Σήμερα η στήλη θα ασχοληθεί με ποδόσφαιρο και ειδικότερα με τον Παναθηναϊκό και θα προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε τους όρους που τον έχουν οδηγήσει να θεωρείται θυγατρική του Ολυμπιακού, αφού μια σειρά παίχτες των πράσινων μεταπηδούν στους ερυθρόλευκους. Πιστεύω ότι το σημερινό σημείωμα δεν αφορά μόνο τους αναγνώστες της στήλης που είναι φίλα προσκείμενοι στον Παναθηναϊκό, αλλά το σύνολο του ελληνικού ποδοσφαίρου, αφού οι πράσινοι αποτελούν τον έναν από τους δυο πόλους «εξουσίας» και συνεπώς η πολιτική που ακολουθούν επηρεάζει τα μάλα τις εξελίξεις σε αυτό.
Παράλληλα θα ξεκαθαρίσουμε και τη θέση της στήλης απέναντι στους Βαρδινογιάννηδες, γιατί αν και θεωρείται δεδομένη η αντίθεσή της στην πολιτική που ακολουθεί τα τελευταία χρόνια ο Τζίγγερ, αυτό δεν έχει γίνει κατανοητό και είμαστε υποχρεωμένοι να το ξεκαθαρίσουμε προς αποφυγή παρεξηγήσεων. Ορισμένοι αναγνώστες μας, επειδή κατά την γνώμη τους δεν έχει καταδικαστεί τον τελευταίο καιρό από τη στήλη η πολιτική της ΠΑΕ Παναθηναϊκός, θεωρούν ότι υπάρχει μια «σιωπηρή» αποδοχή της. Και επειδή είναι βαριά η κατηγορία ενάντια στον Κο Πάπια για τσάτσος του Τζίγγερ, θα αναλύσουμε το φαινόμενο «ΠΑΕ Παναθηναϊκός» και θα πούμε και τη δική μας γνώμη.
Οσοι ασχολούνται με το ελληνικό ποδόσφαιρο απορούν για την πολιτική του «καρπαζοεισπράκτορα» που έχει υιοθετηθεί από την ΠΑΕ Παναθηναϊκός. Την τελευταία δεκαετία ο Ολυμπιακός έχει κατακτήσει 9 πρωταθλήματα και ταυτόχρονα έχει θέσει υπό τον απόλυτο έλεγχό του όλο το ποδοσφαιρικό οικοδόμημα της χώρας, χωρίς από την πλευρά των πράσινων να έχουν γίνει κάποιες κινήσεις για να αντιστραφεί η κατάσταση αυτή. Αν θέλουμε μάλιστα να είμαστε ειλικρινείς, η πολιτική που έχει ακολουθήσει ο Παναθηναϊκός έχει βοηθήσει τα μέγιστα τον Κόκκαλη να επιβάλει την κυριαρχία του.
Οι αναγνώστες της στήλης θα θυμούνται ότι παλιότερα έχουμε γράψει για την πολιτική «της 2ης θέσης», που έχει υιοθετήσει η πράσινη ΠΑΕ, μετά την αποστράτευση του «καπετάνιου». Σύμφωνα με την πολιτική αυτή, ο Παναθηναϊκός δεν κοντράρεται σε κανένα επίπεδο με τον Ολυμπιακό, αφήνει στον πρόεδρό του Σωκράτη Κόκκαλη την πρωτοβουλία των κινήσεων και ενδιαφέρεται μονάχα για τη 2η θέση που οδηγεί στο Champions League. Οι Βαρδινογιάννηδες έχουν κάνει ξεκάθαρο σε όλους τους τόνους ότι ενδιαφέρονται πρώτα και κύρια για το οικονομικό όφελος και όχι για «τη δόξα και το πρεστίζ» τους. Αλλωστε, ξέρουν καλύτερα από τον καθένα ότι η δομή του ελληνικού ποδοσφαίρου δε δίνει τη δυνατότητα σε κάποιον άλλον καπιταλιστή να διεκδικήσει την ομάδα και να τους αναγκάσει σε αλλαγή πορείας. Με δεδομένη αυτή τη θέση μπορούμε να καταλάβουμε (όχι όμως και να συμφωνήσουμε), γιατί διαλύθηκε η «ομάδα της Ριζούπολης», γιατί πρωτοκλασάτοι παίχτες που ζητούν περισσότερα χρήματα από αυτά που τους δίνει η ΠΑΕ φεύγουν από την ομάδα, γιατί δεν γίνονται σωστές μεταγραφές, γιατί δεν μένουν στην ομάδα παίχτες-σημαία και πολλά «γιατί», που έρχονται αυθόρμητα στο στόμα των οπαδών της ομάδας, αλλά και των αντιπάλων που δεν μπορούν να κατανοήσουν τη διοικητική και κατά συνέπεια και την αγωνιστική ανυπαρξία των πράσινων.
Το ερώτημα που γεννιέται είναι γιατί επέλεξαν αυτή την πολιτική οι Βαρδινογιάννηδες. Ακόμη και αν θεωρήσουμε ότι το οικονομικό είναι πάνω απ’ όλα γι’ αυτούς, δύσκολα μπορεί να ερμηνευτεί η πολιτική της καρπαζιάς που έχουν υιοθετήσει. Κάποιοι θα μπορούσαν να πουν ότι δεν έχουν ανάγκη από 200.000 ευρώ, που χρειάζονται για να μείνει ο Παπαδόπουλος στην ομάδα και να γλιτώσουν την ξεφτίλα και τα μπινελίκια των οπαδών τους, και θα έχουν δίκιο. Αν θέλουμε να βρούμε την απάντηση στο ερώτημα, θα πρέπει να γυρίσουμε μερικά χρόνια πίσω και να δούμε τους λόγους για τους οποίους οι Βαρδινογιάννηδες ασχολήθηκαν με το ελληνικό ποδόσφαιρο και τον Παναθηναϊκό. Εκεί κατά την γνώμη μου βρίσκεται η απάντηση.
Ηλικιακά δεν μπορώ να έχω προσωπική άποψη για την περίοδο εκείνη. Αναλύοντας όμως τας γραφάς και αναλύοντας την πορεία του Παναθηναϊκού από τότε έως σήμερα, η απάντηση είναι ότι η οικογένεια Βαρδινογιάννη ασχολήθηκε με τον Παναθηναϊκό για να μπορεί «να παίζει» με αυτόν ο «καπετάνιος». Βαρδής και Θόδωρος συμφώνησαν στην αγορά του Παναθηναϊκού (θα μπορούσε να είναι και κάποια άλλη ομάδα) για να μην έχουν μέσα στα πόδια τους τον τρίτο αδελφό, τον Γιώργο. Αγόρασαν λοιπόν την ομάδα, έδωσαν και κάποια χρήματα στον Γιώργο για να την κάνει κυρίαρχη στο ελληνικό ποδόσφαιρο και με αυτόν τον τρόπο εξασφάλισαν την ησυχία τους στις άλλες οικονομικές δραστηριότητες του ομίλου. Οσο και αν ακούγεται σε κάποιους παράξενο, ο Παναθηναϊκός αγοράστηκε για να έχει «κάτι να παίζει ο Γιώργος» και αν δούμε από αυτή την οπτική γωνία τον τρόπο σκέψης των Βαρδινογιάννηδων μπορούμε να καταλάβουμε τη σημερινή κατάντια της ομάδας. Οσο ο Γιώργος είχε τα ηνία της ομάδας, η οικογένεια έριχνε τα απαραίτητα φράγκα στην πιάτσα για να μπορεί η ομάδα να κυριαρχεί, αφού ο χαραχτήρας και το εκρηκτικό ταμπεραμέντο του «καπετάνιου», επέβαλαν ο Παναθηναϊκός να είναι στην κορυφή. Οταν αυτός κουράστηκε (σχεδόν είκοσι χρόνια ήτανε στο τιμόνι της ομάδας) και έδωσε τα ηνία στον ανιψιό του το Γιαννάκη, τα δεδομένα άλλαξαν. Γιατί μπορεί η οικογένεια να συνεχίσει να κρατάει την ομάδα για να παίζει αυτή την εποχή ο Γιαννάκης, όμως αυτός ενδιαφέρεται πραγματικά μόνο για τα αυτοκίνητα και η ομάδα είναι μια από τις οικογενειακές επιχειρήσεις που έπρεπε να ασχοληθεί μαζί της και όχι σκοπός ζωής, όπως ήταν η ομάδα για το θείο του. Είχε και την ατυχία να έχει αντίπαλο τον Κόκκαλη και ήρθε και έδεσε το γλυκό. Αντί να καταναλώνει φαιά ουσία για να αντιμετωπίσει το Σωκράτη, πράγμα αρκετά δύσκολο για τα κυβικά και τις ικανότητες του μικρού, αποφασίστηκε να ακολουθηθεί η πολιτική «της 2ης θέσης» και όπου βγει.
Οσο λοιπόν η πολιτική αυτή θα είναι κερδοφόρα, σύμφωνα με τα δικά τους επιχειρηματικά συμφέροντα και όχι με τα «θέλω» των οπαδών της, θα ασχολούνται με αυτή και μόνο όταν τους γίνει «ασύμφορη» θα ψάξουν να βρουν κάποιο καπιταλιστή για να την ξεφορτωθούν. Συνοψίζοντας, λοιπόν, ας βγάλουμε το τελικό συμπέρασμα: για τους Βαρδινογιάννηδες ο Παναθηναϊκός είναι μια «επιχείρηση» που υπάρχει για να παίζουν όσα μέλη της οικογένειας δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις που έχουν οι πραγματικές μπίζνες του ομίλου. Με απλά λόγια και όσο και αν αυτό ακούγεται πολύ άσχημα για όλους εμάς τους οπαδούς της ομάδας, ο Παναθηναϊκός ήταν και είναι ο «παιδότοπος» της οικογένειας και από αυτή την οπτική γωνία θα πρέπει να δούμε την ομάδα και την πολιτική που ακολουθεί η διοίκησή της. Πριν μερικά χρόνια ο «καπετάνιος» που έπαιζε με την ομάδα την είχε σαν πρώτη προτεραιότητα και γι’ αυτό την είχε στην κορυφή, σήμερα ο Τζίγγερ απλά παίζει μαζί της και συνεπώς δε μπορούμε να έχουμε ελπίδες για κάτι καλό.
Η θέση την στήλης ήταν, είναι και θα είναι ενάντια στους Βαρδινογιάννηδες, γιατί τα όνειρα των οπαδών της ομάδας είναι διαφορετικά από τις επιδιώξεις των αφεντικών της (ακόμη και όταν η ομάδα πρωταγωνιστεί και βρίσκεται στην κορυφή). Οι οπαδοί θεωρούν την ομάδα τους κομμάτι από την ζωή τους, ενώ οι καπιταλιστές που τη διοικούν, μπίζνα και αυτό δεν αλλάζει ποτέ. Συνεπώς, ποτέ δε θα μπορούσαμε να συστρατεύτουμε μαζί τους. Απλά, όταν η ομάδα έχει επιτυχίες, αυτή η λεπτή κόκκινη γραμμή που χωρίζει τους καπιταλιστές από τους οπαδούς γίνεται δυσδιάκριτη και συνεπώς δυσκολεύει η κριτική και η πολεμική εναντίον τους.
Οσον αφορά την άποψη της στήλης για την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στην ομάδα και τη θέση της για τις εξελίξεις. Στο μεγάλο θέμα που απασχολεί σήμερα τους οπαδούς της ομάδας και ακούει στο όνομα Παπαδόπουλος, η στήλη έχει διαφορετική άποψη από αυτή της πλειοψηφίας. Τα φράγκα που ζήτησε ο Παπαδόπουλος για να παραμείνει στην ομάδα είναι πάρα πολλά για την πραγματική του αξία και τα ζήτησε είτε γιατί έχει πρόταση από κάποια άλλη ομάδα (βλέπε Ολυμπιακός) είτε γιατί θέλησε να εκβιάσει με τον τρόπο του τον Τζίγγερ και να του πάρει περισσότερα φράγκα, γνωρίζοντας ότι μια ενδεχομένη αποτυχία στις διαπραγματεύσεις θα τη χρεωνόταν η ΠΑΕ και όχι αυτός, όπως και έγινε. Καλά έκανε ο Βαρδινογιάννης και δεν έδωσε τα φράγκα που του ζήτησε, όπως καλά έκανε, κατά την ταπεινή μου γνώμη, και έδιωξε την «ομάδα της Ριζούπολης», γιατί αυτοί οι παίχτες δεν μπορούν να εξασφαλίσουν τις επιτυχίες που θέλουμε.
Η στήλη δε μπαίνει στη λογική του «μικρότερου κακού» και δε συμμερίζεται απόψεις του τύπου: «από τη στιγμή που δεν μπορεί να φέρει κάποιον καλύτερο, θα πρέπει να κρατήσει τον Παπαδόπουλο». Οι οπαδοί του Παναθηναϊκού θα πρέπει να απαιτήσουμε το καλύτερο για την ομάδα μας και να ξεκαθαρίσουμε στους Βαρδινογιάννηδες ότι θα πρέπει να ξοδέψουν όσα φράγκα απαιτούνται για να το πετύχουν. Αν δεν μπορούν ή αν δεν θέλουν, δε θα καθίσουμε εμείς να συζητήσουμε μαζί τους, να κάνουμε εποικοδομητικές προτάσεις και να υποδείξουμε ρεαλιστικές λύσεις. Η θέση που θα πρέπει να κρατήσουμε οι οπαδοί του Παναθηναϊκού είναι μια: «όσο η ομάδα δεν έχει επιτυχίες και δεν παίζει ποδόσφαιρο, κανένας στο γήπεδο και καμιά ενασχόληση μαζί της». Αν την επόμενη σεζόν ο Παναθηναϊκός παίζει σε άδειες εξέδρες, θα πάρουν το μήνυμα. Μπορεί να είναι αρκετά δύσκολο, αλλά η μοναδική σωτηρία για την ομάδα μας είναι η παντελής αδιαφορία γι’ αυτή, μέχρι ο Τζίγγερ να βάλει το χέρι στην τσέπη και να δημιουργήσει ομάδα που να πρωταγωνιστεί. Κάθε άλλη θέση, κατά την ταπεινή μας άποψη, συντηρεί τη σημερινή κατάσταση. Αυτά για σήμερα γιατί δεν μας παίρνει ο χώρος και η συνέχεια σύντομα.
Κος Πάπιας
