Συντάκτης: Eksegersi.gr

  Μια ιστορία εκδίκησης, που καταλήγει στην αρχαία τραγωδία. Ενας άνδρας που πέφτει θύμα απαγωγής και δεκαπενταετούς φυλάκισης για άγνωστους λόγους ονειρεύεται και καταστρώνει την εκδίκησή του. Οταν, όμως, αρχίσει να την υλοποιεί, διαπιστώνει σιγά-σιγά ότι και ο ίδιος δεν είναι εντελώς αθώος… Μάλιστα, ο θύτης του θα καταφέρει να τον εγκλωβίσει στον ίδιο εφιάλτη που σημάδεψε και εκείνον… Συμπέρασμα; Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί, ένοχοι και αθώοι ή αλλιώς: «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω».   Η κορεάτικη αυτή ταινία κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο στις Κάννες και ασφαλώς δεν είναι απ’ αυτές που περνούν απαρατήρητες. Εκμεταλλεύεται ένα ακραίο σενάριο για να διεισδύσει σε μια πολύπλοκη, απ’ όσο εξαρχής φαίνεται, πραγματικότητα. Στις αρετές της συγκαταλέγεται και η βιρτουόζικη σκηνοθεσία που ευτυχώς δεν είναι κενή περιεχομένου.   Ε.Γ.   ΥΓ: Αναφερθήκαμε στις τρεις σπουδαιότερες ταινίες αυτής της εβδομάδας. Για καθαρά πληροφοριακούς λόγους (διότι δεν υπάρχουν άλλοι) αναφέρουμε και την Αληθινή ζωή,,…

  Με μια θλιβερή επανάληψη των σκηνοθετικών εμμονών του, που ντύνουν ένα ρηχό και φτωχό σενάριο, ο Εμίρ Κουστουρίτσα επιβεβαιώνει με αυτή την ταινία την πλήρη καλλιτεχνική παρακμή του. Κακόγουστο, εκνευριστικό φολκλόρ, που σε τελική ανάλυση θίγει τη βαλκανική ταυτότητα όλων μας, και ήρωες που περιφέρονται εν εξάλλω καταστάσει στα πλατό, μεθυσμένοι δήθεν από τη ζωή, γεμίζουν τα πλάνα με γελοιότητες και απίστευτα βαρετούς θορύβους.   Η ιστορία του Βόσνιου σιδηροδρομικού που θέλει ν’ ανταλλάξει μια μουσουλμάνα όμηρο με τον αιχμάλωτο γιο του, αλλά τελικά την ερωτεύεται, παύει να ενδιαφέρει οποιονδήποτε από την πρώτη σχεδόν στιγμή. Και το χειρότερο:Η ταινία διαρκεί 155 ολόκληρα, ατελείωτα λεπτά.   Ελένη Σταματίου

  Γυρισμένη πριν σαράντα τέσσερα χρόνια η ταινία αυτή του Ακίρα Κουροσάβα εξακολουθεί να «στέκεται» ακόμα και σήμερα. Οχι μόνο χάρη στην υποδειγματική σκηνοθεσία, αλλά επίσης χάρη σε ένα πάντα επίκαιρο σενάριο που σχολιάζει τη διαφθορά και τη βία της ιαπωνικής κοινωνίας γύρω στα 1860.   Η ιστορία διαδραματίζεται σ’ ένα μικρό χωριό όπου δυο συμμορίες ερίζουν για τον έλεγχο της περιοχής, υπό την υψηλή εποπτεία της Αστυνομίας. Ενας τυχοδιώκτης σαμουράι, με κίνδυνο της ζωής του, θα παίξει διπλό παιχνίδι μαζί τους, με στόχο την αλληλοεξόντωσή τους.   Η ταινία αποτέλεσε έμπνευση για το «Για μια χούφτα δολάρια» του Σέρτζιο Λεόνε. Ελένη Σταματίου  

  Σε κυρίαρχο θέμα της πολιτικής και όχι της αθλητικής επικαιρότητας έχουν εξελιχθεί οι πρόσφατες εκλογές στην ΕΠΟ. Αν και η πλειοψηφία των φιλάθλων ασχολήθηκε ελάχιστα με την εκλογική διαδικασία, αφού γνωρίζει ότι ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα δύσκολα θα υπάρξει φως στο βάθος του τούνελ, το ενδιαφέρον από την πλευρά των πολιτικών (και ιδιαίτερα της κυβέρνησης) υπήρξε έντονο.    Οι αναταράξεις στη ΝΔ είναι ιδιαίτερα σοβαρές και ακούστηκαν βαριές κουβέντες από τα κομματικά στελέχη που υποστήριξαν την παράταξη του Βίκτωρα Μητρόπουλου σε βάρος του ΓΓ του κόμματος  Βαγγέλη Μεϊμαράκη, ο οποίος δούλεψε παρασκηνιακά  υπέρ του Γκαγκάτση, που επικράτησε τελικά με πολύ εύκολο τρόπο. Αν και το θέμα εμφανίζεται σαν κόντρα ανάμεσα σε Ορφανό και Μεϊμαράκη, επί της ουσίας πρόκειται για μάχη στρατηγικής στο χώρο του αθλητισμού.   Είχαμε γράψει σε προηγούμενο σημείωμα ότι στη ΝΔ υπήρχαν δυο «γραμμές» για τον τρόπο που θα έπρεπε να λειτουργήσει το κόμμα απέναντι στις…

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος, μετά τη λήξη της απεργίας πείνας των πολιτικών κρατούμενων, είναι αυτή η υπόθεση να πέσει στη λήθη. Να κλείσει το θέμα με την αφαίρεση του κλουβιού πάνω από το χώρο προαυλισμού και να παραμείνει άθικτο το ειδικό καθεστώς κράτησης. Εχει, λοιπόν, ιδιαίτερη σημασία να εμμείνουμε σ’ αυτό που στο προηγούμενο φύλλο της η «Κ» ονόμασε κεφαλαιοποίηση των κερδών απ’ αυτή την καμπάνια, δύναμη της οποίας αποτέλεσε η απεργία πείνας (ιδιαίτερα η αποφασιστική και γεμάτη αυταπάρνηση στάση του Δ. Κουφοντίνα) και βοηθητικό παράγοντα η δράση του κινήματος αλληλεγγύης. Ας μου επιτραπεί να σημειώσω ότι στόχος αυτής της κεφαλαιοποίησης δεν πρέπει να είναι μόνο, ούτε κυρίως το ειδικό καθεστώς κράτησης, αλλά το γενικότερο ζήτημα που θέτει η ύπαρξη πολιτικών κρατούμενων με αυτή την ιδιότητα, για πρώτη φορά στη μεταπολίτευση (ως γνωστόν, έως τώρα, οι πολιτικοί κρατούμενοι είχαν σχετικά σύντομα περάσματα από τις φυλακές, με εξαίρεση -αν δεν κάνουμε λάθος-…

► Οι χειρότερες μέρες είναι η πολιτική τους – ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Εργοδοσία, Νταβατζήδες – Ο αγώνας μας, καμία ανοχή και υποχώρηση – Να τους σταματήσουμε, να οργανωθούμε – Ενωμένοι εργαζόμενοι – Απεργίες και διαδηλώσεις (ΚΟΕ) Σε απεργίες και διαδηλώσεις καλεί τους εργαζόμενους η ΚΟΕ. Φαίνεται μάλιστα να έχει βγάλει σοβαρά συμπεράσματα από την κύρια πολιτική δραστηριότητα που είχε τόσα χρόνια. Τότε που προσπαθούσε, όπως όλοι θυμόμαστε, με θαυμασμό είναι αλήθεια, να πραγματοποιήσει το μεγάλο όνειρο. Να ενώσει την Αριστερά. Τί κατάλαβε λοιπόν; Οτι πρέπει να ενωθούμε και να αντισταθούμε. Οτι με τις εκλογές δεν γίνεται τίποτα. Να πως το λέει στην προκήρυξή της: «Ο άλλος δρόμος είναι να ενωθούμε και να αντισταθούμε. Τώρα, χωρίς καμιά ανοχή, χωρίς υποχωρήσεις! Να θυμηθούμε πως το ασφαλιστικό του Σημίτη δεν το σταμάτησαν κάποιες εκλογές, κάποια επερώτηση στην Βουλή, κάποια κινητοποίηση ενός κόμματος (σ.σ. πολύ τον αόριστο δουλεύει η ΚΟΕ – πάντα ενωτική). Το σταμάτησαν…

Πού είναι πια η πχοιότητα (μεγάλε Κινέζο!), πάει και το τσιγάρο, είμαστε τα γαϊδούρια τους, μια ζωή δεμένοι με το κάρο Διεθνής (αλά «Απολίτιστοι»)   ♦ «Το Συνδικάτο είναι για όλους τους οικοδόμους. Το Συνδικάτο δεν είναι όμως όλων των οικοδόμων». (από τον «ΠΑΛΜΟ ΤΩΝ ΟΙΚΟΔΟΜΩΝ», του Συνδικάτου Οικοδόμων, φ.124). Δηλαδή, Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει; ♦ «Αποκαθηλώστε τους καμεροχαφιέδες» ζητάει σε υπόμνημά της η «Δημοκρατική συσπείρωση για τις λαϊκές ελευθερίες και την αλληλεγγύη» (6 Οκτωβρίου 2004). Και ΛΕΓΕ-ΛΕΓΕ, ΛΕΓΕ-ΛΕΓΕ, ο χριστιανός βαρέθηκα (που έλεγε κι ο αθάνατος Στράτος…). ♦ Οι κάμερες υπάρχουν: HIC SALTUM, HIC RODUS. ♦ Ο κ. Δούκας μας λέει ότι όλα πάνε καλά (επιπλέουμε, δηλαδή), ο κ. Γιακουμάτος ότι «οι άνεργοι πρέπει να μάθουν… ψάρεμα» (μεταφορικά), τελικά να το ρίξουμε στο καμάκι για να δούμε άσπρη μέρα ή να περιμένουμε να χιονίσει; ♦ Σύνθετη και δαπανηρή η χορήγηση επιδόματος θέρμανσης» – με άλλα λόγια άντε πάλι «όλο…

* Η προεδρολογία συνεχίζεται, με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ να κρατούν κλειστά τα χαρτιά τους. Τα ονόματα που μέχρι στιγμής ακούγονται είναι του Μίκη Θεοδωράκη, του Μίκυ Μάους, του Πέτρου Μολυβιάτη, του επιθεωρητή Ο’ Χάρα, του Νίκου Κωνσταντόπουλου αλλά και της Υπουργιάννας Καψοδάση-Φιεστοπούλου, του ακαδημαϊκού Γιώργου Οσφυοκάμπτη και της Θεοδώρας Κούβελου ή Μητσοτάκη, που για λόγους image διατηρεί το ψευδώνυμο-password Ντόρα Μπακογιάννη. Η ΝΔ λέει ότι θα ανοίξει τα χαρτιά της τον Γενάρη, μετά από την εθνική ημέρα χαρτοπαιξίας της πρωτοχρονιάς. Το ΠΑΣΟΚ παραμένει εν αναμονή, αφού έχει αχρηστευθεί εδώ και μήνες ο μηχανισμός πρωτοβουλιών ενώ το ΚΚΕ, ως ακραιφνές επαναστατικό κόμμα, δεν ασχολείται με αστικές διαδικασίες. Ο δε ΣΥΝ, μετά την μετατροπή του σε ΠΛΗΝ, έχει ν’ αντιμετωπίσει τη δική του προεδρολογία και θ’ ασχοληθεί αργότερα με το ζήτημα. Μία σκέψη να προταθεί ο εκσυγχρονίσας τη χώρα κ. Σημίτης για τη θέση του προέδρου της Δημοκρατίας, έδωσε ιδέα…

Ουδέν κακόν αμιγές καλού. Το τελευταίο διάστημα οι τηλεοράσεις και γενικότερα τα ΜΜΕ ανέλαβαν ένα αξιοσημείωτο εκπαιδευτικό έργο. Μας αποκάλυψαν, μας έμαθαν, όλες τις κρυφές πλευρές των καρτέλ του πετρελαίου, που διαμορφώνουν τις σημερινές τιμές, που με τη σειρά τους απειλούν να τινάξουν όλους τους προϋπολογισμούς -κρατικούς και οικογενειακούς- στον αέρα. Ολες, πλην μιας, της βασικής. Της υποτιμημένης, δραματικά υποτιμημένης, τιμής της εργατικής δύναμης, που είναι η βάση για την απίστευτη κερδοφορία των πετρελαιάδων. Εντάξει, δεν τρέφουμε χαζοαυταπάτες ότι τα ΜΜΕ θα αρχίσουν να διδάσκουν «Κεφάλαιο». Ούτε ότι θα προσπαθούν να κατανοήσουν τους νόμους της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής. Το πολύ-πολύ να προτείνουν στον Χρυσόδουλο και στους υπόλοιπους εκπρόσωπους του Θεού στη γη να αρχίσουν τις λιτανείες και τα διαβάσματα, για να κρατηθεί όσο γίνεται περισσότερο ο καλοκαιριάτικος καιρός, για να μη κρυώσει το ποίμνιον και αρχίσει να μπαίνει το μυαλό του σε επικίνδυνα μονοπάτια. Αλλά φαίνεται ότι, παρά τα εντατικά διαβάσματα…

♦ Ασυμμάζευτα (1)   Την πέταξε την κουβέντα και τώρα τρέχει να τα μαζέψει. Για την υπουργό Παιδείας Μ. Γιαννάκου, λέμε, που αφού προανήγγειλε λίστα με μετεγγραφές-μαϊμού γόνων βουλευτών, το βάρος της οποίας δεν θα μπορούσε να σηκώσει η Βουλή, τώρα λέει πως όχι μόνο δεν έχει λίστα, αλλά και πως δεν είπε την επίμαχη φράση. Ομως, η φράση προκύπτει από το πρακτικά της Βουλής, τα οποία οι συνεργάτες της υπουργού φρόντισαν να λογοκρίνουν δεόντως. Το θέμα έτσι κι αλλιώς υφίσταται. Και η διερεύνησή του είναι εξαιρετικά εύκολη υπόθεση. Δεν χρειάζεται η Βουλή ή η κυβέρνηση να ξεκινήσει από τις λίστες με όλες τις μετεγγραφές που μπορούν να στείλουν τα πανεπιστήμια, για να χαθεί μέσα στις συνωνυμίες. Αρκεί κάθε βουλευτής της παρούσας και των δυο προηγούμενων Βουλών (δεν είναι ούτε 500 άτομα σύνολο) να κάνει μια δήλωση στην οποία θα αναφέρει πού σπουδάζουν (αν σπουδάζουν) τα παιδιά του και πώς βρέθηκαν…

Η προηγούμενη κυβέρνηση συνήθιζε να μας κατηγορεί για φαντασιοπληξία. H οικονομία ευημερεί -μας έλεγε- το κράτος φροντίζει τους αναξιοπαθούντες, οι άνεργοι έχουν μπροστά τους ποικιλία επιλογών για εργασία, η ισχυρή Ελλάδα τείνει προς την πραγματική σύγκλιση με τις αναπτυγμένες χώρες του ευρωπαϊκού καπιταλισμού. Η τωρινή κυβέρνηση στην αρχή χάθηκε μες στις χαρές και τα πανηγύρια. Πρώτα το ποδοσφαιρικό Euro της Λισαβόνας, ύστερα το Athens 2004 και τα παγκόσμια συγχαρητήρια για την άψογη διοργάνωση της μεγάλης γιορτής του αθλητισμού, έβγαλε ένα εξάμηνο μες στην καλή χαρά. Από τα μέσα Σεπτέμβρη άρχισαν τα δύσκολα. Γιατί μόλις κόπασαν τα πανηγύρια για τα θεάματα, άρχισε η αγωνιώδης αναζήτηση του άρτου. Ειδικά εκείνου του άρτου που η κυβέρνηση είχε υποσχεθεί προεκλογικά. Οπότε οι πανηγυριώτες ανακάλυψαν πως για μια ακόμα φορά τους είχαν εξαπατήσει. Διότι η κυβέρνηση «ανακάλυψε» ότι παρέλαβε άδεια ταμεία. Και για του λόγου το αληθές οργάνωσε και μια δημοσιονομική απογραφή, που πιστοποίησε ότι…

Στην πράξη, η κυβέρνηση δεν έχει αλλάξει το παραμικρό στο πλαίσιο που από τα έδρανα της αντιπολίτευσης, κατήγγειλε ως «ασπιρίνη» στην αντιμετώπιση της ανεργίας ούτε έχει αναλάβει πρωτοβουλίες ανάσχεσης της αυξητικής τάσης του αριθμού των ανέργων.   CITY PRESS O συνδικαλισμός δεν είναι μόνο ταξικός, αλλά και διαταξικός καθώς πια έχει εμπεδωθεί ο δρόμος της συναίνεσης με τα συνδικάτα.  Δ. Κυρζόπουλος (υποδιοικητής ΙΚΑ) Τα ‘λεγαν μερικοί, μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού, ότι μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες, η ελληνική οικονομία θα δείξει το πραγματικό της πρόσωπο. Δηλαδή, αυτό που ποτέ δεν υπήρξε… Τώρα: Ανεργία στα ύψη, ανταγωνιστικότητα άρρωστη, επενδύσεις ανύπαρκτες, και εκατομμύρια Ελληνες δεσμώτες των δανείων. Απτή η πραγματικότης. Την οποία δεν διαμορφώνει η «απογραφή», όπως αρέσκονται να λένε οι τέττιγες του μπατιρημένου «εκσυγχρονισμού». Γ. Τριάντης (Ελευθεροτυπία) Tα γεγονότα άκρως αποκαλυπτικά δεν αφήνουν πια καμία αμφιβολία για το τι συνέβη όλα τα προηγούμενα χρόνια. Tο Eθνικό Συμβούλιο Pαδιοτηλεόρασης, κατ’ ευφημισμόν…

Η ενιαία μόνιμη εργασιακή σχέση στο Δημόσιο, πάγιο αίτημα του συνδικαλιστικού κινήματος αλλά και συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα, αποτελεί βασικό μας στόχο.   Από προκήρυξη της ΑΔΕΔΥ

► Αν ήμασταν μεταφυσικοί, θα μιλούσαμε για θεία δίκη. Ενας εργοστασιάρχης έβαλε τρία άγρια σκυλιά να φυλάνε το συσκευαστήριο φρούτων που λειτουργεί στη Θεσσαλονίκη. Και τα σκυλιά κατασπάραξαν το γιο του και τη φίλη του, όταν επισκέφτηκαν νύχτα το εργοστάσιο. Αναρωτιόμαστε, έχει δικαίωμα ο κάθε καπιταλιστής να βάζει ως φύλακες άγρια σκυλιά, που μπορούν να κατασπαράξουν τον οποιονδήποτε; Ακόμα και τον φτωχοδιάβολο που θα αναζητήσει «νυχτοκάματο» στο εργοστάσιό του;   ► Την κατάθεση Οτζαλάν αμέσως μετά τη σύλληψη και μεταφορά του από την Κένια στην Τουρκία δημοσίευσε σε συνέχειες η τουρκική εφημερίδα «Μιλιέτ» (αναδημοσίευση στην «Ελευθεροτυπία», 26.10.04). Τί βγαίνει από την κατάθεση; Αυτό που ήταν ήδη γνωστό. Οτι το ελληνικό κράτος τον παρέδωσε εν ψυχρώ στους διώκτες του, ενώ είχε ήδη ζητήσει πολιτικό άσυλο στην ελληνική πρεσβεία στην Κένια. Η γνώμη μας για τον Οτζαλάν είναι γνωστή και δεν είναι φυσικά καλή. Ομως, από την πλευρά του ελληνικού κράτους και…

• Τί τα ‘πιασε τα κανάλια και όλη μέρα τσαμπουνάνε για την ακρίβεια; ••• Θέλουν να ξεσηκώσουν τον κόσμο; ••• Οχι να τον ξεσηκώσουν, να τον εκτονώσουν ••• Κάθεσαι εσύ στον καναπέ και ακούς τον δημοσιογράφο να τα χώνει ••• Εκτονώνεσαι, παίρνεις το αίμα σου πίσω (φαντασιακά) και πας ήσυχος για ύπνο ••• Δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα απολύτως ••• Τα κάνουν όλα για σένα ο Κακαουνάκης, ο Αυτιάς και τ’ άλλα καλόπαιδα ••• Ο απόλυτος αποπροσανατολισμός ••• Και στην ερμηνεία του φαινόμενου και στο «διά ταύτα» ••• Φαίνεται πως η επιλογή προέδρου στις ΗΠΑ είναι καθαρά ζήτημα αισθητικής ••• Δεν μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά ο έρωτας τόσων ευρωπαίων για τον Κέρι ••• Ο Μπους υποδεικνύεται ως ένας ανόητος, άξεστος και επιθετικός καουμπόι ••• Σε αντίθεση με τον φινετσάτο βοστονέζο Κέρι ••• Πιο φινετσάτη είναι η αντιπρόεδρος της Κομισιόν Λογιόλα ντε Παλάθιο ••• Που εξέφρασε δημόσια τη δυσαρέσκειά της επειδή…

30/10/1904: Πρώτο κόμικ σε εφημερίδα 30/10/1947: Υπογραφή συμφωνίας GATT  30/10/1944: Απελευθέρωση Θεσ/νίκης από τη γερμανική κατοχή 30/10/1908: Τα πρώτα ηλεκτρικά τραμ αρχίζουν δρομολόγια στην οδό Αχαρνών 30/10/1930: Ελευθέριος Βενιζέλος και Μουσταφά Κεμάλ (πρόεδρος Τουρκίας) υπογράφουν σύμφωνο φιλίας στην Άγκυρα 30/10/1990: Ολοκλήρωση σήραγγας Μάγχης από Αγγλία-Γαλλία 31/10: Παγκόσμια Ημέρα Αποταμίευσης 31/10/1517: Διακήρυξη Λούθηρου (“95 θέσεις”) 31/10/1993: Θάνατος Φεντερίκο Φελίνι 31/10/1984: Δολοφονία Iντιρα Γκάντι 31/10/1992: Η καθολική εκκλησία παραδέχεται με 359 χρόνια καθυστέρηση ότι ο Γαλιλαίος είχε δίκιο όταν έλεγε ότι η γη κινείται 1/11/1965: Θάνατος Νίκου Εγγονόπουλου 1/11/1960: Θάνατος συνθέτη Δημήτρη Μητρόπουλου 1/11/1936: Ο Μουσολίνι προσπαθεί να περιγράψει αυτό που ενώνει Ρώμη και Βερολίνο και καθιερώνεται η λέξη “άξονας” 1/11/1922: Αρχή της “δίκης των έξι” 1/11/1986: Η εταιρία Sandoz δηλητηριάζει με απόβλητά της τον Ρήνο 1/11/1903: Η παράσταση “Ορέστεια” στο βασιλικό θέατρο Αθηνών γίνεται αφορμή για αιματηρά επεισόδια (“Ορεστειακά”) 1/11/1967: Πρώτο τεύχος του Rolling Stone από τον Jahn Wenner 1/11/1939: Eνα…

Το Σάββατο 16 Οκτώβρη ομάδα διαδηλωτών από τους «αυτόνομους χώρους» αποπειράθηκε να παρέμβει σε προγραμματισμένη από το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ ομιλία του δημάρχου του Λονδίνου, στελέχους του Εργατικού Κόμματος και πολιτικού και διοικητικού προϊστάμενου της λονδρέζικης «μητροπολητικής αστυνομίας» Κεν Λίβινγκστον. Ανα αναρωτιέστε τί γύρευε ο Λίβινγκστον σ’ αυτή την εκδήλωση, σας πληροφορούμε ότι ήταν αυτόςε που μέσω του δήμου του Λονδίνου χρηματοδοτούσε τις εκδηλώσεις του Φόρουμ, την οργανωτική ευθύνη των οποίων είχε το SWP (Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα, το εγγλέζικο αδελφάκι του ΣΕΚ, για να συνεννοούμαστε). Είχαν προηγηθεί η προκλητική παρουσία και οι έντονες «ενοχλήσεις» της «μητροπολητικής αστυνομίας» σε κινητοποιήσεις των «αυτόνομων χώρων» -συλλογικοτήτων αντικαπιταλιστών και αντιεξουσιαστών- που διεξάγονταν παράλληλα με το ΕΚΦ σε ένα ριζοσπαστικότερο πλαίσιο με κοινό άξονα τον αγώνα ενάντια στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση.  Σύμφωνα με όσα καταμαρτυρούν μέλη της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης, οι διαμαρτυρόμενοι εισήλθαν στο χώρο της εκδήλωσης του ΕΚΦ, ανάρτησαν πανό και αποδοκίμασαν την αδιανόητη συμμετοχή του Λίβινγκστον…

Αφορμή για σκέψεις μας έδωσε το παρακάτω κομμάτι ενός άρθρου της Ελευθεροτυπίας, το οποίο δεν απασχόλησε ιδιαίτερα κανέναν, αν και θα έπρεπε να μας προβληματίσει όλους (αφήσαμε δέκα μέρες να περάσουν, μήπως και δούμε να διατυπώνεται οποιοσδήποτε προβληματισμός, αλλά μάταια):    «Στην αναταραχή αλλά και την αμηχανία που επικρατεί στις τάξεις των αναρχικών και των αριστεριστών, σχετικά με τη στάση τους για τις απεργίες πείνας που κάνουν οι καταδικασθέντες της 17Ν, αποδίδουν στελέχη της Κρατικής Ασφάλειας τους εμπρησμούς τραπεζών στο κέντρο της Αθήνας, το βράδυ του Σαββάτου. Οι αρχές ασφαλείας κρατούν διακριτική στάση αναμονής και δεν θέλουν να προσφέρουν ερείσματα συσπείρωσης σ’ ένα κοινωνικοπολιτικό χώρο που εμφανίζει αδυναμία για μαζική συμμετοχή σε ακραίες αντιδράσεις».      Αναταραχή και αμηχανία. Δύο από τα κεφάλια της Λερναίας Ύδρας που ταλαιπωρεί παλαιόθεν το κίνημα. Ενας χώρος με θεωρητικά μα και πρακτικά προβλήματα άμεσης δράσης ή αντίδρασης, λόγω των ετερόκλητων (;) δυνάμεων που συγκεντρώνει.…

Μία οι ζεϊμπεκιές του Γιωργάκη, μία οι κουμπαριές του δάμαλου, άντε να βρει γραμμή πλεύσης ο ελληνικός αστισμός, καθώς το τουρκικό κράτος ακολουθεί για μια ακόμα φορά την τακτική του μαστίγιου και του καρότου. Από τη μια επιθέσεις φιλίας του Ερντογάν και του Γκιουλ, από την άλλη καθημερινές παραβιάσεις των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων στη θάλασσα και τον εναέριο χώρο του Αιγαίου. Η κυβέρνηση Καραμανλή έχει χάσει το μπούσουλα. Τη μια μέρα διοχετεύει ανεπίσημα την είδηση, ότι σχεδιάζει να επανεξετάσει τη στάση της έναντι της ευρωπαϊκής στρατηγικής της Τουρκίας και την άλλη βγαίνει ο Ρουσόπουλος και δηλώνει: «Η υποστήριξη της ευρωπαϊκής προοπτικής της Τουρκίας είναι στρατηγική επιλογή της Ελλάδας. Η θέση αυτή έχει στη χώρα μας υπερκομματική αποδοχή. Δεν βλέπω μέχρι στιγμής να υπάρχει κάποια μεταβολή σ’ αυτή την πραγματικότητα».   Η πλάκα είναι πως οι Πασόκοι, που είναι οι πρώτοι που αποδέχτηκαν τη γραμμή της στήριξης της ευρωπαϊκής στρατηγικής της Τουρκίας,…

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι μοίρασαν τους ρόλους. Η Κομισιόν πήρε το ρόλο του «κακού» και ο Αλογοσκούφης το ρόλο του «καλού». Θα ήταν λειψή, όμως, μια τέτοια προσέγγιση. Το σωστό είναι να πούμε ότι η Κομισιόν μιλά απροκάλυπτα, με τη στυγνή γλώσσα των τεχνοκρατών του καπιταλισμού, ενώ ο Αλογοσκούφης μιλά πολιτικάντικα, επειδή φοβάται το πολιτικό κόστος που θα εισπράξει η κυβέρνηση, η οποία δεν περνάει και τις καλύτερες μέρες της, καθώς τα προβλήματα καταπλακώνουν τον κόσμο της δουλειάς και αυτή δεν υλοποιεί ούτε μέρος των προεκλογικών υπεσχημένων. Παρουσιάζοντας τη φθινοπωρινή έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με τις προβλέψεις για την πορεία της οικονομίας στις χώρες της ευρωζώνης και αναφερόμενος στο κεφάλαιο που αφορά την ελληνική οικονομία, ο αρμόδιος επίτροπος Χ. Αλμούνια υπήρξε σαφής: «Εχουμε ζητήσει από τις ελληνικές αρχές να μας παρουσιάσουν νέα μέτρα για την προσαρμογή και τη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος».   Αυτό το «έχουμε ζητήσει» είναι σαφέστατο.…