Το θέμα της αθλητικής επικαιρότητας τη βδομάδα που πέρασε ήταν αναμφισβήτητα η συνέντευξη Τύπου που έδωσε ο Τζίγγερ. Ο ιδιοκτήτης της ΠΑΕ Παναθηναϊκός αποφάσισε να λύσει τη σιωπή του (είναι η πρώτη συνέντευξή του από το 2000 που ανέλαβε την ηγεσία των πρασίνων) και να πάρει θέση για θέματα που αφορούν την ομάδα του αλλά και τα δρώμενα στο ελληνικό ποδόσφαιρο και κυρίως να απαντήσει στην επικοινωνιακή πολιτική του προέδρου του Ολυμπιακού Σωκράτη Κόκκαλη.
Η γενική εικόνα από τη συνέντευξη είναι ότι ο Τζίγγερ υιοθετεί και επίσημα μια εντελώς διαφορετική πολιτική από αυτή του Κόκκαλη και προβάλει το προφίλ του τεχνοκράτη – παράγοντα σε αντίθεση με τον οπαδό – παράγοντα.
Οι αντιδράσεις από την συνέντευξη ποικίλες. Ο προσκείμενος στους πράσινους Τύπος έκανε λόγο για συνέντευξη καταπέλτη, που αποτελεί σταθμό τόσο για τον Παναθηναϊκό, όσο και για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Στην αντίπερα όχθη οι «κόκκινες» εφημερίδες υποβαθμίζουν το γεγονός και παρουσιάζουν τον Τζίγγερ σαν λούζερ που δεν μπορεί να τα βάλει με τον Κόκκαλη. Στο ενδιάμεσο οι «ουδέτερες» αναλύουν διεξοδικά τα υπέρ και τα κατά της συνέντευξης με ένα τρόπο που μας αφήνει την αίσθηση ότι επικροτούν στην πλειοψηφία τους τις θέσεις του.
Θα μπορούσαμε να πούμε πολλά για κάθε μια από τις θεματικές ενότητες που χώρισε τη συνέντευξη και τις απαντήσεις που έδωσε στους δημοσιογράφους. Επί της ουσίας ο Τζίγγερ ξεκαθάρισε με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο προς όλες τις κατευθύνσεις και κυρίως προς τους οπαδούς της ομάδας του, ότι ο Παναθηναϊκός είναι Ποδοσφαιρική Ανώνυμη Εταιρεία, δηλαδή μια ακόμη εμπορική επιχείρηση για τους Βαρδινογιάννηδες, και ότι είναι αποφασισμένος να λειτουργήσει με βάση το κέρδος και το συμφέρον της επιχείρησης και όχι με βάση το συναίσθημα και τον ρομαντισμό των οπαδών της ομάδας. Για τους ιδιοκτήτες της ΠΑΕ το πρωτεύον είναι η ομάδα να έχει κέρδη και όχι να είναι πρώτη. Αλλωστε, εδώ και αρκετά χρόνια οι Βαρδινογιάννηδες δείχνουν ότι έχουν βολευτεί με την κατάσταση που επικρατεί στο ελληνικό ποδόσφαιρο και τη δεύτερη θέση που οδηγεί στα κέρδη του Champions League και ότι δεν τους ενδιαφέρει να ξοδέψουν χρόνο και χρήμα για να κατακτήσουν τα πρωτεία από τον Ολυμπιακό. Το ρητό «ο πρώτος είναι πρώτος και ο δεύτερος τίποτα» αφενός απευθύνεται σε αμερικανάκια και αφετέρου δεν έχει καμιά ισχύ για τους καπιταλιστές, από τη στιγμή που και ο δεύτερος έχει ίδια κέρδη με τον πρώτο.
Οι οπαδοί του Παναθηναϊκού αντέδρασαν μουδιασμένα στη συνέντευξη. Το χαμηλών τόνων προφίλ που υιοθέτησε δεν τους δίνει τη δυνατότητα να αντιπαρατεθούν στα καφενεία με τους ερυθρόλευκους οπαδούς, αφού όποιος χρησιμοποιήσει το επιχείρημα «και δεύτεροι τα ίδια κέρδη έχουμε σαν ομάδα» το μόνο σίγουρο είναι ότι θα γίνει ρεντίκολο και θα τον κράξουν ακόμη και οι οδοντογλυφίδες από τις ποικιλίες.
Οπως είχαμε γράψει και σε προηγούμενο φύλλο, ο Κόκκαλης εκμεταλλεύεται με τον καλύτερο τρόπο τη δύναμη της επικοινωνίας και με ενέργειες εντυπωσιασμού καταφέρνει να μεγιστοποιεί τις δικές του επιλογές και να μειώνει τους αντιπάλους του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο τρόπος που διαχειρίστηκαν οι δυο ΠΑΕ τις μεταγραφές τους. Τα μεταγραφικά αποκτήματα του Παναθηναϊκού είναι, κατά την προσωπική μου γνώμη, σαφώς καλύτερα από αυτά του Ολυμπιακού, όμως η πλειοψηφία των φιλάθλων έχει την εντύπωση ότι ο Κόκκαλης σάρωσε στις μεταγραφές. Αν και ο Τζίγγερ έχει δίκιο για την περίπτωση Κωνσταντίνου, κρίνοντας από τεχνοκρατική άποψη τόσο την ποδοσφαιρική αξία του παίχτη (είναι απόλυτα φυσιολογικό ένας πολύ καλός ποδοσφαιριστής να μην επιλεγεί από μια ομάδα γιατί δεν ταιριάζει ο τρόπος που αγωνίζεται στις απαιτήσεις του προπονητή ή γιατί δεν δένει με τη γενικότερη αγωνιστική φιλοσοφία της ομάδας) όσο και το οικονομικό συμφέρον της, και μόνο το γεγονός ότι ένας από τους πιο αγαπημένους ποδοσφαιριστές των οπαδών της ομάδας καταλήγει στον αιώνιο αντίπαλο φτάνει για να χάσει τη μάχη των εντυπώσεων (τη δεδομένη χρονική περίοδο αυτό που μετράει είναι οι εντυπώσεις, αφού δεν υπάρχει αγωνιστική δράση για να μετρήσουν τα αποτελέσματα).
Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να επιχειρηματολογήσουμε ιδιαίτερα για να υποστηρίξουμε την άποψη ότι και φέτος ο στόχος του Παναθηναϊκού είναι η δεύτερη θέση και μια αξιόλογη ευρωπαϊκή πορεία (παρόμοια ή έστω και λίγο καλύτερη από αυτή του Ολυμπιακού) και πως ο τίτλος θα απασχολήσει τους Βαρδινογιάννηδες αν δεν έχουν κάτι καλύτερο να κάνουν, ούτε θα αναλύσουμε διεξοδικά τα όσα ακούστηκαν στη συνέντευξη Τύπου. Θα σταθούμε όμως σε ένα σημείο της συνέντευξης που δείχνει ακόμη πιο ξεκάθαρα ότι η ΠΑΕ Παναθηναϊκός λειτουργεί με ακραία καπιταλιστικά κριτήρια. Αναφέρομαι στην περίπτωση του Σωτήρη Κυργιάκου. Από τα όσα είπε ο Τζίγγερ είναι καθαρό ότι ο παίχτης ή θα δηλώσει υποταγή στις απαιτήσεις της ΠΑΕ ή αλλιώς κινδυνεύει να του κόψουν τη μπάλα. Ο ποδοσφαιριστής ήρθε σε σύγκρουση με τον τρόπο που τον μεταχειριζόταν ο Παναθηναϊκός και απαίτησε να έχει λόγο για την ομάδα που θα συνεχίσει την καριέρα του, ξεχνώντας ότι δεσμεύεται με συμβόλαιο. Αν και αποτελεί ένα από τα πολύ καλά «περιουσιακά στοιχεία» των πράσινων, οι Βαρδινογιάννηδες φαίνονται αποφασισμένοι να τον «τελειώσουν» προκειμένου να στείλουν το μήνυμα ότι αυτοί είναι τα αφεντικά και αυτοί αποφασίζουν για την τύχη της «περιουσίας» τους.
Ισως αναρωτηθεί κάποιος, πώς γίνεται από τη μια μεριά να προσπαθούν να βγάλουν όσο το δυνατόν περισσότερα κέρδη αδιαφορώντας για το πρεστίζ της ομάδας και από την άλλη να απειλούν να κόψουν τη μπάλα σε έναν παίχτη που μπορεί να τους φέρει αρκετά χρήματα στο ταμείο τους. Η απάντηση είναι πολύ απλή. Για να λειτουργήσει σωστά (σύμφωνα με την άποψη των καπιταλιστών) μια επιχείρηση θα πρέπει οι εργαζόμενοι που «εκμεταλλεύεται» (μπορεί να ακούγεται πολύ άσχημα η λέξη εκμετάλλευση, ειδικά στις σημερινές συνθήκες στις οποίες ένα μεγάλο ποσοστό του ελληνικού λαού αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα, να λέμε ότι οι πρωτοκλασάτοι παίχτες που παίρνουν δεκάδες χιλιάδες ευρώ το χρόνο για να κλωτσάνε μια μπάλα, είναι εργαζόμενοι που τους εκμεταλλεύονται οι καπιταλιστές), να είναι πλήρως υποταγμένοι στις επιλογές των αφεντικών τους και για να το πετύχουν αυτό οι καπιταλιστές είναι διατεθειμένοι να ξοδέψουν όσα φράγκα χρειαστεί.
Κος Πάπιας
ΥΓ: Η επιστροφή του Ζαγοράκη είναι ιδιαίτερα σημαντική για τον Δικέφαλο του Βορρά και δεν αναφέρομαι στη βοήθεια που θα δώσει ο παίχτης μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Ο Ζαγοράκης θα προσπαθήσει να βοηθήσει αγωνιστικά την ομάδα του, όμως αυτό δεν εξαρτάται μόνο απ’ αυτόν, αφού θα πρέπει να υπάρξουν οι κατάλληλες συνθήκες για να δέσει η εμπειρία και το ηγετικό προφίλ του με την νεανική και με αρκετές φιλοδοξίες ομάδα που προσπαθεί να φτιάξει ο προπονητής του. Το κύριο σημείο που πρέπει να δούμε στη συγκεκριμένη μεταγραφή είναι ότι σηματοδοτεί για τον ΠΑΟΚ μια νέα προσπάθεια για να βρει τη χαμένη του ταυτότητα και να αποκτήσει ξανά την αίγλη του παρελθόντος. Ο ενθουσιασμός που υπάρχει αυτή τη στιγμή στις τάξεις των οπαδών της ομάδας αποτελεί τη μεγαλύτερη ελπίδα γι’ αυτή. Ο κόσμος του ΠΑΟΚ τα τελευταία χρόνια έτρωγε το ένα χαστούκι μετά το άλλο και δεν έβλεπε φως στο τούνελ. Η επιστροφή του Ζαγοράκη του δίνει τη δυνατότητα να σταθεί και πάλι στα πόδια του και με την τεράστια δυναμική που θα δώσει στην ομάδα να τη βοηθήσει στους αγωνιστικούς της στόχους. Η κατάσταση που επικρατεί θυμίζει την περσινή στην ΑΕΚ. Οι οπαδοί του Δικέφαλου είναι αποφασισμένοι να σταθούν στο πλευρό της διοίκησης, προκειμένου η ομάδα να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στο ελληνικό πρωτάθλημα. Επί της ουσίας, με τον Ζαγοράκη στη σύνθεσή του και με τους οπαδούς του στο πλευρό του ο ΠΑΟΚ θα προσπαθήσει να ξεπεράσει την ΑΕΚ και να κατακτήσει την τρίτη θέση του βαθμολογικού πίνακα.
