλέπετε, είναι και η ρημάδα η οικονομική κρίση που δεν αφήνει και πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Οχι γιατί θα δυσκολέψει τον Ομπάμα στο «προοδευτικό» του έργο, αλλά γιατί όλοι, σε τελική ανάλυση, γνωρίζουν ότι η διακυβέρνηση Ομπάμα δεν θα διαφοροποιηθεί και πολύ από τις προηγούμενες ως προς τη διαχείριση της κρίσης. Θα μετακυλήσει τα βάρη στις πλατιές λαϊκές μάζες τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.
Ετσι, την ίδια στιγμή με τα «ευχάριστα» νέα της νίκης Ομπάμα, η Wall Street συνέχιζε την κατρακύλα μετά από την καθ’ όλα απογοητευτική έκθεση του ινστιτούτου “ADP (Automatic Data Processing) Employers Services” (Ανάλυση Δεδομένων για τους Αμερικάνους Εργοδότες). Σύμφωνα με την έκθεση αυτή, οι απολύσεις στον ιδιωτικό τομέα αυξήθηκαν κατά 157.000 τον Οκτώβρη (πάνω από το αναμενόμενο), ενώ το Σεπτέμβρη ήταν τρεις φορές πάνω από την αρχική εκτίμηση (26.000 αντί 8.000 που προβλεπόταν στην προηγούμενη έκθεση). Οι απολύσεις τον Οκτώβρη σημείωσαν ρεκόρ εξαετίας. Ταυτόχρονα, ο δείκτης του αμερικάνικου Institute for Supply Management αναφορικά με την οικονομική δραστηριότητα στον τομέα των υπηρεσιών έπεσε στο χαμηλότερο σημείο από το 1982. Τώρα που οι ιλουστρασιόν εκλογές (οι πιο ακριβές στην ιστορία των ΗΠΑ, δεδομένου ότι κόστισαν 2.4 δισ. δολάρια, σύμφωνα με το “Centre for Responsive Politics”) τελείωσαν, το μόνο που μένει, πέρα από τον πόθο πλατιών λαϊκών στρωμάτων που ζητούσαν αλλαγή (γι’ αυτό και στις εκλογές αυτές είχαμε την μεγαλύτερη συμμετοχή των τελευταίων έξι δεκαετιών, όπως αναφέρουν τα μέχρι στιγμής στοιχεία από τα διεθνή ΜΜΕ, με τους ψηφίσαντες να ξεπερνούν τα 120 εκατομμύρια, 16 εκατομμύρια περισσότεροι απ’ αυτούς που εξέλεξαν τον Κλίντον το ‘93), είναι η δυνατότητα του συστήματος να αλλάζει χρώμα σαν χαμαιλέοντας. Ομως, οι εποχές είναι σκληρές και η όποια αλλαγή χρώματος θα ξεθωριάσει από τη διαβρωτική επήρεια της οικονομικής κρίσης. Γιατί οι αλλαγές μέσα από τις κάλπες ποτέ στην Ιστορία δεν ήταν ούτε ριζικές ούτε προς όφελος των καταπιεσμένων στρωμάτων της κοινωνίας, όσο οι τελευταίες εναπόθεταν στους «σωτήρες» τη λύση των προβλημάτων τους και δεν έβγαιναν οι ίδιες στο προσκήνιο για να τα διεκδικήσουν.
