♦ Στο προηγούμενο φύλλο γράψαμε ότι με αφορμή τον τελικό του Champions League οι μπάτσοι κατάφεραν να νομιμοποιήσουν και να βάλουν στο οπλοστάσιό τους τα όπλα που εκτοξεύουν χρωμοσφαίρες. Η αφορμή που χρησιμοποίησαν για να επιβάλουν το νέο όπλο ήταν η παρουσία των οπαδών της Λίβερπουλ. Αν κάποιος που δεν έχει σχέση με το ποδόσφαιρο παρακολουθούσε τα δελτία ειδήσεων τις μέρες πριν τον τελικό, θα νόμιζε ότι στην Αθήνα θα γινόταν η απόβαση των Ούννων και ότι οι Αγγλοι οπαδοί θα ρήμαζαν τα πάντα στο πέρασμά τους. Η πραγματικότητα ήταν εντελώς διαφορετική, όμως κανένας από τους έγκριτους συναδέλφους μου δεν ένιωσε την ανάγκη να κάνει την αυτοκριτική του. Οπως συνηθίζουν, έκαναν μια κωλοτούμπα και την επαύριο του τελικού άρχισαν να εκθειάζουν τους οπαδούς της Λίβερπουλ και να τους ευχαριστούν για τα μαθήματα πολιτισμού που μας έδωσαν! Οι στήλες των εφημερίδων γέμισαν με ύμνους για τη συμπεριφορά τους.
Σε όλη τη διάρκεια της παραμονής τους Αγγλοι και Ιταλοί δεν δημιούργησαν προβλήματα (κάποια μεμονωμένα και μικρής έκτασης επεισόδια δεν μπορούν να χαλάσουν την εικόνα) και μας έδωσαν ένα παράδειγμα για τον τρόπο που πρέπει να αντιμετωπίζουμε το ποδόσφαιρο. Οι «άγριοι» και οι «χούλιγκαν» κατάφεραν να συνυπάρξουν και να ζήσουν τη μεγάλη ποδοσφαιρική γιορτή με έναν τρόπο που δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε εμείς οι πολιτισμένοι Ελληνες. Και πραγματικά, είναι εξοργιστικό να νομιμοποιείται πριν τον τελικό ένα γενικευμένο σχέδιο καταστολής, προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι οπαδοί της Μίλαν και της Λίβερπουλ, που όχι μόνο δεν δημιούργησαν το παραμικρό, αλλά άφησαν με τη συμπεριφορά τους παρακαταθήκες σε όλους εμάς που προσπαθούμε να προβάλουμε τη διαφορετική οπτική εικόνα του ποδοσφαίρου και να πείσουμε τους νεολαίους της εργατικής τάξης ότι δεν πρέπει να θυσιάζουν τα νιάτα και τη ζωή τους για τα συμφέροντα των καπιταλιστών που τζογάρουν και «επενδύουν» στο ποδόσφαιρο.
Η στήλη είχε εκφράσει πριν τον τελικό την προτίμησή της στη Λίβερπουλ. Η απόφαση ήταν πολύ δύσκολη, γιατί αντίπαλος ήταν η Μίλαν του Μαλντίνι. Ο αρχηγός της Μίλαν είναι ίσως η μεγαλύτερη ποδοσφαιρική προσωπικότητα του σύγχρονου ποδοσφαίρου και χαίρεσαι όταν τον βλέπεις να σηκώνει τις κούπες, όταν στην ηλικία των 39 χρονών καταθέτει στο γήπεδο την ποδοσφαιρική του ιδιοφυΐα και την τελευταία ικμάδα των δυνάμεών του. Η απόφασή μου να υποστηρίξω τη Λίβερπουλ οφείλεται στους οπαδούς της και σε αυτό που συμβολίζει και σηματοδοτεί η συγκεκριμένη ομάδα. Η ταύτισή της με τους αγώνες των λιμενεργατών στα χρόνια της Θάτσερ και το «μέταλλο» που βγάζει αυτή η ομάδα σε αναγκάζει να θέλεις να τη βλέπεις στην κορυφή. Κάθε φορά που ο αρχηγός της σηκώνει ψηλά το κύπελλο νιώθεις ότι χαίρονται οι εργάτες, κάθε φορά που κερδίζει έχεις την σιγουριά ότι και η εργατική τάξη πετυχαίνει μια νίκη.
Δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω τον τελικό από τις εξέδρες του ΟΑΚΑ και να νιώσω τη μαγεία που δημιούργησαν οι οπαδοί της, όμως αρκούσε η περιγραφή της στις εφημερίδες και η αφήγηση ενός φίλου που βρέθηκε ανάμεσά τους με φανέλα της Μίλαν για να διώξει και τις τελευταίες αμφιβολίες για την επιλογή μου. Ο τελικός έχει τελειώσει, παίχτες και οπαδοί της Μίλαν πανηγυρίζουν, οι ποδοσφαιριστές της Λίβερπουλ με σκυμμένα τα κεφάλια προσπαθούν να συνειδητοποιήσουν την ήττα, η εξέδρα των Αγγλων παραμένει βουβή. Και ξαφνικά, οι χιλιάδες οπαδοί της κόκκινης ομάδας σαν ένας άνθρωπος αρχίζουν να τραγουδούν: «You ‘ll never walk alone». Ο χρόνος σταματά. Οι πανηγυρισμοί των Ιταλών σταματούν, οι παίχτες της Λίβερπουλ σηκώνουν τα κεφάλια τους και κατευθύνονται προς αυτούς. Ενα τραγούδι σύμβολο, υπόσχεσης και όρκου ότι στον επόμενο αγώνα η ομάδα θα νικήσει. Μια συγκλονιστική στιγμή που μόνο οι «απολίτιστοι» και οι «χούλιγκαν» της ομάδας του εγγλέζικου λιμανιού μπορούν να μας προσφέρουν. Μια στιγμή για την οποία είσαι αναγκασμένος να δηλώσεις την υποστήριξή σου σ’ αυτή την ομάδα. Μια στιγμή που είμαι σίγουρος ότι την έζησε και την χάρηκε ακόμα και ο Μαλντίνι…
Πολλοί δήλωναν υποστηρικτές της Λίβερπουλ, γιατί δεν ήθελαν να δουν τον Μπερλουσκόνι να πανηγυρίζει. Οι δυο ομάδες έχουν ένα κοινό σημείο. Εχουν δημιουργηθεί από διάσπαση της άλλης ομάδας της πόλης (Εβερτον και Ιντερ αντίστοιχα) και οι οπαδοί τους είναι πολιτογραφημένοι στην αριστερά. Από τη στιγμή όμως που ο Μπερλουσκόνι ανέλαβε την προεδρία της ομάδας άρχισε και ο «αποχαρακτηρισμός» της Μίλαν. Η πολιτική ταυτότητα της ομάδας άρχισε να χάνεται και σήμερα πολύ δύσκολα μπορούμε να βρούμε στοιχεία που να τη συνδέουν με την αριστερά. Μέσα στη διαδρομή του χρόνου η επίδραση του επαγγελματισμού ήταν καταλυτική για τη φυσιογνωμία της ομάδας.
Πρόσφατα οι δυο ομάδες απέκτησαν και ένα δεύτερο κοινό σημείο. Η Λίβερπουλ αγοράστηκε από αμερικανικό επιχειρηματικό όμιλο, ο οποίος ανήκει σε συνεταίρο του Μπους. Το επαγγελματικό ποδόσφαιρο έχει τους δικούς του νόμους και απαιτεί φράγκα για να μπορεί μια ομάδα να πρωταγωνιστεί και να κερδίζει τίτλους. Δυστυχώς, τα φράγκα που απαιτούνται δεν μπορούν να τα εξασφαλίσουν οι οπαδοί της ομάδας και το αποτέλεσμα είναι αργά ή γρήγορα αυτή να καταλήξει στα χέρια κάποιου μεγαλοκαπιταλιστή. Στο σημείο αυτό κρίνεται ένα μεγάλο στοίχημα. Ο καπιταλιστής πρόεδρος θα καταφέρει, εκτός από φράγκα για την τσέπη του, να αλλάξει και τη φυσιογνωμία της ομάδας; Οι όποιες επιτυχίες θα έχουν σαν αποτέλεσμα οι οπαδοί να ταυτιστούν με τα επιχειρηματικά σχέδια του προέδρου και να αφήσουν στη μπάντα τις πολιτικές αναφορές και παραδόσεις της ομάδας;
Η εμπειρία δυστυχώς δεν αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι επιτυχίες σε συνδυασμό με τη γενικότερη κατάσταση στην οποία βρίσκεται η εργατική τάξη έχουν σαν αποτέλεσμα με το πέρασμα του χρόνου οι πολιτικές αναφορές της ομάδας να «σβήνουν». Θέλουμε να ελπίζουμε ότι στην περίπτωση της Λίβερπουλ ο κανόνας δεν θα επιβεβαιωθεί. Η δύναμη της ομάδας, το «μέταλλο» που την κάνει μοναδική, η αφοσίωση των οπαδών της σε αυτή, οφείλεται στην πολιτική ταυτότητά της. Η Λίβερπουλ ταυτίστηκε σαν ομάδα με τους αγώνες της εργατικής τάξης για ένα καλύτερο αύριο και οι νίκες της αποτελούσαν τον μοναδικό ίσως λόγο γιορτής των λαϊκών στρωμάτων της πόλης σε μια περίοδο που η πολιτική της Θάτσερ τσάκιζε κάθε εργατική αντίσταση. Αυτές οι παρακαταθήκες είναι πολύ δυνατές και αποτελούν ένα μεγάλο εχέγγυο ότι η όποια προσπάθεια αποπολιτικοποίησης της φυσιογνωμίας της ομάδας θα πέσει στο κενό. Αλλωστε, το τραγούδι των οπαδών δίνει από μόνο του ένα στίγμα που πολύ δύσκολα θα κατορθώσει κάποιος καπιταλιστής να το αλλοιώσει: «You ‘ll never walk alone». Υπόσχεση και όρκος, ότι η Λίβερπουλ θα παραμείνει η ιδιαίτερη ομάδα που αγαπάμε όλοι, ακόμη και αν η οπαδική μας προτίμηση για κάποιους λόγους είναι διαφορετική (ο υποφαινόμενος στην Αγγλία είναι οπαδός της Νότιγχαμ Φόρεστ).
3 Παίχτης της ΑΕΚ είναι πλέον ο Ριβάλντο και ανεξάρτητα από το τελικό αποτέλεσμα και την πορεία που θα έχει η ομάδα την επόμενη χρονιά, μπορούμε να μιλήσουμε για μια νέα παράγραφο στην ιστορία της. Μετά από πολλά χρόνια, η διοίκηση της ΑΕΚ, ακολουθεί μια «επιθετική» πολιτική και αμφισβητεί την κυριαρχία του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Εχουμε γράψει την πρόβλεψή μας για την μελλοντική πορεία της ΑΕΚ, όμως αυτό που πρέπει να τονίσουμε είναι ότι με την κίνησή του αυτή ο Νικολαΐδης αναγκάζει τον Κόκκαλη και τον Βαρδινογιάννη να «σηκώσουν» το γάντι, να απαντήσουν στην πρόκλησή του, να ρίξουν φράγκα και να προσπαθήσουν να κερδίσουν τις εντυπώσεις με μεταγραφές ποδοσφαιριστών που να μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Το τελικό αποτέλεσμα θα είναι η παρουσία στο ελληνικό πρωτάθλημα ορισμένων παιχτών που θα αποτελούν όαση και σημείο αναφοράς, για όλους εμάς που θέλουμε να δούμε πρώτα απ’ όλα θέαμα και μπάλα και στη συνέχεια την ομάδα μας να κερδίζει. Δεν συνηθίζουμε να λέμε καλά λόγια για τον πρόεδρο της ΑΕΚ, αλλά στο συγκεκριμένο πρέπει να του αναγνωρίσουμε ότι η συμβολή του στο όποιο καλύτερο θέαμα δούμε θα είναι καθοριστική.
Κος Πάπιας
Κος Πάπιας
papias@eksegersi.gr
ΥΓ1: Εχουν έρθει κάποια e-mail στη στήλη, όμως εξαιτίας επαγγελματικών υποχρεώσεων δεν έχουν δοθεί απαντήσεις. Ευχαριστούμε εκ των προτέρων για την προτίμηση και σύντομα θα έχετε την απάντησή μας.
ΥΓ2: Στον αθλητικό δικαστή θα απολογηθεί ο Αρης στο μπάσκετ, γιατί οι οπαδοί του στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό πέταξαν χαρτάκια και ταινίες από ταμιακές μηχανές, πριν την έναρξη του αγώνα για να δημιουργήσουν ατμόσφαιρα (πρώτο έγκλημα) και φώναξαν το σύνθημα «Είναι παρθένα του Ελληνιάδη η χτένα» (δεύτερο έγκλημα). Τελικά, όπως είχε πει και κάποιος συγγραφέας, το μόνο ακαταμάχητο όπλο είναι η βλακεία.
ΥΓ3: Δεν παρατηρείται καμία κινητικότητα σχετικά με τον φιλικό αγώνα ΑΕΚ – Λάτσιο. Από πληροφορίες που φτάνουν στη στήλη δεν υπάρχει ακόμη αντίδραση από την πλευρά της Original. Το θέμα περνάει μάλλον απαρατήρητο και την τελευταία στιγμή θα προσπαθούμε να δώσουμε την απάντηση που πρέπει στους φασίστες. Το χρονικό διάστημα που απομένει δεν είναι μεγάλο και δεν θα πρέπει να υπάρχει εφησυχασμός.
