Η Ελλάδα κέρδισε το Ισραήλ με 84-79 για τη φάση των «16» του Ευρωμπάσκετ, αλλά δυστυχώς μόνο μέσα στο παρκέ.
Τι και αν ο προπονητής του Ισραήλ Αριέλ-Μπετ Χαλάμι, πετούσε στις παραμονές του αγώνα το γάντι, κάνοντας χυδαία και πολεμοχαρή αστεία, ότι για να σταματήσει τον Γιάννη ίσως χρειαστεί ένα Μ-16, το αυτόματο τουφέκι με το οποίο ο σιωναζιστικός στρατός θερίζει πεινασμένους Παλαιστίνιους που πάνε σε σημεία διανομής ματωμένων τροφίμων στη Γάζα (όταν βέβαια συναντούν αντάρτες της Παλαιστινιακής Aντίστασης, οι σιωναζιστές στρατιώτες συνήθως δεν προλαβαίνουν καν να το χρησιμοποιήσουν!).
Τι και αν ο ισραηλινός διεθνής Ιτάι Σεγκέφ υποσχόταν τη νίκη, αφιερώνοντάς την προκλητικά στους σιωναζιστές συμπατριώτες του που «επιχειρούν» εκεί: «Η ελληνική ομάδα είναι αναμφίβολα μία από τις καλύτερες του τουρνουά, αλλά δείξαμε ότι μπορούμε να νικήσουμε οποιαδήποτε ομάδα. Δεν υπάρχει προκαθορισμένο αποτέλεσμα σε τουρνουά σαν αυτό. Ερχόμαστε ως αουτσάιντερ, ερχόμαστε για να δαγκώσουμε και να… ξύσουμε και να παίξουμε επιθετικά. Σίγουρα θα δούμε μια μικρή έκπληξη. Είναι το πιο συναρπαστικό να φτάνεις στη φάση των 16. Είναι η μεγαλύτερη υπερηφάνεια, σίγουρα σε αυτή την περίοδο. Δεν ξεχνάμε τα αδέρφια μας που είναι στην κόλαση και εύχομαι οι στρατιώτες να φροντίσουν τον εαυτό τους. Ελπίζουμε να κάνουμε το καλύτερο δυνατό για όλους και για όσους από εσάς βρίσκονται στην πατρίδα».
Με το σφύριγμα της λήξης, οι έλληνες διεθνείς ακολούθησαν πιστά τη συνήθη ιεροτελεστία, κάνοντας χειραψίες, δίνοντας αγκαλιές και μοιράζοντας χαμόγελα στους ισραηλινούς παίχτες, σαν να ήταν ένα οποιοδήποτε «κανονικό» παιχνίδι.
Μα τι σχέση έχουν οι παίκτες του Ισραήλ με τον πόλεμο στη Γάζα; Θα αναρωτηθούν υποκριτικά ορισμένοι δήθεν αφελείς. Αυτοί που ρωτούν, ας απαντήσουν πρώτα στα παρακάτω πιεστικά ερωτήματα:
Είναι ή δεν είναι οι ισραηλινοί διεθνείς σάρκα από τη σάρκα ενός αφιονισμένου λαού που στη συντριπτική του πλειοψηφία στηρίζει την κατοχή των παλαιστινιακών εδαφών, αδιαφορεί για τις δολοφονίες χιλιάδων αμάχων και «καίγεται» μόνο για την τύχη των σιωνιστών αιχμαλώτων (και αυτό μόνο στην περίπτωση που ανάμεσα σε αυτούς υπάρχουν φίλοι ή συγγενείς τους);
Στηρίζουν ή δε στηρίζουν τη στρατιωτική επίθεση του σιωναζιστικού μορφώματος και τη γενοκτονία στη λωρίδα της Γάζας;
Ο σταρ της ομάδας της σιωνιστικής οντότητας Ντένι Αβντίγια δεν άφησε πολλά περιθώρια για παρερμηνείες δηλώνοντας πριν από το Ευρωμπάσκετ:
«Είμαι πολύ περήφανος που εκπροσωπώ την εθνική ομάδα, είναι πολύ σημαντικό για εμάς και νομίζω ότι είναι κάτι περισσότερο από το μπάσκετ. Είμαστε μια μικρή χώρα και θέλουμε να κερδίζουμε παιχνίδια, να ανταγωνιζόμαστε και να πηγαίνουμε όσο πιο μακριά μπορούμε. Αυτός είναι ένας στόχος για εμάς. Θέλω να αφήσω στην άκρη το NBA, καθώς η Εθνική Ομάδα του Ισραήλ είναι πάνω απ’ όλα αυτή τη στιγμή και είναι η μεγαλύτερη τιμή που μπορεί να έχει ένας παίκτης μπάσκετ. Παίζω με αυτούς τους τύπους από τότε που ήμουν 16 ετών και μεγαλώσαμε μαζί. Εχουμε μια εξαιρετική ομάδα που μπορεί να κάνει σπουδαία πράγματα και θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να πετύχω».
Ο ίδιος, στις 9 Οκτώβρη του 2023, αμέσως μετά την επιχείρηση της Παλαιστινιακής Αντίστασης «Κατακλυσμός του Αλ-Ακσα» δήλωνε, επαναλαμβάνοντας όλη τη γκεμπελίστικη προπαγάνδα των σιωναζιστών:
«Ενώ βρίσκομαι εδώ και παίζω μπάσκετ, οι σκέψεις μου επιστρέφουν συνεχώς στο Ισραήλ. Το περασμένο Σάββατο, τρομοκράτες από τη Χαμάς και την Ισλαμική Τζιχάντ εξαπέλυσαν καταστροφή σε 21 σημεία σε όλη τη Γάζα. Σφαγίασαν αλύπητα αθώα παιδιά, γυναίκες και ηλικιωμένους—μερικούς στα σπίτια τους, άλλους κατά τη διάρκεια ενός πάρτι ενώ γιόρταζαν μια αργία. Οι τρομακτικές εικόνες γυναικών, παιδιών και ηλικιωμένων που μεταφέρθηκαν στη Γάζα, πολλοί από τους οποίους είχαν τραγικό τέλος, παραμένουν χαραγμένες στη μνήμη μου.
Γνωρίζοντας προσωπικά μερικά από τα θύματα, η θλίψη μου βαθαίνει ακόμη περισσότερο. Κάνω ό,τι μπορώ για να μεταφέρω τη σοβαρότητα αυτής της κατάστασης στους συμπαίκτες μου στους Wizards, στους συναδέλφους μου στο ΝΒΑ και στη γενικότερη κοινότητα της Ουάσιγκτον. Η άμυνα του Ισραήλ είναι υψίστης σημασίας. Αυτές οι στοιχειωτικές εικόνες από τη Γάζα, που δείχνουν τις χαμένες ζωές, είναι δύσκολο να τις αποτινάξω. Είμαι αφοσιωμένος στο να ρίξω φως σε αυτό το σκοτεινό κεφάλαιο.
Τα συλλυπητήριά μου είναι με τις οικογένειες που έχασαν αγαπημένα τους πρόσωπα που δολοφονήθηκαν ή απήχθησαν. Οι σκέψεις μου είναι με όλους όσους επλήγησαν».
Θα μπορούσαμε να παραθέσουμε και άλλες δηλώσεις και φωτογραφίες παικτών και προπονητών της εθνικής ομάδας της σιωνιστικής οντότητας που αποδεικνύουν ότι είναι ενεργά και δραστήρια μέλη μιας αποκτηνωμένης κοινωνίας, που ζητά να χυθεί όλο και περισσότερο αίμα των παιδιών τη Γάζας, δοκιμάζοντας ταυτόχρονα, ανεπιτυχώς κατά τη γνώμη μας, να πλασάρουν το παραμύθι για το δήθεν δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα. Και μην τολμήσει να πει κανείς ότι βρέθηκαν για ένα φεγγάρι στο στρατό, όπως και οι έλληνες διεθνείς, φόρεσαν το χακί και έβγαλαν δυο-τρεις εθιμοτυπικές φωτογραφίες, γιατί οι ίδιοι δεν ντρέπονται καθόλου να δείξουν την υποστήριξή τους στη σιωναζιστική κρεατομηχανή. Είναι με λίγα λόγια σιωναζιστές μέχρι το μεδούλι.
Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, η στάση των παικτών της Ελλάδας και του προπονητικού της τιμ απέναντι στη συμπεριφορά των σιωνιστών ήταν απαράδεκτη. Ενώ δέχονταν χυδαίες προκλήσεις και αναφορές σε όπλα κατά του Αντετοκούνμπο και της ομάδας, επέλεξαν να μην κάνουν ούτε το παραμικρό συμβολικό σχόλιο ή έστω κάποια χειρονομία αποδοκιμασίας. Δεν βρέθηκε ούτε ένας ανάμεσά τους να σπάσει την ομερτά της Ελληνικής Ομοσπονδίας, της FIBA και της Ευρωλίγκας με τους γενοκτόνους σιωνιστές και να καταδικάσει έστω με έναν τρόπο τις πολεμοχαρείς δηλώσεις και τις πολιτικές συνέπειες που αυτές υπαινίσσονταν.
Επέλεξαν συνειδητά (μέτρησαν προφανώς και τα χρήματα που θα έχαναν από χορηγούς και στοιχηματικές εταιρίες που διαφημίζουν σε κάθε ευκαιρία) να προσφέρουν μια εικόνα ουδέτερη και υποκριτικά «αθλητική», την ίδια στιγμή που εκτυλίσσεται η εισβολή και η γενοκτονία στη Γάζα.
ΥΓ. Οι έλληνες φίθαθλοι πριν βγουν στο δρόμο να πανηγυρίσουν μια νέα «εθνική» επιτυχία, που απ’ ό,τι φαίνεται θα έρθει τις επόμενες ημέρες, πρέπει να θυμηθούν ότι οι διεθνείς, μηδενός εξαιρουμένου, δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων, καταδικάζοντας έστω και συμβολικά και σε ανθρωπιστικό επίπεδο τη γενοκτονική πολιτική του Ισραήλ, αξιοποιώντας τη δυναμική που έχει αυτήν τη στιγμή το παλαιστινιακό ζήτημα σε όλη την κοινωνία και σε όλο τον κόσμο, και ουσιαστικά σύρθηκαν πίσω από τον Κούλη και την αδίστακτη φιλοϊσραηλινή και φιλοαμερικάνικη πολιτική του.
Γ.Ρ.
