Μπορεί οι εκλογές να μη φέρνουν ποτέ την αλλαγή, καταγράφουν όμως καταστάσεις και κοινωνικές συμπεριφορές. Ακόμα και όταν πρόκειται για τις αμερικάνικες εκλογές. Αυτό, λοιπόν, που καταγράφηκε στις εκλογές του Κογκρέσου δεν ήταν μόνο μια πανωλεθρία των Ρεπουμπλικάνων και του ίδιου του Μπους, που είδαν να χάνουν τη Βουλή των Αντιπροσώπων (Κογκρέσο) και ίσως και τη Γερουσία (στην οποία μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές προηγούνται οι Δημοκρατικοί), για πρώτη φορά μετά από 12 συναπτά έτη. Ηταν μία ήττα της αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής, που έχει ήδη συντελεστεί πριν από τις εκλογές. Στις εκλογές απλά αποτυπώθηκε και έγινε πιο ανάγλυφη αυτή η ήττα.
Μια σύντομη ματιά στον παγκόσμιο χάρτη αρκεί για να δείξει τα αίτια αυτής της ήττας. Ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας, που διακήρυξε και ξεκίνησε ο Μπους, μετά την επίθεση της 11ης Σεπτέμβρη 2001, έχει δώσει τη θέση του: 1. Σε ένα αιμάσσον Ιράκ που παρά τα δεκάδες χιλιάδες θύματα συνεχίζει να αντιστέκεται και να μην αφήνει τους Αμερικάνους να γευτούν κανένα όφελος από την συνεχιζόμενη κατοχή, κανένα ουσιαστικό οικονομικό κέρδος απ’ το πετρέλαιο, παρά μόνο τους χιλιάδες νεκρούς (ο περασμένος Οκτώβρης ήταν ο τέταρτος μήνας με τις μεγαλύτερες αμερικάνικες απώλειες τα τελευταία τρία χρόνια, 105 νεκροί σύμφωνα με το CNN) και τους ακόμα περισσότερους τραυματίες. Η κατάσταση είναι τόσο άσχημη για τους Αμερικάνους που μέχρι και μέσα στο στρατό αρχίζουν να μη μπορούν να κρυφτούν οι γκρίνιες (χαρακτηριστική ήταν απ’ αυτή την άποψη η «έκκληση της Επανόρθωσης», που υπέγραψαν 600 στρατιωτικοί, ζητώντας την επιστροφή του στρατού απ’ το Ιράκ). 2. Σε ένα επίσης αιμάσσον Αφγανιστάν, όπου η επιστροφή των Ταλιμπάν είναι πλέον γεγονός αδιαμφισβήτητο. 3. Σε μία Λατινική Αμερική με τους αντίπαλους της Ουάσιγκτον ή τουλάχιστον αυτούς που ζητούν αλλαγή στη μοιρασιά της τράπουλας να ξεφυτρώνουν ο ένας μετά τον άλλο (και να κερδίζουν τις εκλογές), σαν τα μανιτάρια μετά τη βροχή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η εκλογή του Ντανιέλ Ορτέγα στη Νικαράγουα, που μετά την εκλογή του Μοράλες στη Βολιβία και τη συνεχιζόμενη επικράτηση του Τσάβες στη Βενεζουέλα αποτελεί έναν ακόμα πονοκέφαλο για τα αμερικάνικα συμφέροντα στην περιοχή. 4. Σε μία Μέση Ανατολή που φλέγεται, με την Παλαιστίνη να συνεχίζει να αποτελεί «αποσταθεροποιητικό παράγοντα» για τα αμερικάνικα συμφέροντα, το Ιράν να «βγάζει γλώσσα» στους Αμερικάνους με τα πυρηνικά του και το μεγάλο σύμμαχο των ΗΠΑ στην περιοχή να βγαίνει ταπεινωμένος απ’ τους μαχητές της Χεζμπολά, μετά από ένα πόλεμο 33 ημερών στο Λίβανο. 5. Σε πλήρη αποτυχία στην «εξάρθρωση» της παγκόσμιας «τρομοκρατίας», μετά τα συνεχή χτυπήματα στη Μαδρίτη, το Λονδίνο, την Τουρκία και αλλού, με τον Μπιν Λάντεν να έχει γίνει καπνός και νέους πυρήνες της Αλ Κάιντα να φυτρώνουν παγκόσμια (παρά τα όποια πλήγματα εναντίον της).
Η τελευταία τριετία ήταν πραγματικά απογοητευτική για τους Αμερικάνους, που όχι μόνο βλέπουν ότι δεν πετυχαίνουν κανένα στόχο απ’ αυτούς που έβαλαν, αλλά και διαπιστώνουν ότι οι ιμπεριαλιστές αντίπαλοί τους – πρώτη απ’ όλους η Ρωσία και μετά η Κίνα – δυναμώνουν ολοένα και περισσότερο. Γι’ αυτό και ήταν επόμενο ο Μπους να «παραιτήσει» τον Ράμσφελντ, τον οποίο μέχρι πρότινος εκθείαζε, παραδεχόμενος έτσι την αποτυχία της πολιτικής του.
Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός δε θα γίνει ούτε δικαιότερος ούτε διαλλακτικότερος με την επικράτηση των Δημοκρατικών στο Κογκρέσο. Ομως, θα αναγκαστεί να αναζητήσει τρόπους για να επιβάλει την πολιτική του με άλλα μέσα, κι αυτό όχι επειδή έφυγε ο «κακός Ράμσφελντ», αλλά επειδή η αποτελεσματικότητα της μέχρι σήμερα πολιτικής του ήταν ένα απόλυτο μηδενικό. Ο καιρός θα δείξει πως θα επιχειρήσει να παρουσιάσει τη «στροφή» της πολιτικής του. Αυτό όμως δε μειώνει με τίποτα το πλήγμα που έχει δεχτεί τα τελευταία χρόνια, ένα πλήγμα που δεν το δέχτηκε από κάποιους πάνοπλους στρατιωτικούς μηχανισμούς, αλλά απ’ τους «ξυπόλητους» που θεωρούσε εύκολο αντίπαλο.
