Με τιμές ήρωα υποδέχτηκε ο λαός της Γάζας το διεθνή παλαιστίνιο ποδοσφαιριστή Μαχμούντ Αλ Σαρσάκ που ήταν παράνομα φυλακισμένος σε ισραηλινές φυλακές από το 2009 και απελευθερώθηκε μετά από σκληρή απεργία πείνας. Ο 25χρόνος ποδοσφαιριστής είχε συλληφθεί από τους Σιωνιστές, όταν πήγε στη Δυτική Οχθη για να παίξει σε ποδοσφαιρικό αγώνα, με την κατηγορία ότι ήταν μέλος της Ισλαμικής Τζιχάντ και κρατήθηκε επί τρία χρόνια, χωρίς να του απαγγελθούν συγκεκριμένες κατηγορίες και χωρίς να δικαστεί (με τη γνωστή μέθοδο της «διοικητικής κράτησης»).
Κατά τη διάρκεια της παράνομης κράτησής του ο Αλ Σαρσάκ προσπάθησε να διεκδικήσει με δυναμικό τρόπο τα δικαιώματά του και την ελευθερία του, με αποκορύφωμα την απεργία πείνας για τέσσερις μήνες. Στον αγώνα του αλληλέγγυους, εκτός από τον παλαιστινιακό λαό, βρήκε δυστυχώς πολλοί λίγους από το χώρο του ποδοσφαίρου. Ο πρόεδρος της FIFA Σεπ Μπλάτερ είχε ζητήσει από τις ισραηλινές αρχές να συνδράμουν για την απελευθέρωσή του, χωρίς όμως να εισηγηθεί μέτρα εναντίον της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας του Ισραήλ, που επί τρία χρόνια έκανε πως δεν άκουγε, ενώ οι περισσότεροι διεθνείς φορείς που «μάχονται» για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην περίπτωση του Αλ Σαρσάκ κράτησαν ένοχη σιωπή, διαλέγοντας επί της ουσίας να συστρατευθούν με τους Σιωνιστές. Από τις φωτεινές εξαιρέσεις ο παλαίμαχος γάλλος ποδοσφαιριστής Ερίκ Καντονά, ο οποίος μαζί με άλλες προσωπικότητες, μεταξύ των οποίων ο Νόαμ Τσόμσκι, ο σκηνοθέτης Κεν Λόουτς και ο σκηνοθέτης και δημοσιογράφος Τζον Πίλγκερ δημοσίευσε ανοιχτή επιστολή κατά τη διάρκεια διεξαγωγής του Euro 2012, ζητώντας την άμεση απελευθέρωση του παλαιστινίου αγωνιστή-ποδοσφαιριστή. Στην επιστολή τους κατακρίνουν τους πολιτικούς, τις ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες και την ΟΥΕΦΑ για επιλεκτική ευαισθησία, συγκρίνοντας τις αντιδράσεις τους για τα ρατσιστικά συνθήματα κατά τη διάρκεια των αγώνων του Euro και τις τιμωρίες που έχουν επιβάλει σε όσους χρησιμοποίησαν τις εξέδρες των γηπέδων για την προβολή πολιτικών και κοινωνικών συνθημάτων, με την αδιαφορία τους για το ρατσισμό και την καταπάτηση κάθε ανθρώπινου δικαιώματος και της διεθνούς νομοθεσίας από το Ισραήλ. Τονίζουν, μάλιστα, ότι οι ευθύνες γίνονται ακόμη μεγαλύτερες, γιατί το 2013 το Ισραήλ θα φιλοξενήσει το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ελπίδων, παρά το ότι η καταπάτηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων είναι γεγονός αναμφισβήτητο, χωρίς κανένας να το έχει θέσει προ των ευθυνών του. Παραθέτουμε το απόσπασμα με το οποίο καταλήγει η επιστολή:
«Στις Ισραηλινές φυλακές βρίσκονται περίπου 4.000 παλαιστίνιοι κρατούμενοι, από τους οποίους περισσότεροι από 300 βρίσκονται υπό “διοικητική κράτηση” και κρατούνται χωρίς απαγγελία κατηγορίας ή δίκη. Ενας απ’ αυτούς είναι ο Mahmoud Sarsak, ποδοσφαιριστής από τη Γάζα, 25 χρόνων. Παραμένει στη φυλακή εδώ και τρία χρόνια. Χωρίς να του έχει απαγγελθεί κατηγορία, χωρίς δίκη. Φτάνοντας σε απόγνωση, προχώρησε σε απεργία πείνας που διαρκεί πάνω από 80 μέρες και αυτή τη στιγμή βρίσκεται κοντά στο θάνατο. Αυτός, μαζί με άλλα θύματα κακοποίησης από το ισραηλινό κράτος, χρειάζονται την υποστήριξή μας. Είναι καιρός να δοθεί ένα τέλος στην ατιμωρησία του Ισραήλ και να επιμείνουμε να εφαρμοστούν και ως προς αυτό, όσον αφορά την ισότητα, τη δικαιοσύνη και το σεβασμό της διεθνούς νομοθεσίας, τα ίδια κριτήρια που απαιτούμε και από άλλα κράτη».
Η συγκεκριμένη επιστολή, όπως ήταν φυσικό, «θάφτηκε» από τα ΜΜΕ, αφού άνοιγε ζητήματα που έχουν να κάνουν με την κοινωνική διάσταση του ποδοσφαίρου, την οποία με κάθε τρόπο οι ποδοσφαιρικοί αξιωματούχοι προσπαθούν να κρύψουν, γιατί έρχεται σε αντίθεση με τις «αξίες και τα ιδανικά» του επαγγελματικού αθλητισμού. Σε μια εποχή που τα πάντα στην ποδοσφαιρική αγορά καθορίζονται από το ποσοστό του κέρδους που θ’ αφήσουν, περιπτώσεις σαν αυτή του Μαχμούντ Αλ Σαρσάκ, πρέπει να αποσιωπούνται, γιατί θυμίζουν μια άλλη εποχή που το ποδόσφαιρο και γενικότερα ο αθλητισμός ήταν ένας τρόπος προβολής των πολιτικών και κοινωνικών αγώνων και όχι ένας τρόπος «καταστολής» και αποχαύνωσης της κοινωνίας.
Στη φωτογραφία, το χαμόγελο του Μαχμούντ, ο οποίος μέσα από το ασθενοφόρο κρατάει τη μπάλα και φωτογραφίζεται με τους συντρόφους του (παραδίπλα μέλη της Τζιχάντ τον υποδέχτηκαν με πανηγυρικές ριπές αυτόματων όπλων) δείχνει τόσο τη δύναμη της ψυχής του όσο και τη δύναμη της στρογγυλής θεάς που μαγεύ-ει τους λαούς ακόμη και όταν ζουν στις απάνθρωπες συνθήκες σαν αυτές που έχουν επιβάλλει οι Σιωνιστές στον αδούλωτο λαό της Γάζας. Δεκαετίες τώρα οι Παλαιστίνιοι και ιδιαίτερα αυτοί που ζουν στη Λωρίδα της Γάζας έχουν αποδείξει ότι ξέρουν να ζουν και να διεκδικούν τη ζωή παρά τις δυσκολίες και, βέβαια, από την καθημερινότητά τους δε θα μπορούσε να λείπει το ποδόσφαιρο. Αλλωστε, η ζωή δε σταματά ακόμη και σε συνθήκες κατοχής και από τη στιγμή που το ποδόσφαιρο είναι ζωή, θα υπάρχουν πάντα Μαχμούντ Αλ Σαρσάκ που θα μάχονται με το όπλο στο χέρι και με τη μπάλα στο πόδι.
Κος Πάπιας
papias@eksegersi.gr
ΥΓ: Ο σημερινός τίτλος της στήλης αποτελεί δάνειο από την ανακοίνωση της Ισλαμικής Τζιχάντ απ’ αφορμή την απελευθέρωση του Μαχ- μούντ Αλ Σαρσάκ. Με ελάχιστες λέξεις αποδίδεται στο ακέραιο ο αγώνας και η προσπάθεια του Μαχμούντ άλλα και ολοκλήρου του παλαιστινιακού λαού για την λευτεριά του.
Αλληλέγγυες/οι έξω από τα γραφεία της Γαλλικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας, κατά τη διάρκεια διαμαρτυρίας για την παράνομη κράτηση του Μαχμούντ Αλ Σαρσάκ. Λίγο αργότερα, θα κάνουν συμβολική κατάληψη στα γραφεία της ομοσπονδίας, η οποία παρά τον ειρηνικό της χαρακτήρα έληξε με βίαιη επέμβαση των δυνάμεων καταστολής. Προφανώς, οι γάλλοι μπάτσοι θέλησαν να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στους σιωνιστές συναδέλφους τους.
