Συντάκτης: Eksegersi.gr

«Αυτές οι επιθέσεις όμως δεν αποτελούν απλώς ένα κτύπημα του ισλαμικού φονταμενταλισμού κατά της Αμερικής και κατά του δυτικού κόσμου, είναι μια επίθεση κατά ενός κόσμου του οποίου η ουβερτούρα είναι η ιταλική Αναγέννηση και ενδεχομένως να αποτελέσει τα τελευταία του ακόρντα, εάν δεν κινητοποιηθούν όλοι όσοι ακόμα πιστεύουν σ’ έναν δίκαιο, πολιτισμένο, ανεξίθρησκο και αυτόνομο κόσμο. Η τρομοκρατική αυτή πράξη δεν χωράει συμψηφισμούς, με τα όσα πραγματικά ή φαντασιακά λάθη της Δύσης, γιατί είναι μια πράξη που δεν στοχεύει την ίδια τη Δύση, αλλά την αρχή πάνω στην οποία είναι συγκροτημένος ο νεωτερικός κόσμος. Αυτή είναι η αρχή της ελεύθερης ατομικότητας, της απαλλαγμένης από την προσωπική εξάρτηση, η αρχή του ανθρωποκεντρισμού, του διαφωτισμού, του ορθού λόγου…» Γιώργος Σιακαντάρης (Ελευθεροτυπία, 23.7.05)

«Κατά τα ευρωπαϊκά ΜΜΕ η βρετανική κοινή γνώμη “δέχθηκε με ψυχραιμία το χτύπημα”. Εξάλλου, “οι αρχές το περίμεναν”. Τυχαία άραγε; Η ψυχραιμία που θαύμασε (!) ο Τζουλιάνι και έγινε κόσμημα, αντικείμενο υπερηφάνειας, μάλλον συγγενεύει περισσότερο με το συναίσθημα ενοχής ενός λαού που, ξαναψηφίζοντας τον πολέμαρχο Μπλερ, ενέκρινε το μαζικό έγκλημα κατά του αραβικού κόσμου. Υπνοβάτες μέρα μεσημέρι. Το γάλα των Βρετανών έγινε πικρό κάτω από τη σκέπη του αρχιτρομοκράτη ηγέτη τους. Γιατί υπάρχει εδώ μια πολιτική παραφροσύνη. Τους δόθηκε η ευκαιρία να αποδοκιμάσουν, να καταψηφίσουν. Θα έπρεπε να τους λυπηθούν; Μήπως αυτοί λυπήθηκαν εκείνους; …Οι Αραβες, οι ισλαμιστές, έχουν πλήρη συνείδηση ότι διεξάγουν το δικό τους πόλεμο. Με αίσθηση δικαιοσύνης μάλιστα. Και ακριβώς λόγω ιστορικής συνείδησης, αδιαφορούν για τις παλινωδίες και τα παράπονα του κομπάρσου. Το αν θα λαμβάνονται όλο και σκληρότερα μέτρα αστυνόμευσης, παρακολούθησης, καταστολής των ευρωπαϊκών “προοδευτικών κινημάτων” τούς είναι όχι μόνο αδιάφορο, αλλά ίσως και χρήσιμο. Μόνο…

Ο συγγραφέας είναι γνωστός στους αναγνώστες της «Κ» καθώς πριν λίγο καιρό είχαμε δημοσιεύσει συνέντευξη που μας έδωσε κατά τη διάρκεια των παραστάσεών του στην Αθήνα. Είναι ο μουσικός της τζαζ και μυθιστοριογράφος Γκίλαντ Ατζμον, Ισραηλινός στην καταγωγή, που πλέον δηλώνει «εβραιόφωνος Παλαιστίνιος», καθώς έχει καταγγείλει τον Σιωνισμό σε όλες του τις εκφάνσεις και έχει αυτοεξοριστεί από το Ισραήλ, ζώντας μόνιμα στην Αγγλία. Το άρθρο που αναδημοσιεύουμε είναι παλιό. Γράφτηκε μετά την 11η του Σεπτέμβρη και πριν τον πόλεμο και την κατοχή του Ιράκ. Οι επισημάνσεις του, όμως, διατηρούν όλη την επικαιρότητά τους και ιδιαίτερα για τους Αγγλους έχει και προφητικό χαρακτήρα, καθώς προβλέπει το πολεμικό χτύπημα στη χώρα τους. Εχει ενδιαφέρον η οπτική του Ατζμον. Δεν είναι η δική μας οπτική. Είναι η οπτική ενός καλλιτέχνη, που έχει πολιτικές απόψεις και δεν τις κρύβει, που ζει στην Ευρώπη και με τη γνώση που έχει ως μεσανατολίτης προσπαθεί να μιλήσει…

(άρθρο του Πάτρικ Κόκμπουρν στον «Independent») Ο Δούκας του Ουέλινγκτον, προειδοποιώντας τους άπληστους πολιτικούς στη Βρετανία για τις κακομελετημένες στρατιωτικές επεμβάσεις στο εξωτερικό, είπε κάποτε: «Τα μεγάλα έθνη δεν κάνουν μικρούς πολέμους». Και εννοούσε ότι οι θεωρούμενες περιορισμένες συγκρούσεις μπορούν να προκαλέσουν φοβερή ζημιά σε ισχυρά έθνη. Έχοντας δει τι προκάλεσε στο Ναπολέοντα ένας μικρός πόλεμος στην Ισπανία, ήξερε για τι  μιλούσε. Ο πόλεμος στο Ιράκ παραπέμπει στον πόλεμο των Μπόερ το 1899 και στην κρίση του Σουέζ το 1956 ως κακομελετημένες επιχειρήσεις που έκαναν στη Βρετανία περισσότερο κακό παρά καλό. Ο πόλεμος αυτός έχει αποδεδειγμένα ενισχύσει την αλ Κάιντα, προσφέροντάς της μια μεγάλη δεξαμενή ακτιβιστών και συμπαθούντων σ’ όλο τον μουσουλμανικό κόσμο που δεν είχε πριν από την εισβολή του 2003. Ο πόλεμος, που ξεκίνησε ως επίδειξη ισχύος της μόνης υπερδύναμης στον κόσμο, μετατράπηκε σε επίδειξη αδυναμίας. Ο στρατός της, 135.000 άντρες, δεν ελέγχει μεγάλο μέρος του Ιράκ. Η…

Με κυρίαρχο το σύνθημα «θάνατος στην Αμερική», τουλάχιστον 1.000 οργισμένοι Αφγανοί πραγματοποίησαν διαδήλωση το απόγευμα της περασμένης Δευτέρας, 25 Ιούλη, έξω από την αμερικάνικη βάση Μπαγκράμ στο Αφγανιστάν, που είναι η μεγαλύτερη στρατιωτική βάση που διαθέτουν οι ΗΠΑ στη χώρα και βρίσκεται σε απόσταση 40 χιλιομέτρων από την Καμπούλ. Οι διαδηλωτές ήταν χωρικοί από τη γύρω περιοχή που διαμαρτύρονταν για τη σύλληψη οχτώ συντοπιτών τους, που είχαν συλληφθεί το πρωί της ίδιας μέρας από αμερικάνους στρατιώτες κατά τη διάρκεια εκκαθαριστικής επιχείρησης στην περιοχή γύρω από τη βάση, μέσα στην οποία λειτουργεί φυλακή όπου κρατούνται και ανακρίνονται εκατοντάδες «ύποπτοι τρομοκράτες». Οι οχτώ συλληφθέντες θεωρήθηκαν ύποπτοι για το σχεδιασμό και την πραγματοποίηση επιθέσεων εναντίον αμερικάνικων και ιρακινών στρατιωτικών δυνάμεων και κατηγορούνται για την κατοχή υλικών που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή αυτοσχέδιων εκρηκτικών μηχανισμών. Οι διαδηλωτές έβαλαν φωτιά σε σωρούς από λάστιχα αυτοκινήτων στο δρόμο που οδηγεί στη βάση και πετούσαν πέτρες στην…

Μετά την επίθεση στο Σαρμ Ελ-Σεΐχ, η Αίγυπτος της καταστολής μίλησε ξανά. Ισως μετά από μερικούς μήνες πληροφορηθούμε πως μερικές χιλιάδες άνθρωποι στοιβάχτηκαν σε απάνθρωπες φυλακές και δεν ήταν μόνο 150 οι ύποπτοι που συνελήφθησαν. Οπως ακριβώς έγινε μετά την επίθεση στην Τάμπα, πέρσι τον Οκτώβρη, όταν η Αιγυπτιακή Αστυνομία μπούκαρε στην πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της περιφέρειας του Σινά, ονόματι Ελ Αρίς, στα παράλια της Μεσογείου, με 115.000 κατοίκους, συλλαμβάνοντας χιλιάδες, χωρίς κανείς σχεδόν να το πάρει χαμπάρι. Ενάμιση μήνα μετά τις συλλήψεις, συνεχίζονταν να κρατούνται απομονωμένοι πάνω από 2.400 άνθρωποι (!), σύμφωνα με το Human Rights Watch (που επικαλείται το «Αλ Τζαζίρα» στις 28 του περασμένου Φλεβάρη), ενώ μέχρι και τον περασμένο Φλεβάρη η κυβέρνηση δεν είχε δώσει τα ονόματα των κρατουμένων ούτε τον ακριβή αριθμό τους. Οι κινητοποιήσεις των συγγενών και των συμπαραστατών αντιμετωπίζονταν με άγρια καταστολή και συλλήψεις. Αμερικανόδουλο και φασιστικό είναι το καθεστώς της Αιγύπτου.…

Οι εικόνες φρίκης μας χάλασαν ξανά την «ησυχία». Δεν προλάβαμε να ξεπεράσουμε το «σοκ» απ’ τα πολλαπλά χτυπήματα στο Λονδίνο και νάσου ξανά οι βόμβες του πολέμου. Σαρμ Ελ Σεΐχ. Αιγυπτιακό θέρετρο στα παράλια της Ερυθράς Θάλασσας. Ενα θέρετρο που προσελκύει κάθε χρόνο χιλιάδες τουρίστες, από το γειτονικό Ισραήλ αλλά και τη Δύση, που γεύονται ειδυλλιακές διακοπές. Αυτό συνέβαινε μέχρι το βράδυ της προηγούμενης Παρασκευής, όταν τρεις εκρήξεις σκόρπισαν τον πανικό και το θάνατο. 88 οι νεκροί, σύμφωνα με νοσοκομειακές πηγές. 64 σύμφωνα με την κυβέρνηση. Οι περισσότεροι Αιγύπτιοι, όμως η αστυνομία παραδέχεται ότι στόχος δεν ήταν αυτοί. Να πως παρουσιάζει τα συμπεράσματα της αστυνομίας η “International Herald Tribune” της περασμένης Τρίτης 26/7: «Αιγύπτιοι αξιωματούχοι, δίνοντας τα πρώτα λεπτομερή συμπεράσματά τους σχετικά με  το φονικό τρομοκρατικό χτύπημα σ’ αυτό το θέρετρο της Ερυθράς Θάλασσας δήλωσαν τη Δευτέρα ότι και οι τρεις βόμβες ήταν επιθέσεις αυτοκτονίας και υπαινίχθηκαν ότι σκοπός τους…

Ο Ιούλιος κλείνει με πολλές επανεκδόσεις ταινιών και μόνο δύο πρεμιέρες, όπως συνήθως συμβαίνει σε επαναλήψεις, παρουσιάζουν περισσότερο ενδιαφέρον, όχι τόσο γιατί άντεξαν στο χρόνο όσο γιατί από τις νέες ταινίες που βγαίνουν συνολικά κάθε χρόνο μόνο ένα 5% αξίζει τον  κόπο. Σας θυμίζουμε, λοιπόν, ότι επανέρχονται στις κινηματογραφικές αίθουσες «Οι εντιμότατοι φίλοι μου Νο 2», «Ο ταχυδρόμος χτυπάει πάντα δυο φορές», «Ο άνθρωπος που έβλεπε τα τραίνα να περνούν», «Ο πορτοφολάς» και «Μαχαίρι στο νερό». Κατά τα άλλα, έχουμε το «Edison», μια ιστορία διαφθοράς και διαπλοκής που διαδραματίζεται στην αμερικάνικη πόλη Edison. Δυο μεγάλα ονόματα, ο Κέβιν Σπέισι και ο Μόργκαν Φρίμαν, προσπαθούν άδικα να περισώσουν αυτή την αστυνομική περιπέτεια που φιλοδοξεί να μοιάσει στο «Σέρπικο» και το «Λος Αντζελες εμπιστευτικό», χωρίς να τα καταφέρει. Και ενώ ξεκινάει κάπως καλά, στο τέλος καταλήγει στο κλασικό πιστολίδι των B-movies. Είναι αστείο που ο σκηνοθέτης Ντέιβιντ Μπερκ ευελπιστεί ότι οι θεατές…

Σύντροφοι αναγνώστες, δεν έχετε κάνει λάθος. Διαβάζετε την αθλητική και όχι την πολιτιστική στήλη της «Κ». Ο τίτλος μπορεί να παραπέμπει σε κινηματογραφική ταινία, αναφέρεται όμως σε ποδοσφαιρικό αγώνα.  Οσοι παρακολουθήσατε το φιλικό αγώνα Λίβερπουλ – Ολυμπιακός θα έχετε ήδη καταλάβει σε τι αναφέρομαι. Για όσους δεν είδαν τον αγώνα αλλά και για τους μη μυημένους αναφέρομαι σε τρία από τα νέα μεταγραφικά αποκτήματα του Ολυμπιακού. Τον Καψή, τον Κωνσταντίνου και τον Βέλγο τερματοφύλακα Λέμενς. Η παρουσία των παραπάνω παιχτών στο συγκεκριμένο παιχνίδι ήταν επιεικώς απαράδεκτη και ο προπονητής τους δεν πρέπει να αισθάνεται άνετα. Για διαφορετικούς λόγους ο κάθε παίχτης, αν συνεχίσουν να παρουσιάζουν την ίδια εικόνα και στα επόμενα παιχνίδια, θα είναι ένας διαρκής πονοκέφαλος για τον Σόλιντ. Ο Βέλγος είδε μια από τις επιλογές του (και μάλιστα στη νευραλγική θέση του τερματοφύλακα) να αποδεικνύεται πολύ λίγη, ιδιαίτερα αν συγκριθεί με τον Νικοπολίδη. Ο Λέμενς έχει βέβαια το…

Eνα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Γεωργίας είναι η οργάνωση συσκέψεων με υπηρεσιακούς παράγοντες και εκπροσώπους των λεγόμενων φορέων για διάφορα αγροτικά προϊόντα με στόχο να δημιουργούν στους αγρότες την αίσθηση του μεγάλου ενδιαφέροντός της για τις τύχες των αγροτικών προϊόντων στην καπιταλιστική αγορά. Aυτή η πρακτική τον πρώτο καιρό απέδιδε, μιας και οι αγρότες δεν είχαν γνωρίσει καλά την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Γεωργίας. Tώρα πια οι αγρότες την πήραν χαμπάρι, γιατί βιώνουν στο πετσί τους τις συνέπειες της κατρακύλας των τιμών, λόγω της αθρόας εισαγωγής αγροτικών προϊόντων από τρίτες χώρες, και όχι μόνο δεν δίνουν σημασία στις ανακοινώσεις της, αλλά και εξοργίζονται απ’ άυτές. Παρά τη δυσμενή αυτή εξέλιξη, η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Γεωργίας συνεχίζει την πρακτική των συχνών συσκέψεων και των συνεχών ανακοινώσεων με τις οποίες βλογάει τα γένια της. Tην Tετάρτη 27 Iούλη έγινε άλλη μια σύσκεψη με τους εκπροσώπους των…

Εβλεπα πριν μερικές μέρες σε DVD την ταινία του Μάρτιν Σκορτσέζε «Οι συμμορίες της Νέας Υόρκης», την οποία δεν είχα δει όταν παίχτηκε στις κινηματογραφικές αίθουσες. Ενδιαφέρουσα ταινία, εμπνευσμένη σκηνοθεσία, μια εκπληκτική ερμηνεία από τον άξιο Ντάνιελ Ντέι Λούις. Ομως το σημείωμα δεν γράφεται για να εξάρει τις αρετές μιας ταινίας, αλλά για να αναπτύξει έναν προβληματισμό με βάση το τελευταίο τμήμα της ταινίας.   Βρισκόμαστε στο φόρτε του αμερικάνικου εμφύλιου. Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση επιβάλλει την υποχρεωτική στρατολόγηση. Μπορεί να την αποφύγει όποιος πληρώσει 300 δολάρια. Ποσό αστείο για τους γόνους των αστικών οικογενειών, αδύνατο όμως να συγκεντρωθεί από τις μάζες των εργατών και των περιθωριοποιημένων μαζών της φτωχολογιάς, που μόνο επιβιώνουν.   Οταν η κυβέρνηση ζορίζει τα πράγματα και βγάζει την Αστυνομία να στρατολογήσει με το ζόρι εκείνους τα ονόματα των οποίων βγαίνουν από τις κληρωτίδες των στρατολόγων, οι μάζες των εργατών και των περιθωριοποιημένων ξεσηκώνονται. Τα συνθήματά τους…

♦ Οσο δεν αντισκεκόμαστε στο φόβο που καλλιεργείται από το δόγμα της ασφάλειας, τόσο οι πόλεις θα μετατρέπονται σε φυλακές. Επειτα από τις βομβιστικές επιθέσεις στο Λονδίνο, για μια άλλη φορά, στα μυαλά ή στις καθημερινές σχέσεις των ευρωπαίων και των υπόλοιπων δυτικών φωλιάζει Ο ΤΡΟΜΟΣ. Τι ανταγωνισμοί εξουσίας και συμφερόντων κρύβονται πίσω από τις επιθέσεις δεν μπορούμε να γνωρίζουμε. Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι ο θάνατος, από τους καπιταλιστικούς ανταγωνισμούς από την Καμπούλ έως το Λονδίνο, από τη Βαγδάτη έως τη Μαδρίτη εξαργυρώνεται σε κέρδη για τ’ αφεντικά. Σε κάθε περίπτωση το αναλώσιμο υλικό είμαστε εμείς: οι εργάτες, οι μετανάστες, οι νεολαίοι, οι άνεργοι… σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη… (Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Ανω-Κάτω Πατησίων) Εχει και πολλά μαργαριτάρια η αφίσα, δυστυχώς η έλλειψη χώρου μας απαγορεύει να σας τα μεταφέρουμε. Σας μεταφέρουμε όμως το γενικό πνεύμα, την αντίληψη, την τοποθέτηση. Θα μπορούσαμε να γράψουμε πάρα πολλά.…

Εφόσον κάποιος άνθρωπος/ παραμένει νεκρός/ κανένας να μη ζήσει./ Ακόμη και σιγά – σιγά/ ας αρχίσουμε να πεθαίνουμε/ μέχρι κάτι ν’ αλλάξει/ σ’ αυτή την αδικία. Roberto Fernadez Retamar Νέα «αντιτρομοκρατικά ευρήματα» (ή ποιος σκότωσε τον Τζέι Αρ;)   ♦ Για ποιον είπαμε γινόταν η δίκη ΕΛΑ;   ♦ Μετρήστε τα «θα»: «Ξεκινούν οι αναπλάσεις… Σ’ ένα μήνα η ανακατασκευή… Μέχρι το τέλος της τετραετίας θα έχουν αρχίσει τα έργα…. Το φθινόπωρο η δημοπράτηση… Εδώ και τώρα ξεκινούν… Εντός των ημερών μπαίνουν οι υπογραφές…» (από συνέντευξη του δημάρχου Θ. Τούντα στον «ΠΑΛΜΟ», Ιούνιος 2005)   ♦ Απ’ το ίδιο φύλλο του ΠΑΛΜΟΥ μαθαίνουμε ότι η «Ντόρα στηρίζει τον τοπικό τύπο». Μπρρρ!   ♦ Τώρα και γιατροί DELIVE-RY. Ετσι τουλάχιστον μας πληροφορεί διαφημιστικό φυλλάδιο. Χρειάζεσαι γιατρό με 200-250 ευρώ (κατ’ αρχήν), ξένοιασες … αν τάχεις).   ♦ Ο παγοκόφτης φημείται ότι σκότωσε τον Τρότσκι. Ο κωλοκόφτης;   ♦ Καλές κριτικές απέσπασαν…

* Να θέλεις να μεγαλώσεις για να γίνεις…μικρο-αστός!   * Η Καϊλή (το ι με υ και χωρίς ουμλάουτ) δηλώνει ότι η πολιτική είναι μικρόβιο. Η Κοκκινοσκουφίτσα την ενημερώνει ότι διαθέτει τα τελευταίας γενιάς αντιμικροβιακά σε μορφή υποθέτων και εναιωρημάτων (καθώς και γλειφιτζουριών για νεάζουσες), για πλήρη προστασία.   * Πάμε για μετρό στη συμβασιλεύουσα, ενάμιση αιώνα μετά το Λονδίνο. Γουάου! Χαρά οι τυφλοπόντικες για τα νέα, πολυτελή λαγούμια…   * “Οι εποχές που η αστυνομία αναμετριόταν με τα λάθη της ανήκει στο απώτατο παρελθόν”, δήλωσε ο υπουργός δημόσιας αταξίας. Προς το παρελθόν κοιτάζει, αυτό βλέπει. Ρίξε και μια ματιά στο παρόν και πες μας ποιητή, στον αιώνα σου τι βλέπεις.   * Ο εργάτης του ποδοσφαίρου Κωνσταντίνου, θα παίρνει ένα εκατομμύριο το χρόνο. Εσύ σύντροφε εργάτη, πόσα θα παίρνεις; Τρία, όπως κι εγώ, φαντάζομαι.   * Α, ναι. Ο Κωνσταντίνου σε έχει χεσμένο. Εσύ;   * Ο Λουί ντε…

Τέσσερα χρόνια ήρεμης κοινοβουλευτικής πάλης είναι πολλά; Καθόλου, είναι ελάχιστα. Ελάχιστα από την άποψη της ιστορίας της ανθρωπότητας. Πόσο μάλλον όταν η κοινοβουλευτική πάλη -σε όλα τα επίπεδα των θεσμών- διεξάγεται σε ένα πεδίο ανάθεσης των κοινωνικών υποθέσεων, ανάθεσης λύσης των προβλημάτων στους ειδήμονες. Πολιτικούς, συνδικαλιστές, δικηγόρους, δημοσιογράφους. Τί προϋποθέσεις πρέπει να καλύπτει ένας πολιτικός οργανισμός μέσα σ’ αυτή τη ρουτινιασμένη κατάσταση, ώστε να συλλαμβάνει, να αποκαλύπτει, να αναλύει κρίσιμες εξελίξεις σε παγκόσμιο και τοπικό επίπεδο, εξελίξεις τέτοιες που πιθανόν να υπαγορεύουν αλλαγή θέσεων, ανατροπή βεβαιοτήτων, εκσυγχρονισμό του οπλοστάσιου των επιχειρημάτων; Μία και μόνο -κατ’ αρχάς- προϋπόθεση. Να είναι ένας πολιτικός οργανισμός με ριζοσπαστισμό στη σκέψη, με θαρραλέα ματιά στην άντληση συμπερασμάτων από τη δράση, με διορατικότητα, με επαναστατικό μαχητικό πνεύμα.   Τί από όλα αυτά έχει να επιδείξει το ΚΚΕ όλα αυτά τα χρόνια, από την 11η Σεπτέμβρη του 2001 ως την 7η Ιούλη του 2005; Τίποτα απολύτως. Το…

♦ Αποθράσυνση «Βρίσκομαι στη δυσάρεστη θέση να σας παρακαλέσω να προσφερθείτε να πάρετε μια-δυο μέρες άδεια δίχως αποδοχές, επιμηκύνοντας την κανονική άδειά σας και αφιερώνοντας παραπάνω χρόνο στην οικογένειά σας»!   Τα παραπάνω έγραψε σε μήνυμά του προς τους εργαζόμενους του «Λήδρα Μάριοτ» ο γενικός διευθυντής του ξενοδοχείου. Φυσικά, η «παράκληση» έχει την έννοια της απειλής. Για να μην παρεξηγήσει κανένας το ύφος της επιστολής και πάρει την «παράκληση» τοις μετρητοίς, ο μάνατζερ το κάνει λιανά, συνεχίζοντας στο ίδιο μελιστάλαχτο ύφος:   «Στο ξεκίνημα του χρόνου σας έδωσα τη δέσμευση ότι δεν θα γίνουν περικοπές-μειώσεις προσωπικού και σκοπεύω να κρατήσω την υπόσχεση αυτή παρά τις φανερές δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε. Ελπίζω ότι θα με βοηθήσετε και εσείς, μετέχοντας ενεργά στις προσπάθειές μας για περιστολή των δαπανών, μέχρι που όλοι μαζί να ξεπεράσουμε την κρίση αυτή».   Οι καπιταλιστές έχουν αποθρασυνθεί τελείως και θα αποθρασύνονται ολοένα και περισσότερο όσο οι εκβιασμοί τους…

Η ΓΣΕΕ υποτίθεται ότι είναι… κάθετα αντίθετη σε κάθε μορφή διευθέτησης του χρόνου εργασίας, αλλά συμπεριφερόμενη… ρεαλιστικά, παζαρεύει τη διευθέτηση με καπιταλιστές και κυβέρνηση, ζητώντας αυτή να γίνεται μέσα από συναινετικές διαδικασίες (για να ‘χει ρόλο και η συνδικαλιστική γραφειοκρατία στη μετατροπή του εργάτη σε λάστιχο). Αλλωστε, αυτή η ίδια ΓΣΕΕ είναι που συμφώνησε στο νόμο Γιαννίτση για τη διευθέτηση.   Η ΓΣΕΕ υποτίθεται ότι είναι… αποφασισμένη να καταργήσει στην πράξη το νόμο του Παναγιωτόπουλου. Και… κλιμακώνει τον αγώνα. Μια 24ωρη απεργία τώρα και… μετά τα μπάνια του λαού, προετοιμασία για μια συγκέντρωση, όταν ο Καραμανλής θα εγκαινιάζει τη ΔΕΘ. Μιλάμε ότι τ’ ακούνε τ’ αφεντικά και το πολιτικό τους προσωπικό και τους πιάνει τρεμούλα από το φόβο!   Υπάρχει, όμως, και η αριστερή αντιπολίτευση στη ΓΣΕΕ. Στοιχημένη πίσω από τα κόκκινα λάβαρα, οργανωμένη. Πολύ καλά οργανωμένη. Τόσο καλά που να αποκλείει τη δυνατότητα να παρεισφρύσει οποιοσδήποτε… βάρβαρος στις γραμμές…

►Οι Γιαπωνέζοι έχουν ειδική λέξη, καρόσι, για να περιγράψουν τον θάνατο λόγω υπερωριακής εργασίας… Σε πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύτηκε τον Απρίλιο του 2005 στο διεθνές επιστημονικό περιοδικό “International Journal of Cardiology” βρέθηκε ότι το ένα τρίτο των καρδιακών παθήσεων των Γιαπωνέζων οφειλόταν στις υπερωρίες. Οι Γιαπωνέζοι είναι πρωταθλητές στις υπερωρίες, πληρωμένες και απλήρωτες.   Γ. Παπανίκος (Βήμα)   ►Οι κανόνες της αγοράς είναι σκληροί και όποιος τους αγνοήσει θα τιμωρηθεί. Κανείς δεν κάνει επενδύσεις επειδή αγαπάει την πατρίδα του.   Οδυσσέας Κυριακόπουλος   ►Οταν βρίσκεσαι κάτω από ξένη κατοχή και σου αρνούνται το δικαίωμα να ψηφίζεις, σου αρνούνται το δικαίωμα να ρυθμίζεις τις υποθέσεις σου, συχνά σου αρνούνται το δικαίωμα στη δουλειά, επί τρεις γενεές, υποψιάζομαι ότι αυτό είναι κάτι που αν είχε συμβεί εδώ στην Αγγλία, θα είχαμε παραγάγει και εμείς πολλούς βομβιστές αυτοκτονίας.   Κεν Λίβινγκστον (δήμαρχος Λονδίνου)   ►Προτίθεμαι να καταρτίσω ένα κατάλογο με μη αποδεκτές συμπεριφορές,…

Η ιστορία που γράφτηκε σ’ αυτόν τον τόπο (σ.σ. Αι Στράτη) συνιστά σήμερα μετριοπάθεια και σύνεση, ενότητα και ομοψυχία.   Κώστας Καραμανλής

♦ Tρεις μέρες μετά τη φιέστα του «μεσαιοχωρίτη» Δάμαλου στον Αι Στράτη, ο υπουργός Αιγαίου με προφορική εντολή του σταμάτησε τις διαδικασίες για την επισκευή των κτιρίων της Γυάρου και την ανάδειξη του νησιού του μαρτυρίου σε μνημειακό τόπο. Αμ’ έπος άμ’ έργον, που έλεγαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι.   ♦ Υπήρχαν κάτι σιδηροδρομικά βαγόνια με αμίαντο, κατασκευασμένα τη δεκαετία του ‘70 στη Γαλλία. Υπήρξαν αντιδράσεις από τα γαλλικά συνδικάτα των σιδηροδρομικών και τις δημόσιες υπηρεσίες υγείας, έγιναν δίκες, βγήκαν αποφάσεις και τα βαγόνια αποσύρθηκαν από το γαλλικό σιδηροδρομικό δίκτυο. Δεν τα πέταξαν, όμως. Βρέθηκαν κάποιοι πολύ… μάγκες στην Ελλάδα και πήγαν και τ’ αγόρασαν (με το αζημίωτο;). Πήραν και ένα χαρτί που έλεγε ότι τα βαγόνια «αποαμιαντώθηκαν» το 1998 «με εξαίρεση ένα ηχομονωτικό υλικό που βρίσκεται στο μέσο του, πάχους 15 εκατοστών, εξωτερικού πλευρικού τοιχώματος του αμαξώματος». Οποιος θέλει τους πιστεύει…   ♦ 24ωρη απεργία πραγματοποίησαν οι γιατροί…