Το θέμα της στήλης σήμερα είναι οι εξελίξεις στον Παναθηναϊκό και ο τρόπος αντίδρασης των οπαδών του, στα συνεχή άσχημα αποτελέσματα σε Ελλάδα και Ευρώπη και η συνέντευξη Μαλεζάνι αμέσως μετά τον αγώνα με τον Ηρακλή στο ΟΑΚΑ. Σε κάποιους η θέση της στήλης θα ακουστεί αρχικά λίγο περίεργη, αφού από τη μια συμφωνεί με την εξέγερση των οπαδών του Παναθηναϊκού και από την άλλη τάσσεται υπέρ του Μαλεζάνι. Ομως πιστεύω ότι στο τέλος θα πειστούν για την ορθότητα της άποψης αυτής, με βάση τα δεδομένα και το δυναμικό που υπάρχει στην ομάδα.
Ας ξεκινήσουμε από τον τρόπο με τον οποίο αντέδρασαν οι οργανωμένοι οπαδοί του Παναθηναϊκού στην αγωνιστική κατάντια της ομάδας σε Ελλάδα και Ευρώπη. Η συγκέντρωση διαμαρτυρίας που έκαναν στον αγώνα με τον Ηρακλή στο ΟΑΚΑ είναι μια ευχάριστη έκπληξη, αφού κατάφεραν μετά από καιρό να ενωθούν και δυναμικά αλλά χωρίς ακρότητες να διατυπώσουν με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την αγανάκτησή τους. Ηταν μάλιστα και ιδιαίτερα ευρηματικοί στο επικοινωνιακό πεδίο και στον τρόπο διάταξης των πανό, γεγονός που δείχνει ότι υπάρχει μια δυναμική στους οπαδούς των πράσινων, την οποία θα πρέπει να έχει υπόψη του όποιος ασκεί διοίκηση. Οι οργανωμένοι οπαδοί έδειξαν ότι υπάρχουν και μπορούν να δράσουν ανεξάρτητα από την ΠΑΕ, παρά τις συνεχείς προσπάθειες των Βαρδινογιάννηδων να διαλύσουν κάθε φωνή αντίστασης και να ελέγξουν απόλυτα το συνδεσμικό κίνημα.
Θα συμφωνήσω επίσης με τα μπινελίκια προς τον πρόεδρο του Παναθηναϊκού και την απαίτηση από αυτόν να βάλει φράγκα στην ομάδα ή αλλιώς να σηκωθεί να φύγει και να αφήσει την ομάδα στον Γιαννακόπουλο, ο οποίος έχει αποδείξει στο μπάσκετ ότι μπορεί να βάλει το χέρι στην τσέπη και να φέρει τους κατάλληλους παίχτες στην ομάδα.
Είναι σε όλους γνωστό ότι στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο οι ομάδες έχουν μετατραπεί σε ανώνυμες αθλητικές εταιρίες, που ο πρώτος στόχος τους είναι η εξασφάλιση κέρδους στους ιδιοκτήτες τους. Οσοι «επενδύουν» στο ποδόσφαιρο στοχεύουν σε άμεσα ή έμμεσα οφέλη. Οταν μάλιστα το μαγαζί που έχεις λέγεται Παναθηναϊκός, είναι ξεκάθαρο ότι θα κάνεις ό,τι περνάει από το χέρι σου για να το διατηρήσεις. Αδέλφια βάζελοι, η ομάδα μας είναι μαγαζί γωνία και οι Βαρδινογιάννηδες δεν θα το παραχωρήσουν σε κανέναν. Μάλιστα, σε αυτό το σημείο ας κρατήσουμε αδέλφια και μια πισινή για το βαθμό διαθεσιμότητας του Γιαννακόπουλου, προκειμένου να αναλάβει την ομάδα. Είναι άλλα τα οικονομικά μεγέθη στο μπάσκετ και άλλα στο ποδόσφαιρο. Με τα φράγκα που ρίχνει ο Παύλος στο μπάσκετ μπορεί να είναι αδιαμφισβήτητος στην Ελλάδα και ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα στην Ευρώπη, αλλά για το ποδόσφαιρο δεν θα ήταν τίποτε περισσότερο από τους Βαρδινογιάννηδες. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι σε κάθε περίοδο κρίσης στο ποδοσφαιρικό τμήμα ο τρόπος που αντιδρά είναι περισσότερο να στηρίξει τους Βαρδινογιάννηδες και λιγότερο να οξύνει την αντιπαράθεση προκειμένου να μπορέσει να υλοποιήσει το όνειρό του (προσωπικά δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι συνεχίζει να το έχει ακόμη) και να αποκτήσει την ΠΑΕ. Ξέρει πολύ καλά, άλλωστε, και αυτός καπιταλιστής είναι, ότι είναι σχεδόν ακατόρθωτο να πάρει κάποιος τον Παναθηναϊκό από τους Βαρδινογιάννηδες, κοντράροντάς τους, και γι’ αυτό δεν κάνει την παραμικρή κίνηση προς την κατεύθυνση αυτή. Κερδίζει επικοινωνιακούς πόντους, παρά το γεγονός ότι επί της ουσίας βοηθάει με την πολιτική που ακολουθεί τη διαιώνιση της σημερινής κατάστασης. Αν λοιπόν, αδέλφια βάζελοι, περιμένουμε τον Παύλο για να δούμε άσπρη μέρα στο ποδόσφαιρο, πρώτα θα ασπρίσουν τα μαλλιά μας.
Συνεχίζουμε με τον Μαλεζάνι. Η στήλη τον στηρίζει ανεπιφύλακτα για τρεις συγκεκριμένους λόγους: Πρώτον γιατί είναι μέτριος προπονητής, αλλά σίγουρα πολύ καλύτερος από τους πιθανούς αντικαταστάτες του, δεύτερο γιατί με το υλικό που διαθέτει αυτή τη στιγμή η ομάδα και τη βοήθεια που έχει από την διοίκηση το έργο του, κατά την ταπεινή μου άποψη, είναι θετικό και τρίτο γιατί δεν κώλωσε και σε πολύ δύσκολες γι’ αυτόν συνθήκες τα έχωσε σε κάθε κατεύθυνση και κυρίως στους δημοσιογράφους που από την πρώτη στιγμή του κάνουν πόλεμο, πιθανά γιατί θα ήθελαν στον πάγκο του Παναθηναϊκού τον Μπάγιεβιτς ή κάποιον έλληνα προπονητή που θα τους έκανε τα χατίρια.
Ας κάνουμε μια υπόθεση εργασίας. Υπάρχει κάποιος που να πιστεύει ότι ο Τζίγγερ θα βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη και θα φέρει ένα πραγματικά μεγάλο προπονητή (αν βέβαια υποθέσουμε ότι θέλει και ο προπονητής να έρθει στο ελληνικό πρωτάθλημα, πράγμα εξαιρετικά αμφίβολο); Νομίζω ότι η απάντηση είναι όχι και συνεχίζω. Αν λοιπόν φύγει ο Μαλεζάνι, στη θέση του θα έρθει κάποιος αντίστοιχος. Από αυτά που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, ο καλύτερος των διαδόχων του είναι ο Μπάγιεβιτς και δεν νομίζω ότι υπάρχει Παναθηναϊκός που να συμφωνεί με την ιδέα να δούμε τον προδότη στον πάγκο της ομάδας μας. Συνεπώς, μετά τον Μαλεζάνι το χάος. Που καταντήσαμε…
Ας δούμε τώρα το έμψυχο δυναμικό που έχει στην διάθεσή του ο Ιταλός και με το οποίο πρέπει να υλοποιήσει τους στόχους της ομάδας και τους πόθους των οπαδών της. Υπάρχει κάποιος που να διαφωνεί με την άποψη ότι ο φετινός Παναθηναϊκός είναι ποιοτικά ο χειρότερος των τελευταίων χρόνων; Νομίζω πως όχι. Αν σε αυτό προσθέσουμε και το γεγονός ότι οι δύο καλύτερες μεταγραφές (Κονσεϊσάο, Μπίσκαν) δεν έχουν βοηθήσει αγωνιστικά και ότι ο Γκονζάλες είναι εκτός φόρμας, ας μου πει κάποιος σε ποιους παίχτες θα βασιστεί ο προπονητής για να φτιάξει ένα αξιόμαχο αγωνιστικά σύνολο. Στο σημείο αυτό φαίνεται ξεκάθαρα και ο πόλεμος που γίνεται στον Ιταλό από τους δημοσιογράφους. Ο άνθρωπος, προσπαθώντας να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα, αλλάζει διαρκώς σχήματα, μήπως και κάποια στιγμή μπορέσει και βρει τη λύση. Την προσπάθεια αυτή οι «συνάδελφοι» την χλευάζουν κατηγορώντας τον, ότι αλλάζει συνεχώς παίχτες στην ενδεκάδα και δεν καταλήγει σε ένα μόνιμο σχήμα. Την ίδια στιγμή, βέβαια, κατηγορούν -και πολύ σωστά- τη διοίκηση ότι δεν έκανε μεταγραφές ουσίας και ότι άφησε την ομάδα γυμνή.
Τη συμπάθειά μου, όμως, ο Ιταλός την κέρδισε με τον τρόπο που στάθηκε στη συνέντευξη Τύπου, μετά το παιχνίδι με τον Ηρακλή. Διαφωνώ με τον τρόπο που αναφέρθηκε στην αντίδραση των οπαδών του Παναθηναϊκού, όμως τον κατανοώ απόλυτα, αν σκεφτούμε τον πόλεμο που έχει δεχτεί και την ψυχολογική του φόρτιση. Εκεί που έδωσε ρεσιτάλ είναι όταν τα έχωσε στους δημοσιογράφους για τον πόλεμο που του κάνουν όλο το προηγούμενο διάστημα. Δεν μάσησε τα λόγια του, εκφράστηκε σαν να ήταν με την παρέα του και έβγαλε, κατά τη γνώμη μου, ένα πολύ ανθρώπινο πρόσωπο, ξεκαθαρίζοντας ταυτόχρονα ότι δεν πρόκειται να κάνει πίσω και ότι θα υπερασπιστεί μέχρι τελευταία στιγμή τη δουλειά του και την προσπάθειά του. Και μόνο το γεγονός ότι την επόμενη της συνέντευξης ούρλιαζαν οι αλήτες – ρουφιάνοι - δημοσιογράφοι και ζητούσαν να του πάρει ο αθλητικός δικαστής το κεφάλι, φτάνει για να του συμπαρασταθούμε.
Επαναλαμβάνουμε για να το εμπεδώσουμε. Ο μοναδικός υπεύθυνος για την κατάντια της ομάδας είναι ο Τζίγγερ. Πάνω σε αυτό θα πρέπει να χαράξουμε την αντίδραση μας, αδέλφια βάζελοι, και όχι να βρίσκουμε εύκολα θύματα. Περισσότερα προσεχώς, αφού η αγωνιστική κατρακύλα θα συνεχιστεί και συνεπώς η ομάδα μας θα βρίσκεται στο προσκήνιο, έστω και με αρνητικό τρόπο.
Κος Πάπιας
ΥΓ: Ακάθεκτη συνεχίζει η Λιβόρνο στο καμπιονάτο και είναι πολύ πιθανό να κερδίσει μια θέση στην Ευρώπη (αν βέβαια την αφήσει το ποδοσφαιρικό κατεστημένο και δεν την τιμωρήσει για την αριστερή τοποθέτηση της). Τελευταία μεγάλη επιτυχία η νίκη επί της Λάτσιο με 2-1, η οποία εκτός από το αγωνιστικό είχε και πολιτικό ενδιαφέρον. Στις εξέδρες η πολιτική αντιπαράθεση ήταν ιδιαίτερα σκληρή και οι οπαδοί της Λιβόρνο δεν δίστασαν να συγκρουστούν με την αστυνομία, προκειμένου να δώσουν ένα καλό μάθημα στους φασίστες της Λάτσιο. Το επόμενο μεγάλο ραντεβού είναι ο αγώνας κόντρα στη Μίλαν, ο οποίος θα γίνει στις 21 Δεκέμβρη, μέρα γέννησης του Στάλιν, και είναι σίγουρο ότι θα αποδοθεί ο κατάλληλος φόρος τιμής στον μεγάλο ηγέτη. Αν μάλιστα το αποτέλεσμα είναι θετικό, εκτός από όνειρα για το ΟΥΕΦΑ, η ομάδα μπορεί να κάνει και όνειρα για το Champions League. Εμπρός σύντροφοι…
