Σκορ και θέαμα πρόσφεραν Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός στους αγώνες με Λιόν και Μπαρτσελόνα και απέδειξαν για μια ακόμη φορά ότι η παρουσία των ελληνικών ομάδων στην κορυφαία ευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση είναι άκρως απαραίτητη. Προσφέρουμε άφθονο γέλιο στους ποδοσφαιρόφιλους της Ευρώπης και στους δύσκολους καιρούς που ζούμε το γέλιο είναι ανάγκη.
Μη περιμένετε από την στήλη να αναλύσει τον τρόπο με τον οποίο έπαιξαν οι δυο ομάδες και να αναζητήσει την συντριβή τους σε λάθος αγωνιστικές τακτικές ή επιλογές ποδοσφαιριστών. Οχι γιατί οι επιλογές αυτές (η έμπνευση του Μαλεζάνι να παίξει κόντρα στην Μπαρτσελόνα με ζώνη και όχι με βάθος στην άμυνα αποδείχτηκε σωτήρια για τους φιλάθλους του Ολυμπιακού) δεν έχουν άμεση σχέση με το αποτέλεσμα, αλλά γιατί αν σταθούμε σε αυτό θα βλέπουμε το δέντρο και θα χάσουμε το δάσος. Αυτό που πραγματικά καθορίζει την εικόνα και την αγωνιστική παρουσία των δυο εκπροσώπων της χώρας στο Champions League είναι η πολιτική με την οποία δρουν και κινούνται οι ιδιοκτήτες τους στην Ελλάδα. Αν θέλουμε να δούμε, λοιπόν, γιατί ξεφτιλίστηκαν με τέτοιο βάρβαρο τρόπο οι εκπρόσωποί μας, θα πρέπει να δούμε τη φιλοσοφία τους στο ελληνικό πρωτάθλημα.
Οι διοικούντες σε Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό από την εποχή που θυμάμαι το ελληνικό ποδόσφαιρο αποφασίζουν την τακτική τους σε αγαστή συνεργασία. «Επενδύει» η μια ομάδα, την ακολουθεί η άλλη, ρίχνει λίγα φράγκα στην πιάτσα ο ένας πρόεδρος, βάζει ελαφρά το χέρι στην τσέπη και ο άλλος. Μπαλώνει τα κενά της ομάδας με παίχτες δεύτερης διαλογής ο ένας, ρετάλια και υπόλοιπα από την αγορά ψωνίζει ο άλλος. Μεγάλους σε ηλικία ποδοσφαιριστές για να συμπληρώσουν τα ένσημα του ΙΚΑ αγοράζει η μια ομάδα, την ακολουθεί η άλλη εντάσσοντας στο δυναμικό της μελλοντικούς συνταξιούχους του ΟΓΑ και του ΤΣΑΥ. Τώρα, θα ρωτήσει κάποιος, πώς συμβιβάζονται αυτά που μας λες, με την αιώνια κόντρα μεταξύ των δυο ομάδων; Ρητορικό και αβανταδόρικο το ερώτημα. Η «αιώνια» διαμάχη των ομάδων είναι για τον έλεγχο του παρασκηνίου, για το ποιος θα κάνει κουμάντο στην «παράγκα» και όχι για το ποιος θα ρίξει τα περισσότερα φράγκα για να φέρει παίχτες στην ομάδα του. Οι οπαδοί των δυο ομάδων είναι αυτοί που βρίσκονται σε κόντρα και όχι οι ιδιοκτήτες τους. Αλλωστε, οι πρόεδροι των δυο ομάδων συχνά πυκνά «ενώνουν» τις δυνάμεις τους, τόσο για το καλό του ελληνικού ποδοσφαίρου όσο και για να κοροϊδέψουν τους οπαδούς τους.
Ας δούμε την εικόνα του ελληνικού πρωταθλήματος τα τελευταία χρόνια και τον τρόπο που λειτουργούν οι πρόεδροι του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού. Ο Κόκκαλης, έχοντας επικρατήσει στα οικονομικά δρώμενα της χώρας, όπως είναι απόλυτα φυσιολογικό κατάφερε να κυριαρχήσει και στο ποδοσφαιρικό γίγνεσθαι. Παράλληλα, φρόντισε να εντάξει στο δυναμικό της ομάδας του και αρκετούς παίχτες, όχι κάτι το ιδιαίτερο αγωνιστικά, που όμως για το επίπεδο του ελληνικού ποδοσφαίρου μπορούσαν να του εξασφαλίσουν μια ποιοτική υπεροχή. Με τον τρόπο αυτό και χωρίς να χρειαστεί να κάνει ιδιαίτερα μεγάλες «επενδύσεις», έχει καταφέρει να είναι ο αδιαφιλονίκητος απόλυτος άρχοντας του ελληνικού ποδοσφαίρου και ο Ολυμπιακός να έχει κατακτήσει τα τελευταία εννέα χρόνια οχτώ πρωταθλήματα.
Στην αντίπερα όχθη ο Παναθηναϊκός περνάει από την εποχή του πανίσχυρου Βαρδινογιάννη στο ρόλο του κομπάρσου. Η διοίκηση της ομάδας, γνωρίζοντας τους οικονομικούς όρους του ποδοσφαίρου, αποδέχεται το «μοιραίο» και δεν κάνει τίποτα για να το αποφύγει. Ακολουθεί αντίστοιχη οικονομική πολιτική με αυτή του Ολυμπιακού και χωρίς λεφτά προσπαθεί να φτιάξει ομάδα. Παραμυθιάζει τους οπαδούς με μακροχρόνιο σχεδιασμό (κάτι ανάλογο με το σχεδιασμό πενταετίας που εξήγγειλε ο Μαλεζάνι) και φέρνει φτηνούς παίχτες της αράδας. Επιλέγει συνειδητά το ρόλο του «αιώνια δεύτερου», που επιτρέπει να μπαίνει στα ταμεία ζεστό χρήμα από την Ευρώπη, και προσπαθεί να φορτώσει τα δεινά της ομάδας στον Κόκκαλη και την «παράγκα» που ελέγχει το ελληνικό ποδόσφαιρο. Την ίδια πολιτική ακολουθεί και σήμερα, χωρίς μάλιστα να υπάρχουν ενδείξεις ότι κάτι θα αλλάξει.
Ιδια πολιτική, δυο όψεις του ίδιου νομίσματος. Χωρίς να βάζουν το χέρι στην τσέπη, χωρίς να επενδύουν στις ομάδες τους, προσπαθούν να βγάλουν κέρδη. Το μέτρο σύγκρισης είναι η κατάντια και η δυναμικότητα του αντίπαλου και όχι το επίπεδο της δικής τους ομάδας. Ας θυμηθούμε λίγο την επιχειρηματολογία των οπαδών των δυο ομάδων τα τελευταία χρόνια. Οι οπαδοί του Ολυμπιακού απολάμβαναν την επικράτησή τους στο ελληνικό πρωτάθλημα και έκρυβαν πίσω από τα ελληνικά πρωταθλήματα τον πόθο τους για κάποια ευρωπαϊκή διάκριση. Η απόλυτη κυριαρχία του Ολυμπιακού στην Ελλάδα συνοδευόταν από ευρωπαϊκές αποτυχίες. Ο Κόκκαλης γνωρίζοντας ότι για μια καλή ευρωπαϊκή πορεία απαιτούνταν πολύ περισσότερα φράγκα από αυτά που έκρινε ότι έπρεπε να διαθέσει στον Ολυμπιακό, έθετε σαν πρώτη προτεραιότητα κάθε χρόνο την κατάκτηση των εγχώριων τίτλων, τους οποίους η ομάδα μπορούσε εύκολα να κατακτήσει, αφού και ποιοτική υπεροχή διέθετε και είχε εξασφαλισμένη την απαραίτητη εξωαγωνιστική βοήθεια.
Στην αντίπερα όχθη οι πράσινοι, έχοντας επιλέξει το ρόλο του δεύτερου στο ελληνικό πρωτάθλημα, «επένδυσαν» στην καλύτερη ευρωπαϊκή τους πορεία σε σύγκριση με τον Ολυμπιακό. Για κάποιους η ευρωπαϊκή πορεία του Παναθηναϊκού είναι ανεξήγητη από τη στιγμή που ο καλύτερος Ολυμπιακός δεν μπορεί να σταυρώσει νίκη στην Ευρώπη. Με ποδοσφαιρικούς όρους αυτό ούτε ανεξήγητο ούτε παράξενο είναι. Διοίκηση και παίχτες του Παναθηναϊκού έχουν όλα αυτά τα χρόνια σαν πρώτη προτεραιότητα την πορεία τους στην Ευρώπη και έχουν εκμεταλλευτεί με τον καλύτερο τρόπο και ορισμένες επιτυχίες, για να χτίσουν το μύθο του ευρωπαίου Παναθηναϊκού, επενδύοντας όχι τόσο σε αυτές καθαυτές τις επιτυχίες τους, αλλά περισσότερο στις αποτυχίες του Ολυμπιακού. Με τον τρόπο αυτό οι Βαρδινογιάννηδες φόρτωναν τις εγχώριες αποτυχίες –οι οποίες ήταν αποτέλεσμα της επιλογής τους να μην βάζουν φράγκα στην ομάδα- στον Κόκκαλη και στην «παράγκα» του Βίκτωρα. Οι οπαδοί του Παναθηναϊκού έπνιγαν τον πόθο τους για πρωτάθλημα και μιλούσαν για την ευρωπαϊκή αξιοκρατία και πάτσιζαν τις ήττες στα ντέρμπι, με τις πεντάρες και τις εφτάρες του Ολυμπιακού στην Ευρώπη.
Το αποτέλεσμα ήταν οι πρόεδροι των δυο ομάδων, χωρίς να βάζουν το χέρι στην τσέπη, να βγάζουν φράγκα από τις ομάδες τους, έχοντας μοιράσει τους ρόλους σε εσωτερικό και εξωτερικό. Οι συνέπειες οδυνηρές για το ελληνικό ποδόσφαιρο και τις βλέπουμε έντονα το τελευταίο διάστημα που οι ομάδες έχουν φτάσει στα όριά τους και σέρνονται, παρασέρνοντας σε αγωνιστική ανυποληψία και τις υπόλοιπες ομάδες (όχι ότι οι ιδιοκτήτες των άλλων ομάδων δεν έχουν τις δικές τους ευθύνες, αλλά όταν αυτοί που καθορίζουν τις τύχες του ελληνικού ποδοσφαίρου έχουν επιλέξει τη λογική της «μη επένδυσης», είναι μάλλον απίθανο κάποιος από τους λοιπούς ανιδιοτελείς εργάτες του ποδοσφαίρου μας να βάλει το χέρι στην τσέπη και να επενδύσει σε ένα προϊόν που δεν πουλάει).
Το έχουμε ξαναπεί αρκετές φορές στο παρελθόν το λέμε ακόμα μία. Μόνο αν πέσουν χοντρά φράγκα στην πιάτσα και οι ομάδες αποκτήσουν πρωτοκλασάτους ποδοσφαιριστές, που μπορούν να κάνουν τη διαφορά, θα ξεφύγουμε από τη σημερινή μιζέρια. Διαφορετικά, θα προσφέρουμε γκολ και θέαμα στους ευρωπαίους τηλεθεατές και θα πανηγυρίζουμε όταν δεν μας πνίγεται παίχτης.
Κος Πάπιας
ΥΓ1: Στο προηγούμενο φύλλο είχαμε αφήσει σε εκκρεμότητα αυτό που έπρεπε να κάνει η διοίκηση του Παναθηναϊκού, για να αντιμετωπίσει την «παράγκα» του ελληνικού ποδοσφαίρου. Η λύση είναι μια και την έχει εφαρμόσει ο Γιαννακόπουλος στο μπάσκετ. Φτιάχνεις μια ομάδα που δεν μπορεί οι αντίπαλοί σου να την αντιμετωπίσουν στους αγωνιστικούς χώρους και αδιαφορείς για τις τρικλοποδιές και τα εμπόδια που θα προσπαθήσει να σου βάλει το παρασκήνιο. Διαφορετικά, επιλέγεις να είσαι αιώνια δεύτερος.
ΥΓ2: Με αστυνομική συνοδεία κυκλοφορεί πλέον ο πρόεδρος της ΠΑΕ ΑΕΚ κ. Θεμιστοκλής Νικολαΐδης. Μετά την συνάντησή του με τον υπουργό των μπάτσων αποφασίστηκε να τον συνοδεύει αστυνομικός από την Υποδιεύθυνση Ασφάλειας Υψηλών Προσώπων, γιατί, σύμφωνα με τις δηλώσεις του υπουργού, «έχει συνεισφέρει κατά της βίας και όντως υφίσταται κίνδυνος για τη ζωή του». Παρακαλούνται οι αναγνώστες της στήλης να με βοηθήσουν, ώστε να βρούμε πλήρη στοιχεία για την δράση του κ. Νικολαΐδη, γιατί η μόνη ενέργειά του ενάντια στη βία στα γήπεδα που εγώ γνωρίζω είναι το «δόσιμο» των δυο παιδιών της Original μετά τον αγώνα με τον Ατρόμητο. Εκτός και αν ο πρόεδρος έχει και υπόγειες συναλλαγές με τους μπάτσους.
