Συντάκτης: Eksegersi.gr

16/12: Bahrain: Εθνική γιορτή Bangladesh: Ημέρα νίκης (1971) Nepal: Ημέρα συντάγματος (1962) 16/12/1653: Ο Oliver Cromwell γίνεται λόρδος – προστάτης της νέας Κοινοπολιτείας Αγγλίας, Σκοτίας και Ιρλανδίας 16/12/1773: Αρχή πολέμου ανεξαρτησίας ΗΠΑ – αμερικανοί πατριώτες ντυμένοι Ινδιάνοι πετούν στο λιμάνι της Βοστόνης εγγλέζικο φορτίο τσαγιού 16/12/1947: Ιδρυση Δημοτικής Βιβλιοθήκης Θεσσαλονίκης 16/12/1976: Κηδεία Μάλλιου – «αγανακτισμένοι» αστυνομικοί σε συνεργασία με χουντικούς τραυματίζουν μαζικά δημοσιογράφους 16/12/1974: Θάνατος Κώστα Βάρναλη 17/12: Bhutan: Εθνική γιορτή Colombia: Ημέρα ανεξαρτησίας (1819) 17/12/1273: Θάνατος Τζαλαλουντίν Ρουμί 17/12/1830: Θάνατος Σιμόν Μπολιβάρ (47 χρ) 17/12/1913: Η βόρεια Ηπειρος εκτός ελληνικού κράτους με κριτήριο τη γλώσσα (Μεγάλες Δυνάμεις – πρωτόκολλο Φλωρεντίας) 17/12/1944: Θάνατος Βασίλι Καντίνσκι 17/12/1978: 39 βόμβες σε Αθήνα – Πειραιά ως «μνημόσυνο» ακροδεξιών για τον Μάλλιο – 7 τραυματίες περαστικοί 17/12/1889: Γέννηση Vaslav Nijinsky  18/12: Παγκόσμια ημέρα μετανάστη 18/12/1924: Καθιέρωση 8ωρου στην Ελλάδα (48ωρο εβδομαδιαίως) 18/12/ 1969: Η Βρετανία καταργεί την θανατική ποινή 18/12/1911: Γέννηση Jules Dassin 18/12/1980: Θάνατος…

Το ΠΑΣΟΚ από την πλευρά του, πάντα πίσω από τις εξελίξεις, ακόμα προσπαθεί να δείξει πως συνέβησαν κοσμογονικές αλλαγές με το «ροτέισον» του Γιωργάκη και την επαναφορά των «βαρόνων» (πλην Λαλιώτη, που μάλλον θα επανέλθει θεαματικά όταν προκηρυχτούν οι εκλογές) στα ηγετικά πόστα. Και βέβαια, σ’ αυτές τις περιπτώσεις επιστρατεύονται πάντα τα γκάλοπ. Το πρώτο παραγγέλθηκε από την «Ελευθεροτυπία» στη GPO, δημοσιεύτηκε την προηγούμενη Κυριακή και δείχνει κλείσιμο της ψαλίδας στην πρόθεση ψήφου (1,6% έναντι 3,3% το Νοέμβρη). Ομως, όπως επισήμαναν οι προσεκτικοί παρατηρητές, το κλείσιμο της ψαλίδας προέρχεται από αύξηση της συσπείρωσης των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ και όχι από διαρροή ψηφοφόρων από τη ΝΔ προς το ΠΑΣΟΚ. Κατά συνέπεια, επειδή πιο ευνοϊκή συγκυρία μάλλον δεν πρόκειται να βρεθεί, η νίκη της ΝΔ στις επόμενες εκλογές πρέπει να θεωρείται δεδομένη.

Μπαράζ εκλογολογίας και την προηγούμενη Κυριακή από στελέχη της κυβέρνησης, μούγκα από το ΠΑΣΟΚ, που τρώει τις προκλήσεις αλλά δε σηκώνει το γάντι.   Ο Μεϊμαράκης στην «Ελευθεροτυπία» επανέφερε την πρότασή του για τροποποίηση του εκλογικού νόμου, διευκρινίζοντας ότι το ζητά για τις μεθεπόμενες εκλογές. Η Μπακογιάννη στον «Τύπο της Κυριακής» επανέφερε την πρότασή της για το γερμανικό μοντέλο. Ο Σιούφας προκάλεσε τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, αν πιστεύει τα περί νίκης του ΠΑΣΟΚ στις επόμενες εκλογές, να τα αποδείξει «αποδεχόμενος αλλαγές στον εκλογικό νόμο που ενισχύουν την αυτοδυναμία του πρώτου κόμματος στη Βουλή».   Οταν ρωτήθηκε ο Ρουσόπουλος στο πρες-ρουμ τη Δευτέρα, πώς συμβιβάζεται η επίσημη κυβερνητική θέση για μη αλλαγή του εκλογικού νόμου με τις τοποθετήσεις των υπουργών, επιστράτευσε το… πρωτότυπο επιχείρημα της… ελεύθερης έκφρασης των υπουργών. Αυτό σημαίνει ότι τα πάντα είναι υπό την έγκριση του μεγάρου Μαξίμου (άλλωστε, είναι γνωστό πως ο Μεϊμαράκης ενεργεί πάντοτε σαν «λαγός»…

Ανοιξαν επιτέλους οι πόρτες της κυριακάτικης ναυαρχίδας του Συγκροτήματος Λαμπράκη για τον Γιωργάκη, αλλά άνοιξαν με τους όρους του συγκροτήματος. Αντί για μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη, όπως θα περίμενε κανείς, ο Πρετεντεράκος του πήρε μια συνέντευξη με αποκλειστικό σχεδόν θέμα την Παιδεία, μόνο και μόνο για να αναδειχτεί η άποψή του υπέρ της αναθεώρησης του άρθρου 16 του συντάγματος. Του πήρε μια συνέντευξη για να αναδείξει όχι τα πεδία διαφωνίας με την κυβέρνηση, αλλά εκείνο το πεδίο στο οποίο ταυτίζονται απόλυτα!   Ο τρόπος με τον οποίο ο Γιωργάκης προσπάθησε να ισχυριστεί ότι το ΠΑΣΟΚ έχει διαφορετική πολιτική στην Παιδεία ήταν άθλιος. Το μόνο που κατάφερε να επιβεβαιώσει είναι η ταύτισή τους, αφού είπε πως οι γραμμές τους «τέμνονται για μια στιγμή και μόνο» και από κει και πέρα είναι τελείως διαφορετικές, διότι το ΠΑΣΟΚ έχει «διαφορετική αντίληψη για το ποιος θα είναι ο εκτελεστικός νόμος». Ομως, όσο…

Η στάση Λευκωσίας και Αθήνας, μετά το νέο χαστούκι που δέχτηκαν στις Βρυξέλλες από τους υπουργούς Εξωτερικών της ΕΕ, δεν μας εξέπληξε. Εχουμε συνηθίσει πια την εικόνα, μετά από κάθε ήττα τους να χαμογελούν πλατιά και να δηλώνουν ικανοποιημένοι, για να θολώσουν τα νερά. Ομως, η πραγματικότητα είναι πεισματάρα. Και η πραγματικότητα βοά, ότι η «ευρωπαϊκή στρατηγική επίλυσης του Κυπριακού» έχει ναυαγήσει οριστικά.   Θυμηθείτε τι έλεγαν όταν επεδίωκαν την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ. Οτι το Κυπριακό θα μετατραπεί σε πρόβλημα κατοχής ευρωπαϊκού εδάφους και η Τουρκία θα αναγκαστεί αργά ή γρήγορα, από τις πιέσεις που θα δεχτεί, να αποσύρει τα κατοχικά στρατεύματα και να επιτρέψει την επανένωση της Κύπρου. Και πού έχουν φτάσει; Οχι μόνο να μη γίνεται καμιά συζήτηση για αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων, αλλά να παρακαλούν την ΕΕ να στριμώξει την Τουρκία, η οποία αρνείται να εφαρμόσει έναντι της Κύπρου ακόμα και το πρωτόκολλο τελωνειακής σύνδεσης,…

Πριν δεκαπέντε χρόνια, μιλούσαμε για τον ΟΤΕ με δυο αφορμές. Είτε γιατί η κυβέρνηση προχωρούσε σε αύξηση τιμολογίων, είτε γιατί κάποια μεγάλη προμήθεια βρισκόταν στα σκαριά (ήταν τότε που ο ΟΤΕ περνούσε στη νέα εποχή, της ψηφιακής τεχνολογίας) και φούντωνε η σκανδαλολογία. Για ιδιωτικοποίηση του ΟΤΕ ουδείς μιλούσε, το θέμα ήταν εντελώς εκτός πολιτικής ατζέντας.   Η κυβέρνηση Μητσοτάκη ήταν εκείνη που πρώτη έβαλε το θέμα. Και πριν καλά-καλά προλάβει να το προχωρήσει (για κάποιους Ιάπωνες γινόταν τότε λόγος) έπεσε. Εχει να το λέει από τότε ο Μητσοτάκης. Το χρήμα του Κόκκαλη είναι που έφτιαξε κόμμα του Σαμαρά και «αγόρασε» τον βουλευτή Συμπιλίδη, αφήνοντας την κυβέρνηση με 150 ψήφους στη Βουλή, ανίκανη να κυβερνήσει. Οντως, το αφεντικό της Intracom δε γουστάριζε με τίποτα την ιδιωτικοποίηση του ΟΤΕ. Εχοντας μια σταθερή συμμαχία με τη σουηδική Ericsson και τη γερμανική Siemens, μοίραζαν τις προμήθειες του ΟΤΕ (ψηφιακά κέντρα κ.λπ.), ρυθμίζοντας τις δουλειές…

Τόσο καιρό τώρα που το υπουργείο Παιδείας προετοιμάζει την «αναπλήρωση των χαμένων διδακτικών ημερών», προωθώντας νομοθετική ρύθμιση (η σχετική διάταξη ψηφίστηκε ήδη από τη βουλή, αλλά εκκρεμεί η υπουργική απόφαση), λαβαίνει από τους εκπαιδευτικούς μηνύματα αντίστασης στην τρομοκρατική αυτή πολιτική, που επιχειρεί να εφαρμόσει.   Παρόλο που το υπουργείο προσπάθησε να δημιουργήσει τετελεσμένα, μέσω των ΜΜΕ και στέλνοντας στα σχολεία εφαρμοστική εγκύκλιο, με την υπογραφή του Ειδικού Γραμματέα Κ. Ράμμα (η οποία χώριζε τους εκπαιδευτικούς σε 3 κατηγορίες σύμφωνα με τις ημέρες της απεργίας και προσδιόριζε την αναπλήρωση στις χρονικές περιόδους των εκδρομών, των επιμορφωτικών συναντήσεων με τους σχολικούς συμβούλους, της μιας εβδομάδας από 15 έως και 20 Ιουνίου και των ημερών των γιορτών των Χριστουγέννων και του Πάσχα -2 και 6 ημέρες αντίστοιχα), πριν ακόμα εκδοθεί η υπουργική απόφαση, δεν κατόρθωσε να πετύχει το επιθυμητό αποτέλεσμα.   Παντού, όπου έφθανε η εγκύκλιος υψώνονταν φωνές διαμαρτυρίας και καταγγελίας αυτής της…

Ολα τα καλόπαιδα της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής (ΟΚΕ) (σ’ αυτή συμμετέχουν όλοι οι λεγόμενοι «κοινωνικοί εταίροι», ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ΠΑΣΕΓΕΣ, ΣΕΒ κ.λπ) τάσσονται αναφανδόν υπέρ των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων στην ανώτατη εκπαίδευση και στην κατεύθυνση αυτή βλέπουν και το νέο νόμο πλαίσιο για τα Πανεπιστήμια. Αυτή είναι η ουσία της γνωμοδοτικής πρότασης της ΟΚΕ προς το υπουργείο παιδείας, προς το οποίο ανάβει και αυτή το πράσινο φως να προχωρήσει.   Οι «κοινωνικοί εταίροι» μιας και συμπεριλαμβάνουν και την «εργατική» (τρομάρα τους) πλευρά, οφείλουν βεβαίως να κρατήσουν κάποιες αποστάσεις από την κυβέρνηση και το υπουργείο Παιδείας. Γι’ αυτό και κάνουν μια εξ απαλών ονύχων κριτική σε θέματα διαδικασίας, στον τρόπο δηλαδή χειρισμού του «διαλόγου», επισημαίνοντας ότι αυτός δεν μπορεί να είναι «παράλληλοι μονόλογοι και κλειστές επιτροπές ειδικών». Δεν ξεχνούν όμως να τονίσουν ακόμα και στο σημείο αυτό, ότι διάλογος σημαίνει «υποχώρηση των ιδεολογημάτων και των άκαμπτων στάσεων», ρίχνοντας τα πυρά προς την…

Για τις 16 Γενάρη αναβλήθηκε η εξέταση του αιτήματος έκδοσης του προέδρου της Πακιστανικής Κοινότητας Τζαβέντ Ασλάμ, ύστερα από αίτημα των συνηγόρων του, με το οποίο συμφώνησε και η εισαγγελέας. Το αίτημα υποβλήθηκε δεδομένου ότι οι αρχές του Πακιστάν δεν έστειλαν κανένα στοιχείο σε βάρος του Ασλάμ. Εστειλαν μόνο την κατάθεση ενός αστυνομικού διευθυντή της πανίσχυρης μυστικής αστυνομίας του δικτατορικού καθεστώτος (FIA), που ισχυρίζεται ότι υπάρχουν τα ενοχοποιητικά στοιχεία αλλά δεν αποστέλλονται! Για το περιεχόμενο των δήθεν ενοχοποιητικών καταθέσεων βεβαιώνει ο α’ γραμματέας της εδώ πακιστανικής πρεσβείας, που μαζί με τον πρέσβη έχουν καταγγελθεί και μηνυθεί εδώ και μήνες ως συνυπεύθυνοι στην επιχείρηση κατατρομοκράτησης των απαχθέντων μεταναστών!   Ενας απ’ όσους υποτίθεται ότι έχουν υπογράψει τις ενοχοποιητικές για τον Ασλάμ καταθέσεις παρουσιάστηκε και θα καταθέσει ως μάρτυρας υπεράσπισής του. Θα καταθέσει ότι οδηγήθηκε στην πρεσβεία όπου εξαναγκάστηκε να υπογράψει υπό το κράτος απειλών!

Την Τετάρτη ξεκινά στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Αθήνας η δίκη των Γιώργου Καλαϊτζίδη, Πέτρου Καρασαρίνη και Παναγιώτη Ασπιώτη. Η αναγγελία έγινε εσπευσμένα και αιφνιδιαστικά, μόλις ένα δεκαήμερο πριν την εκδίκαση, γεγονός που δημιουργεί πρόσθετα προβλήματα στους κατηγορούμενους και τους υπερασπιστές τους. Βλέπετε, αρχές Γενάρη λήγει το 18μηνο και θα έπρεπε να αποφυλακιστεί και ο Γ. Καλαϊτζίδης, που εκδικητικά τον κρατούν στη φυλακή (οι δύο συγκατηγορούμενοί του έχουν αποφυλακιστεί με περιοριστικούς όρους).   Για την ουσία της υπόθεσης δεν χρειάζεται να πούμε πολλά. Το γεγονός ότι έφυγε από τη μέση ο τρομονόμος λέει πολλά, αλλά και τίποτα, δεδομένου ότι οι τρεις αγωνιστές βρίσκονται αντιμέτωποι μ’ ένα τρομοκρατικά διογκωμένο κατηγορητήριο. Γι’ αυτό και η μάχη πρέπει να δοθεί μέσα και έξω από το δικαστήριο. Με μαζική παρουσία.

Σε απεργία πείνας βρίσκονται από τις 29 Νοέμβρη ο Ταράσιος Ζαντορόζνι και από τις 7 Δεκέμβρη ο Γεράσιμος Κυριακόπουλος, δυο από τους τρεις προφυλακισμένους για τα επεισόδια που έγιναν στις 6 του περασμένου Μάη κατά τη διάρκεια της πορείας του 4ου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ.   «Μέχρι ότου αντέχουν οι σωματικές μου δυνάμεις και έχω πνευματική διαύγεια, θα συνεχίσω να κρατάω επαφή με τον έξω κόσμο. Οι επτά μήνες ομηρίας μου με έχουν τροφοδοτήσει με αρκετό πείσμα και επιμονή για να συνεχίσω τον αγώνα μου», γράφει σε επιστολή που έστειλε την 6η μέρα της απεργίας πείνας ο Ταράσιος Ζαντορόζνι. Είναι το έσχατο μέσο που του έχει απομείνει για να καταγγείλει τη (συνήθη) αστυνομική σκευωρία που στήθηκε σε βάρος του.   «Οι ανακρίσεις μαρτύρων – αστυνομικών αλλά και δικών μου ανθρώπων» -αναφέρει- «δεν έγιναν με γνώμονα την ανεύρεση της αλήθειας, αλλά στόχευαν στο στήσιμο ενός κατηγορητηρίου, όπως αυτό τους βόλευε. Βρίσκομαι στη φυλακή βάσει…

Αυτό δεν έχει ξαναγίνει. Ολόκληρος «αναπτυξιακός νόμος» να μετατρέπεται σε τροπολογία, να μπαίνει σε ένα άσχετο νομοσχέδιο και να ψηφίζεται με συνοπτικές διαδικασίες, χωρίς καμιά ουσιαστική συζήτηση. Το έκαναν και αυτό ο Καραμανλής με τον Αλογοσκούφη. Πήραν το δικό τους «αναπτυξιακό» νόμο (ν. 3299/2004, που ψηφίστηκε ακριβώς πριν από δυο χρόνια), του έκαναν εκτεταμένες τροποποιήσεις και προσθήκες, τον έχωσαν σε μια τροπολογία και την κατέθεσαν να ψηφιστεί με το φορολογικό νομοσχέδιο. Λαθραία δηλαδή, γιατί με το ντόρο που γίνεται με τον ΟΤΕ ουδείς θα προλάβει να ασχοληθεί με το νέο σκάνδαλο.   Τι άλλο εκτός από σκάνδαλο είναι η ικανοποίηση όλων των απαιτήσεων των αχόρταγων, των φαταούληδων καπιταλιστών, που την ίδια ώρα που εκστρατεύουν κατά του «κρατισμού», την ίδια ώρα που θεωρούν «υπερβολικές» τις συντάξεις των 600 ευρώ, απαιτούν και παίρνουν εκατομμύρια ευρώ ζεστό κρατικό χρήμα για τις μπίζνες τους.   Στα δυο χρόνια εφαρμογής του νόμου 3299, σύμφωνα με…

Στο σύνθετο παζλ της κοινωνικής και πολιτικής ζωής του Λιβάνου, μία οργάνωση κατάφερε να ξεχωρίσει ως ο κύριος υπερασπιστής της ανεξαρτησίας της χώρας και της αντίστασης απέναντι στο σιωνιστή εχθρό. Οποιες διαφωνίες κι αν έχει κανείς με τη Χεζμπολά (θρησκευτικές, κοινωνικές ή πολιτικές) δε μπορεί να μην της αναγνωρίσει αυτό το ρόλο. Γιατί αυτό το ρόλο δεν τον κέρδισε με τα λόγια ή τις υποσχέσεις, αλλά με το αίμα εκατοντάδων μαρτύρων, οι φωτογραφίες των οποίων κοσμούν τους δρόμους και τα σπίτια των νότιων προαστίων της Βηρυτού και των μισογκρεμισμένων χωριών του Νοτίου Λιβάνου.   Η κατανόηση του χαρακτήρα αυτής της οργάνωσης και η γνώση του πολιτικού της λόγου αποτελεί επομένως πρώτιστη ανάγκη, αν θέλει κανείς να μη μείνει μόνο στη θριαμβολογία που γέννησε η νίκη της Αντίστασης (την οποία κι εμείς ενστερνιζόμαστε), αλλά να προχωρήσει και λίγο βαθύτερα. Να επιχειρήσει να αναζητήσει τα χαρακτηριστικά αυτού του κινήματος και να διαπιστώσει…

Με τη φράση του αυτή, η οποία ακούγεται πολύ συχνά τον καιρό αυτό στη Βαγδάτη, κλείνει το τελευταίο άρθρο του για το Ιράκ (12/12/06) ο γνωστός Αμερικάνος δημοσιογράφος Dahr Jamail, o οποίος στο διάστημα 2003 – 2005 είχε ταξιδέψει επανειλημμένα στο Ιράκ και είχε κάνει συνταρακτικά και αποκαλυπτικά της αμερικάνικης θηριωδίας και κατοχής ρεπορτάζ. Η επιδείνωση της κατάστασης στο Ιράκ δεν του επιτρέπει να επισκεφτεί σήμερα τη χώρα και περιορίζεται στις πληροφορίες που συγκεντρώνει από ντόπιους δημοσιογράφους και άλλες γνωστές ή φιλικές του πηγές, κυρίως μέσω του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.   Ιδού μερικά από τα e-mail που παραθέτει στο άρθρο του, τα οποία δίνουν μια μικρή γεύση της κόλασης που επικρατεί σήμερα στη χώρα.   Από τον Αμπού Ταλάτ, το μεταφραστή του κατά τα ταξίδια του στο Ιράκ:   «Προσπαθώ να πουλήσω το αυτοκίνητό μου. Ομως οι τιμές έχουν πέσει τόσο πολύ ώστε σχεδόν δεν λειτουργεί αγορά αυτοκινήτων. Η ζωή σταματά…

Οι νέες εξελιγμένες αυτοσχέδιες βόμβες που τοποθετούνται στο οδόστρωμα είναι το πιο επικίνδυνο και φονικό όπλο για τα στρατεύματα κατοχής από το οπλοστάσιο των ανταρτών, σύμφωνα με ρεπορτάζ του αμερικάνικου καναλιού NBC.   «Υπάρχουν πολύ λίγα πράγματα που φοβόμαστε, λέει ο συνταγματάρχης Ντάγκλας Χέκμαν. Οταν εκρήγνυται μια απλή βόμβα στο δρόμο, τις περισσότερες φορές δε μας σκοτώνει. Ενας ελεύθερος σκοπευτής δεν είναι εύκολο να διεισδύσει, τα ελαφρά όπλα δεν μπορούν να διεισδύσουν. Στην πραγματικότητα, μια επίθεση αυτοκτονίας με αυτοκίνητο κατά κανόνα δεν μας τραυματίζει. Αυτό που μας τρομάζει είναι οι εξελιγμένες βόμβες που τοποθετούνται στο οδόστρωμα».   Ο συνταγματάρχης Χέκμαν, επικεφαλής των Αμερικάνων στρατιωτικών εκπαιδευτών που είναι ενσωματωμένοι στην 9η Μεραρχία του ιρακινού στρατού, ανησυχεί δικαιολογημένα, αφού, στον τομέα της Βαγδάτης υπό την ευθύνη του, σκοτώθηκαν τουλάχιστον πέντε στρατιωτικοί σύμβουλοι από τέτοιες βόμβες στις δυο τελευταίες βδομάδες. Ανάμεσά τους ένας συνταγματάρχης και δύο αντισυνταγματάρχες, που βρίσκονταν στο ίδιο όχημα.  …

«Ας ακούσουν όλοι οι πολίτες της Βηρυτού και του Λιβάνου το εξής: “το αίμα κάθε Λιβανέζου, ανεξάρτητα από θρησκεία, σέκτα, πολιτική τοποθέτηση, περιοχή ή κόμμα, είναι δικό μας, η τιμή του είναι δική μας, ο πλούτος και το σπίτι του είναι δικά μας. Υπάρχει μία κόκκινη γραμμή που προστατεύουμε με το αίμα μας, ακόμα κι αν το χύσετε. Θα την προστατέψουμε με ό,τι πιο αγαπημένο έχουμε, ακόμα κι αν συνωμοτήσετε εναντίον μας. Δεν θα συρθούμε σ’ έναν εμφύλιο πόλεμο ή ανταρσία ή οποιαδήποτε μορφή εσωτερικής σύγκρουσης… Σταμάτησε η προκλητική υποκίνηση μεταξύ των θρησκειών. Σήμερα, κανείς δε μιλά για Μουσουλμάνους και Χριστιανούς στο Λίβανο, όλη η κουβέντα γίνεται για τους Σουνίτες και τους Σιίτες στο Λίβανο… Τη μεγάλη συγκέντρωση της Παρασκευής την ονόμασαν “σιιτική συγκέντρωση”, παραβλέποντας τη μεγάλη και ισχυρή συμμετοχή όλων των θρησκειών, για να την παρουσιάσουν σα μια σιιτική διαμαρτυρία ενάντια σε μια σουνιτική κυβέρνηση. Ωστόσο, η αλήθεια είναι…

Ενα νέο μέτωπο στον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» ετοιμάζονται να ανοίξουν οι Αμερικάνοι, στην Αφρική αυτή τη φορά και πιο συγκεκριμένα στη Σομαλία. Χωρίς αμερικάνικη στρατιωτική συμμετοχή, χρησιμοποιώντας ως μακρύ χέρι τους την Αιθιοπία και φυσικά τον ΟΗΕ για να αποσπάσουν τις αποφάσεις που χρειάζονται.   Τον περασμένο Ιούνιο, η πρωτεύουσα της Σομαλίας Μογκαντίσου πέρασε υπό τον έλεγχο των ισλαμιστών μαχητών της Ενωσης Ισλαμικών Δικαστηρίων, αφού οι πολέμαρχοι, που χρηματοδοτούνταν από το Λευκό Οίκο, ηττήθηκαν και αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν, ενώ μεγάλος αριθμός των αντρών τους πέρασε με το μέρος των ισλαμιστών μαχητών. Σύντομα ολόκληρο το νότιο τμήμα της χώρας πέρασε, σχεδόν αμαχητί, υπό τον έλεγχό τους, εκτός από την πόλη Μπαϊντόα και τα περίχωρα, όπου βρίσκεται η έδρα της μεταβατικής κυβέρνησης, η οποία σχηματίστηκε πριν από δύο χρόνια με παρέμβαση του ΟΗΕ. Πρόκειται για μια κυβέρνηση μόνο κατ’ όνομα, χωρίς κανένα λαϊκό έρεισμα και χωρίς εξουσία, αφού, πριν την επικράτηση…

Τη στιγμή που για δεύτερη φορά η υποτιθέμενη «συμφωνία» για κυβέρνηση εθνικής ενότητας καταρρέει πανηγυρικά στην Παλαιστίνη και ο πρόεδρος Μαχμούντ Αμπάς ανασύρει από το συρτάρι την απειλή για προσφυγή στις κάλπες, μέσα σε ένα κλίμα αυξανόμενης έντασης στις σχέσεις Χαμάς – Φατάχ, έρχεται η δολοφονία την περασμένη Δευτέρα των τριών παιδιών του στελέχους των υπηρεσιών ασφαλείας που ανήκει στη Φατάχ, Μπαχάα Μπαλούσα, ο οποίος προ δεκαετίας ήταν επικεφαλής των διώξεων κατά της Χαμάς. Ο γνωστός φιλοαμερικάνος πολιτικός της Φατάχ στη Λωρίδα της Γάζας Μοχάμεντ Νταχλάν κατηγορεί ευθέως τον υπουργό Εσωτερικών της Χαμάς ότι γνωρίζει τους δράστες αλλά δεν κάνει τίποτα για να τους πιάσει. Πανομοιότυπη καταγγελία κάνει και ανώτατο στέλεχος της Φατάχ, ο Χουσεΐν Αλ Σεΐχ. Την επομένη της δολοφονίας, ο Αμπάς δίνει εντολή στις δυνάμεις ασφαλείας που είναι πιστές σ’ αυτόν να αναπτυχθούν κατά μήκος της Λωρίδας της Γάζας και μέσα στην πόλη της Γάζας, ενώ την ίδια…

Χρησιμοποιώντας τις παιδικές του αναμνήσεις και μια εκτεταμένη έρευνα σε αρχεία και μάρτυρες, ο σκηνοθέτης επιχειρεί την αναπαράσταση της πρόσφατης ιστορίας της πάλαι ποτέ Ανατολικής Γερμανίας. Με όχημα μια ιστορία μυθοπλασίας περιγράφει το απίστευτο δίκτυο χαφιεδισμού και παρακολουθήσεων με το οποίο η μυστική υπηρεσία της χώρας, η περιβόητη Στάζι, έλεγχε τη καθημερινή ζωή των πολιτών. Τώρα, βέβαια, κάποιοι θα πουν περσινά ξινά σταφύλια, τη στιγμή που στις μέρες μας μας γδύνουν στα αεροδρόμια της δημοκρατικής Δύσης και δεν μιλάμε… Σωστό κι αυτό.

Ο αγώνας και η αγωνία του ποδοσφαιριστή μέσα στο γήπεδο, παράλληλα με την παρουσίαση μέσα από συνεντεύξεις της προσωπικότητάς του, σε μια ταινία που δεν είναι μόνο για ποδοσφαιρόφιλους και αποτελεί έναν ακόμα φόρο τιμής σ’ ένα μεγάλο αθλητή που δεν ξέχασε ποτέ τον τόπο καταγωγής του (την Αλγερία) και τα ταπεινά προάστεια (της Μασσαλίας) που μεγάλωσε.