Ο τελικός του Champions League ανάμεσα στη Μπαρτσελόνα και τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ήταν το αθλητικό γεγονός που κυριάρχησε στην αθλητική επικαιρότητα της περασμένης βδομάδας. Η παρουσία των ομάδων εντός του αγωνιστικού χώρου και ο τρόπος με τον οποίο έζησαν οι οπαδοί τους το παιχνίδι στις εξέδρες ήταν αντάξια του επιπέδου του κορυφαίου διασυλλογικού ποδοσφαιρικού θεσμού και επιβεβαίωσαν ότι το ποδόσφαιρο είναι ο βασιλιάς των σπορ. Οσοι παρακολού-θησαν τον αγώνα είμαι σίγουρος ότι ένιωσαν μια ευφορία με το θέαμα που πρόσφεραν οι δυο ομάδες. Από το πρώτο έως το τελευταίο λεπτό του αγώνα οι ποδοσφαιριστές έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους και μας πρόσφεραν τέσσερα γκολ και πολλές ωραίες φάσεις. Ακόμα και οι οπαδοί της Μάντσεστερ, της μεγάλης χαμένης της αναμέτρησης, ένιωθαν υπερήφανοι για την ομάδα τους, που προσπάθησε να πετύχει το θαύμα, κόντρα σε μια πολύ καλύτερη αντίπαλο.
Οσον αφορά την εικόνα του τελικού, η έκπληξη έγινε από τη Μάντσεστερ, αφού η κυριαρχία της Μπαρτσελόνα ήταν αναμενομένη. Ο προπονητής της αγγλικής ομάδας, σερ Αλεξ Φέργκιουσον, σεβάστηκε πριν απ’ όλα το όνομα και την ιστορία της ομάδας του. Αποφάσισε να διεκδικήσει τις όποιες πιθανότητες νίκης είχε η ομάδα του, χωρίς να προσπαθήσει να καταστρέψει το παιχνίδι της αντιπάλου του, αλλά αφήνοντας τους παίχτες του να παίξουν μπάλα. Η Μάντσεστερ, με τη βοήθεια της τύχης, τις αποκρούσεις του τερματοφύλακά της και του πείσματος του Ρούνεϊ, άντεξε για ένα ημίχρονο, όμως στη συνέχεια «παραδόθηκε» στην ανωτερότητα της Μπάρτσα. Στο δεύτερο ημίχρονο οι παίχτες της Μάντσεστερ δεν μπόρεσαν ν’ ακολουθήσουν το ρυθμό των αντιπάλων τους και αν κάποιος έβλεπε τον αγώνα χωρίς να ξέρει ποιες ομάδες παίζουν θα νόμιζε ότι έπαιζε μια κανονική ομάδα εναντίον παλαιμάχων.
Την ανωτερότητα της Μπαρτσελόνα την αναγνώρισε πρώτος ο Φέργκιουσον. Με το σφύριγμα της λήξης έσπευσε να συγχαρεί τον Γκουαρδιόλα και στη συνέντευξη Τύπου παραδέχτηκε ότι η Μπάρτσα ήταν η καλύτερη ομάδα που έχει αντιμετωπίσει, με τη φράση «μας έδωσε ένα καλό χέρι ξύλο στον πισινό». Αν κάτι πρέπει να σχολιάσουμε για τον τελικό, εκτός από τη μεγάλη μπάλα που έπαιξαν οι «μπλαουγκράνα», αφού αυτό δεν αποτελεί είδηση, είναι η απόφαση του Φέργκιουσον να παίξει στα ίσα τον αγώνα. Ο προπονητής της Γιουνάιτεντ είναι χρόνια στα γήπεδα και ήξερε ότι η επιλογή του να μη καταστρέψει το παιχνίδι της αντιπάλου του είχε πολύ μεγάλο ρίσκο και ότι θα μπορούσε να αποβεί καταστροφική (όπως και έγινε). Γνώριζε επίσης πολύ καλά, ότι αν και υπήρχαν περισσότερες πιθανότητες για την ομάδα του με το «καταστροφικό» ποδόσφαιρο, πάλι η πλάστιγγα έγερνε προς τη μεριά των «μπλαουγκράνα». Συνειδητά πήρε την επιλογή με το μεγαλύτερο ρίσκο, η οποία όμως ήταν απόλυτα συμβατή με την ιστορία και το κύρος της ομάδας του. Η Γιουνάιτεντ έπαιξε στα ίσα και έχασε, όμως οι οπαδοί της ομάδας στις εξέδρες ήταν υπερήφανοι, γιατί ήξεραν ότι οι παίχτες της τα έδωσαν όλα και έχασαν από καλύτερο αντίπαλο. Με την απόφασή του κέρδισε τον σεβασμό των ποδοσφαιρόφιλων και «ξεμπρόστιασε» με τον καλύτερο τρόπο τους οπαδούς του «ρεαλιστικού» ποδόσφαιρου, που «συνασπίζονται» γύρω από τον Μουρίνιο (δυστυχώς από δαύτους υπάρχουν και στην Ελλάδα και μας ζαλίζουν με τις «αναλύσεις» τους).
Ασορτί με την όμορφη εικόνα εντός του αγωνιστικού χώρου ήταν και η εικόνα στις εξέδρες του Γουέμπλεϊ. Οι οπαδοί των δυο ομάδων αντάλλαζαν μεταξύ τους αναμνηστικά και συνυπήρξαν αρμονικά, φωνάζοντας και τραγουδώντας υπέρ της ομάδας τους, χωρίς την παραμικρή ένταση. Μάλιστα, η συντριπτική πλειοψηφία των οπαδών της Γιουνάιτεντ παρέμεινε στο γήπεδο και μετά τη λήξη του αγώνα, χειροκροτώντας τους ποδοσφαιριστές της Μπαρτσελόνα, την ώρα που σήκωναν την κούπα.
Κος Πάπιας
papias@eksegersi.gr
ΥΓ1: Ο τίτλος της στήλης είναι το σύνθημα που αναγράφονταν στα μπλουζάκια των παιχτών της Μπαρτσελόνα, κατά τη διάρκεια της πανηγυρικής τους πορεία στους δρόμους της Βαρκελώνης, για να γιορτάσουν με τις δεκάδες χιλιάδες των οπαδών την κατάκτηση του Champions League. Με επτά λέξεις αποτυπώθηκε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο η «φιλοσοφία» που έχουν για το ποδόσφαιρο οι «μπλαουγκράνα».
ΥΓ2: Μια ιδιαίτερη σκηνή εντός του Γουέμπλεϊ, αντίστοιχη με αυτή του Αμπιντάλ, η οποία όμως δεν πήρε τη δημοσιότητα που έπρεπε, ήταν το χειροκρότημα των οπαδών της Γιουνάιτεντ προς τον τερματοφύλακα της ομάδας τους. Μετά από 12 χρόνια κάτω από τα δοκάρια της ομάδας, ο τελικός ήταν το τελευταίο επίσημο παιχνίδι του 40χρονου Εντβιν φαν ντερ Σαρ. Με τη λήξη του αγώνα κατευθύνθηκε προς το πέταλο των φανατικών οπαδών της Γιουνάιτεντ για αν τους χαιρετίσει για τελευταία φορά, γνωρίζοντας την αποθέωση, παρά την ήττα της ομάδας σε ένα κορυφαίο παιχνίδι.
Η εικόνα του Ερίκ Αμπιντάλ να σηκώνει στον ουρανό του Λονδίνου την κού-πα του Champions League, φορώντας το περιβραχιόνιο του αρχηγού, ήταν μια ακόμη έκπληξη από τους παίχτες της Μπαρτσελόνα. Πριν από δυόμιση μήνες, ο Αμπιντάλ έδινε μάχη για τη ζωή, κάνοντας μια σοβαρή εγχείρηση αφαίρεσης όγκου από το συκώτι του. Κατά τη διάρκεια του αγώνα αρχηγός των «μπλαουγκράνα» ήταν ο Τσάβι, ο οποίος παρέδωσε το περιβραχιόνιο στη «σημαία» της ομάδας, τον Κάρλες Πουγιόλ, ο οποίος μπήκε ως αλλαγή στον αγώνα λίγο πριν το τέλος για να σηκώσει την κούπα. Ο Πουγιόλ, όμως, αποφάσισε να δώσει το «χρίσμα» του αρχηγού στον Αμπιντάλ, που σήκωσε την κούπα και στη συνέχεια ξέσπασε σε κλάματα συγκίνησης στην αγκαλιά των συμπαιχτών του. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αν ο όγκος στο συκώτι δημιουργήθηκε από κάποια οργανική «ανωμαλία» ή, όπως πιστεύει η συντριπτική πλειοψηφία των φιλάθλων, από τη χρήση ντόπας (που χτυπάει στο συκώτι), όποια όμως και αν ήταν η αιτία, δεν μειώνει σε τίποτα την πράξη αλληλεγγύης των παιχτών της Μπάρτσα προς το συμπαίκτη τους, που έδειξαν ότι είναι κάτι περισσότερο από οικογένεια. Ομως, η μεγάλη προσωπικότητα που λέγεται Πουγιόλ δεν αρκέστηκε μόνο σ’ αυτό. Στις δηλώσεις του στη μικτή ζώνη παρουσιάστηκε με ένα t-shirt, που έγραφε «κουράγιο Μίκι». Με τον τρόπο αυτό έστειλε ένα μήνυμα συμπαράστασης στον Μίκι Ροκέ, παίχτη της Μπέτις, ο οποίος πάσχει από καρκίνο και εγχειρίστηκε λίγες μέρες πριν τον τελικό. Με τέτοιες ενέργειες θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι μεγαλύτερες συγκινήσεις ήταν μετά τη λήξη του αγώνα…
