Αργεντινή

Απεργίες κατά της λιτότητας

Δυόμισι χρόνια πέρασαν από το τέλος της σοσιαλδημοκρατικής αυταπάτης στην Αργεντινή. Τέλος που αποτέλεσε ένα ακόμα Βατερλό των σοσιαλδημοκρατικών θεωριών διαχείρισης του καπιταλισμού. Εκτοτε, η εξουσία πέρασε στον δεξιό Μαουρίτσιο Μάκρι που κέρδισε το 51.4% των ψήφων στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών τον Δεκέμβρη του 2015.
 
Ο Μάκρι προανήγγειλε αμέσως τον τερματισμό της σταθερής συναλλαγματικής ισοτιμίας του πέσο προς το δολάριο, ανοίγοντας έτσι το δρόμο στην εκτίναξη του πληθωρισμού που μέχρι τότε υπήρχε μόνο ανεπίσημα.
 
Πριν από μερικές βδομάδες, το ΔΝΤ συμφώνησε να δώσει δάνειο στην Αργεντινή της τάξης των 50 δισ. δολαρίων, μετά την κατάρρευση του εθνικού της νομίσματος (πέσο). Ο Μάκρι δικαιολόγησε αυτή του την απόφαση με το αιτιολογικό ότι έτσι θα αποφευχθεί η οικονομική κρίση. Ομως, όπως συμβαίνει με κάθε δάνειο από τα κοράκια του χρηματιστικού κεφαλαίου, έτσι και το τελευταίο προς την Αργεντινή συνοδεύεται από όρους που χτυπούν τα λαϊκά εισοδήματα.
 
Γι’ αυτό και την περασμένη Δευτέρα η Αργεντινή παρέλυσε από τη γενική απεργία στην οποία κατέβηκαν χιλιάδες εργαζόμενοι ανά τη χώρα. Ακόμα και μέσα στην Καθολική Εκκλησία βρέθηκαν φωνές που υποστήριξαν την απεργία (μία 24ωρη δεν αποτελεί δα και καμιά… επανάσταση) ζητώντας από τον Μάκρι να μην προχωρήσει σε περικοπές κοινωνικών προγραμμάτων (κάποιοι βλέπετε πρέπει να εμφανίζονται αρεστοί στο ποίμνιό τους).
 
Από πού όμως θα κόψει ο Μάκρι για να μειώσει τα ελλείμματα; Θα πρέπει μέσα στο 2019 να μειώσει το έλλειμμα στο 1.3% (από περισσότερο του 3% που ήταν πέρσι). Γι’ αυτό και αποφάσισε ότι οι αυξήσεις φέτος δεν θα ξεπεράσουν το 15%, τη στιγμή που ο πληθωρισμός είναι σχεδόν διπλάσιος!
 
Δε μπορούμε να περιμένουμε από μία απεργία που κήρυξαν τα συνδικάτα (που κάθε άλλο παρά επαναστατικά είναι) να ταράξει τα νερά. Αυτό όμως που σιγοβράζει είναι η αγανάκτηση του κόσμου κι αυτό είναι που δείχνει η τελευταία απεργία.