► Λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων, η στήλη έκλεισε πριν την διεξαγωγή του αγώνα Αντερλεχτ – ΑΕΚ και ο σχολιασμός για το συγκεκριμένο παιχνίδι θα γίνει στο επόμενο φύλλο. Σήμερα θα ασχοληθούμε με τις άλλες δυο ομάδες του ΠΟΚ και τον έτερο δικέφαλο του πρωταθλήματος, τον ΠΑΟΚ.
Θα ξεκινήσουμε από το Βάζελο και τη γκέλα που έκαναν οι πράσινοι στο Χαριλάου κόντρα στον Αρη. Η ήττα αυτή ήταν η πρώτη απώλεια με τον Μουνιόθ στον πάγκο και επανέφερε στο προσκήνιο τα προβλήματα του φετινού Παναθηναϊκού, τα οποία είχαν «ξεχαστεί» από τη βαθμολογική ανάκαμψη στις τελευταίες αγωνιστικές, άσχετα αν αυτή οφειλόταν πρωτίστως στις γκέλες του Ολυμπιακού και δευτερευόντως στην αγωνιστική ανάκαμψη των πράσινων. Η αγωνιστική τακτική του Μουνιόθ (έχουμε πλέον έναν ικανό αριθμό παιχνιδιών για να βγάλουμε κάποια συμπεράσματα) είναι ότι προσπαθεί να κλέψει και όχι να κερδίσει τα παιχνίδια. Ο Ισπανός φροντίζει να «δέσει» την άμυνα και να διασφαλίσει το μηδέν, ελπίζοντας ότι σε κάποια κόντρα επίθεση ή εξαιτίας μιας προσωπικής ενέργειας των επιθετικών του θα καταφέρει να πετύχει το γκολ και να πάρει τη νίκη. Τηρουμένων των αναλογίων, η τακτική του θυμίζει αυτή του Σάντος στην ΑΕΚ.
Οσοι γνωρίζουν από ποδόσφαιρο μπορούν να καταλάβουν ότι ο Μουνιόθ έχει οδηγηθεί σε αυτή την επιλογή από το γεγονός ότι δεν διαθέτει πλάγια μπακ που να μπορούν να αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις που έχει μια ομάδα όπως ο Παναθηναϊκός. Βύντρα και Νίλσον από τη δεξιά πλευρά, όχι μόνο δε μπορούν να αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις της συγκεκριμένης θέσης αλλά αποτελούν τροχοπέδη στη συνολική ανάπτυξη της ομάδας. Αν σε αυτό προσθέσουμε ότι ο Σέριτς και ο Δάρλας στην αριστερή πλευρά είναι απλά υποφερτοί, καταλαβαίνουμε την επιλογή του Μουνιόθ να παίζει με δυο αμυντικά χαφ και με σαφείς αμυντικούς προσανατολισμούς. Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο οι πλάγιοι μπακ σε μια ομάδα είναι από τα πλέον πολύτιμα εργαλεία για τον προπονητή και κατά την προσωπική μου άποψη η συνεισφορά τους στην ομάδα μπορεί να συγκριθεί μόνο με αυτή ενός καλού επιτελικού μέσου. Η ανάπτυξη μιας σύγχρονης ποδοσφαιρικά ομάδας από τα πλάγια αποτελεί την καλύτερη εναλλακτική λύση στην περίπτωση που ο αντίπαλος μπλοκάρει τον «άξονα» και δεν επιτρέψει να περάσουν οι κάθετες πάσες προς τους επιθετικούς, αφού με τον τρόπο αυτό «ανοίγει» η αντίπαλη άμυνα και οι επιθετικοί μπορούν να βρουν τους απαραίτητους διαδρόμους.
Ο φετινός Παναθηναϊκός όχι μόνο δε μπορεί να πάρει βοήθεια από τα πλάγια μπακ αλλά επιπλέον πρέπει ο Μουνιόθ να χαραμίζει τέσσερις παίχτες στα χαφ για να καλύψει τα κενά τους. Από τη διάταξη των πράσινων στο τελευταία παιχνίδια προκύπτει ότι ο Μπόβιο και ο Τζιόλης παίζουν κοντά όχι μόνο μεταξύ τους αλλά και με τους δυο κεντρικούς αμυντικούς, γεγονός που δυσκολεύει την κυκλοφορία στον άξονα και ταυτόχρονα τα δυο επιθετικά χαφ παίζουν ο Βίκτορ δεξιά και ο Ιβανσιτς αριστερά για να καλύψουν τους πλάγιους, με αποτέλεσμα να υπάρχει ένα μεγάλο κενό στο κέντρο και απόσταση με τους επιθετικούς. Η απόσταση των Μπόβιο και Τζιόλη από τον Σαλπιγγίδη είναι 30-40 μέτρα και αυτό στο σύγχρονο ποδόσφαιρο έχει σαν αποτέλεσμα αφενός να χάνεις τη μάχη του κέντρου και αφετέρου να δημιουργείται έντονο επιθετικό πρόβλημα, αφού χωρίς βοήθειες οι επιθετικοί σου γίνονται εύκολη λεία για την αντίπαλη άμυνα. Είναι συνεπώς επιτακτική ανάγκη για τους πράσινους, στη μεταγραφική περίοδο του Γενάρη να βρουν δυο καλά πλάγια μπακ, γιατί σε διαφορετική περίπτωση δεν μπορεί να ελπίζουν ούτε για τη δεύτερη θέση.
► Στην λύση του Πρωτοδικείου οδηγείται τελικά ο ΠΑΟΚ, χωρίς όμως και αυτή να μπορεί να θεωρηθεί τελεσίδικη, από τη στιγμή που δεν έχει ξεκαθαριστεί το ιδιοκτησιακό καθεστώς της ομάδας. Ο πρώην πρόεδρος της ΠΑΕ ΠΑΟΚ Γιάννης Γούμενος για να παραχωρήσει τις μετοχές που κατέχει (ο κάτοχος των μετοχών είναι στην πραγματικότητα ο πραγματικός ιδιοκτήτης της ΠΑΕ) έχει θέσει σαν όρο η νέα διοίκηση που θα οριστεί από το Πρωτοδικείο να εγκρίνει τον διοικητικό και οικονομικό απολογισμό της ΠΑΕ επί της δικής του θητείας (αυτό σημαίνει ότι τον απαλλάσσει από κάθε ευθύνη απέναντι στο νόμο). Μάλιστα, ο δικηγόρος του έχει ετοιμάσει ιδιωτικά συμφωνητικά για τη μεταβίβαση των μετοχών τα οποία θα πρέπει να υπογράψουν τα μέλη που θα οριστούν να διοικήσουν τον ΠΑΟΚ, τα οποία μέχρι την περασμένη Τετάρτη τα είχαν υπογράψει μόνο δύο παράγοντες της ομάδας που θα μετέχουν στη νέα διοίκηση.
Το γεγονός αυτό ενισχύει τις φήμες, σύμφωνα με τις οποίες ο Γιάννης Γούμενος ούτε έφυγε, ούτε σκοπεύει να φύγει από τον ΠΑΟΚ και ότι οι διεργασίες που γίνονται έχουν ένα και μόνο στόχο. Να κερδίσει χρόνο και να δοθούν από το κράτος λεφτά για να βγει από το σημερινό αδιέξοδο. Σε παλιότερο φύλλο είχαμε γράψει ότι ο Γούμενος έχει πολιτικές πλάτες (δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι βρέθηκε στην ηγεσία του ΠΑΟΚ κατόπιν πολιτικής παρέμβασης επί εποχής ΠΑΣΟΚ) και επιπλέον είναι αρκετά ικανός ώστε να μπορεί να χειρίζεται καταστάσεις κρίσης προς όφελός του. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το καλοκαίρι που μας πέρασε άφησε να εννοηθεί ότι αποχωρεί από την ομάδα και παρέδωσε άτυπα τη διοίκησή της σε μια επιτροπή σωτηρίας. Η επιτροπή σωτηρίας κατάφερε να εξασφαλίσει τη συμμετοχή του ΠΑΟΚ στο πρωτάθλημα (με πολιτική παρέμβαση της κυβέρνησης και του υφυπουργού Αθλητισμού Γιώργου Ορφανού), βρήκε τα φράγκα που απαιτούνταν για να πληρωθεί ο Σαλπιγγίδης και να μη μείνει ελεύθερος, τακτοποίησε ορισμένες άμεσες εκκρεμότητες της ΠΑΕ και όταν η ομάδα βγήκε από το αδιέξοδο, ο Γούμενος τους άδειασε, ανέλαβε και πάλι την ΠΑΕ, πούλησε τον Σαλπιγγίδη και καμάρωνε ως πρόεδρος του ΠΑΟΚ. Δεν αποκλείεται συνεπώς κάτι ανάλογο να έχει στο μυαλό του και τώρα, αν και γι’ αυτόν τα πράγματα δεν θα είναι το ίδιο εύκολα, αφού πλέον ασχολούνται με την ομάδα παράγοντες με μεγάλη εμπειρία (Βεζυρτζής, Αποστολίδης Οικονομίδης κ.ά.), τους οποίους δε μπορεί να τους αδειάσει τόσο εύκολα όσο τον Ορφανό.
Το πιθανότερο είναι στο άμεσο μέλλον και με κυβερνητική συναίνεση ο Γούμενος να πάρει το συγχωροχάρτι που ζητάει και το ΠΑΣΟΚ απ’ την πλευρά του να συναινέσει σε μια χαριστική ρύθμιση για τα χρέη του ΠΑΟΚ και την έμμεση επιχορήγηση της ομάδας με κρατικό χρήμα, μέσω χορηγιών, προκειμένου να βρει η κυβέρνηση μια λύση στο συγκεκριμένο πρόβλημα και να ζήσουν όλοι καλά και αυτοί καλύτερα. Τα γαμησιάτικα, όπως συμβαίνει πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις, θα τα πληρώσει ο ελληνικός λαός, ο οποίος δυστυχώς έχει συνηθίσει να παίζει αδιαμαρτύρητα το ρόλο του μαλάκα.
► Με την ξαφνική επίσκεψή του στο Ρέντη την περασμένη Δευτέρα ο Κόκκαλης έδωσε τελεσίγραφο στους παίχτες του Ολυμπιακού ότι πρέπει να κερδίσουν με οποιονδήποτε τρόπο τη Σαχτιάρ και να συνεχίσουν στο ΟΥΕΦΑ, αφήνοντας όλα τα ενδεχομένα ανοιχτά σε διαφορετική περίπτωση. Την κίνηση του Κόκκαλη πρέπει να την κρίνουμε ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα του συγκεκριμένου αγώνα και το συμπέρασμα που καταλήγουμε είναι το εξής απλό. Ο Κόκκαλης παίζει εκ του ασφαλούς και με την ενέργειά του αυτή απευθύνεται πρωτίστως στους οπαδούς και δευτερευόντως στους παίχτες της ομάδας. Ας υποθέσουμε ότι ο Ολυμπιακός δεν καταφέρνει να κερδίσει και μένει εκτός ευρωπαϊκών διοργανώσεων. Η μοναδική λογική ενέργεια που μπορεί να κάνει είναι να διώξει τον Σόλιντ (κάτι που μπορεί να το κάνει ακόμη και αν η ομάδα του συνεχίσει στο ΟΥΕΦΑ), αφού η αγωνιστική κατάσταση της ΑΕΚ και του Παναθηναϊκού δίνουν την πολυτέλεια στους ερυθρόλευκους ακόμη και σε ρυθμό ρελαντί να είναι το πρώτο φαβορί για την κατάκτηση του πρωταθλήματος.
Οποιεσδήποτε άλλες ριζικές αλλαγές στο έμψυχο δυναμικό της ομάδας εμπεριέχουν μεγάλο ρίσκο, βάζουν σε κίνδυνο την κατάκτηση του τίτλου στην Ελλάδα και ο πρόεδρος του Ολυμπιακού δεν νομίζω ότι θα διακινδυνεύσει κάτι τέτοιο. Αυτό που θέλει να πετύχει ο Σωκράτης είναι να ικανοποιήσει τους οπαδούς της ομάδας του. Τα παπαγαλάκια του Κόκκαλη από την πρώτη στιγμή άρχισαν να δουλεύουν την άποψη: δεν μασάει ο πρόεδρος και τα λέει χύμα στους τεμπέληδες που παίρνουν τόσα λεφτά και δεν μπορούν να κερδίσουν ούτε τους πρόσκοπους από την Ουκρανία. Σε περίπτωση ήττας αυτή θα ήταν (είναι) η «υπερασπιστική» γραμμή του Κόκκαλη απέναντι στα «γιατί» των οπαδών της ομάδας, ενώ σε περίπτωση νίκης την επαύριο, ο μύθος του παράγοντα που «ξέρει πότε να δείξει πυγμή» θα ήταν το τελικό συμπέρασμα στις αναλύσεις των έγκριτων συναδέλφων μου. Μονά-ζυγά κερδίζει ο Σωκράτης και αυτό τον κάνει τον κορυφαίο παράγοντα στη χώρα μας.
Κος Πάπιας
