Οι εικόνες με τους «VIP φιλάθλους» του ΠΑΟΚ να παίζουν ξύλο με τα ΜΑΤ, πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τη λήξη του ποδοσφαιρικού τελικού για το Κύπελλο ήταν η πιο ξεκάθαρη απόδειξη για την ανικανότητα κυβέρνησης και ΕΠΟ. Σε ένα παιχνίδι με μόλις 1.040 θεατές, οι οποίοι είχαν επιλεγεί από τις ομάδες και την ΕΠΟ και η πρόσκληση που τους εξασφάλισε την είσοδο στο ΟΑΚΑ ήταν ονομαστική, τα επεισόδια στις εξέδρες συζητήθηκαν περισσότερο από την αγωνιστική δράση και την προσπάθεια των ποδοσφαιριστών.
Παρά το γεγονός ότι για την ομαλή διεξαγωγή του αγώνα είχαν επιστρατευθεί 3.000 μπάτσοι (σύμφωνα με τα στοιχεία που δόθηκαν από την αστυνομία), ο κακός σχεδιασμός της ΕΠΟ είχε ως αποτέλεσμα οι οπαδοί των δυο ομάδων να βρεθούν σε απόσταση αναπνοής μεταξύ τους. Ο «σχεδιασμός» της ΕΠΟ, σε συνδυασμό με την απόφαση των ομάδων να μοιράσουν τις προσκλήσεις που τους αναλογούσαν σε οργανωμένους οπαδούς τους, είχε ως αποτέλεσμα να αρχίσουν τα παρατράγουδα πριν την έναρξη της αναμέτρησης. Αν η ανικανότητα ΕΠΟ, μπάτσων και κυβέρνησης να διασφαλίσουν την ομαλή διεξαγωγή ενός ποδοσφαιρικού αγώνα χωρίς θεατές ήταν το σημαντικότερο γεγονός του τελικού, ίσως και να μην αναφερόμασταν στο συγκεκριμένο παιχνίδι. Αυτό που κατά την ταπεινή γνώμη της στήλης θα πρέπει να κρατήσουμε από όσα έγιναν στις εξέδρες του ΟΑΚΑ είναι αφενός η δράση των οπαδικών στρατών και η άρρηκτη σχέση που έχουν με τις διοικήσεις των ομάδων και αφετέρου η ανοχή και η «αφωνία» της πλειοψηφίας του εσμού που παρασιτεί γύρω από το ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο.
Είναι κοινό μυστικό ότι για τους καπιταλιστές που δραστηριοποιούνται στο χώρο του επαγγελματικού αθλητισμού πρώτη προτεραιότητα είναι οι επιχειρηματικές τους μπίζνες και έπεται το συμφέρον της ομάδας, η οποία στην πράξη είναι το «μέσο» για την επίτευξη των επιχειρηματικών τους σχεδίων. Από τον κανόνα αυτό δε διαφοροποιούνται ο Σαββίδης και ο Μελισσανίδης, οι οποίοι χρησιμοποιούν συχνά-πυκνά τη «δυναμική» των ομάδων τους και τους οπαδικούς στρατούς για να πιέσουν τις κυβερνήσεις και να προχωρήσουν τις μπίζνες τους. Για να είναι όμως «ετοιμοπόλεμοι» και στη διάθεση του αφεντικού, οι στρατοί ή καλύτερα αυτοί που έχουν την ευθύνη για τη δράση τους (εντός και εκτός γηπέδων), θα πρέπει να έχουν και τα «δωράκια» τους. Εκτός λοιπόν από το χαρτζιλίκι, σε ειδικές περιπτώσεις, όπως ο τελικός του κυπέλλου, οι διοικήσεις των ομάδων θα πρέπει να εξασφαλίζουν και την παρουσία τους στους αγώνες.
Οταν οι αγώνες γίνονται παρουσία θεατών, είναι εύκολο να εξασφαλιστεί η παρουσία τους στις εξέδρες και κανένας δεν μπορεί να κατηγορήσει τις ΠΑΕ και τις διοικήσεις τους. Στις ειδικές περιπτώσεις, όμως, όπως ο φετινός τελικός, οι διοικήσεις των ομάδων αναγκάζονται να αφήσουν στην άκρη τα προσχήματα και ρισκάρουν να χρεωθούν τη δράση τους, βαπτίζοντας VIP τους σκληροπυρηνικούς οπαδούς για να εξασφαλίσουν τη «συμμετοχή» τους στον αγώνα. Και αν τα καλόπαιδα δεν μπορέσουν να συγκρατηθούν και ξεφύγουν, τότε οι προεδράρες θα χρεωθούν τη δράση τους και ο εσμός των παρατρεχάμενων θα προσπαθήσει να μαζέψει τα «απόνερα».
Πρέπει να τονιστεί ότι ουδείς από τους «ευαίσθητους» και τους δήθεν πολέμιους του χουλιγκανισμού και της οπαδικής βίας δε ζήτησε την παραδειγματική τιμωρία των πρωταγωνιστών στα επεισόδια του ΟΑΚΑ. Πώς εξηγείται αυτό; Πολύ εύκολα, αν λάβουμε υπόψη μας ότι αυτοί που συμμετείχαν στα δρώμενα ήταν τα αγαπημένα παιδιά του προέδρου. Στο συγκεκριμένο αγώνα δεν υπήρχε η μεγάλη μάζα οπαδών για να βρουν κάποιους από το σωρό και να τους φορτώσουν το «μπάχαλο», οπότε η οποιαδήποτε σύλληψη θα αφορούσε τους «συνεργάτες» του προέδρου.
Εχουμε τονίσει αρκετές φορές ότι ο τρόπος που έχει στηθεί το ποδοσφαιρικό «οικοδόμημα» στην Ελλάδα και η λογική της αρπαχτής που χαρακτηρίζει την πλειοψηφία των καπιταλιστών που «επενδύουν» στις ΠΑΕ κάνει απαραίτητους τους οπαδικούς στρατούς. Οι καπιταλιστές που αγοράζουν μια ομάδα δεν αποσκοπούν να βγάλουν κέρδος από αυτή, αφού επί της ουσίας τη χρειάζονται για να προωθήσουν τα επιχειρηματικά τους συμφέροντα. Συνεπώς «επενδύουν» στη δυναμική της και στο πλήθος των οπαδών της.
Εκτός από τους «ποδοσφαιρικούς» λόγους, θα πρέπει να δούμε και άλλες παραμέτρους, που αφορούν τον τρόπο διαχείρισης των γεγονότων στο ΟΑΚΑ. Η κυβέρνηση είναι σε ανοιχτή αντιπαράθεση με τον Μαρινάκη και δε θέλει να ανοίξει νέο μέτωπο με τον Σαββίδη και τον ΠΑΟΚ. Οπως και στην περίπτωση της ΑΕΚ και του γηπέδου στη Νέα Φιλαδέλφεια, έτσι και για τον ΠΑΟΚ, οι συριζαίοι φρόντισαν να τακτοποιήσουν το θέμα της παραχώρησης της αναγκαίας έκτασης για να γίνει το νέο γήπεδο της ομάδας και φιλοδοξούν να κρατήσουν «ουδέτερο» τον Σαββίδη και τον ΠΑΟΚ (η Συμφωνία των Πρεσπών δεν τους επιτρέπει να ελπίζουν σε ανοιχτή στήριξη) στην προεκλογική μάχη. Φρόντισαν, λοιπόν, να πέσουν αμέσως οι τόνοι, δόθηκε εντολή το θέμα να υποβαθμιστεί, τα επεισόδια τα φόρτωσαν στο λάθος σχεδιασμό της ΕΠΟ και εκτός από δυο-τρεις «αναλύσεις» για την κατάντια του ποδοσφαίρου και την ανικανότητα της ΕΠΟ (με στόχο να προωθήσουν τα ερυθρόλευκα συμφέροντα), την επαύριο του τελικού το θέμα μπήκε στο «αρχείο». Η μια από τις δυο φωτογραφίες που υπάρχουν στη στήλη δείχνει τη δυναμική του ΠΑΟΚ και του Σαββίδη και απεικονίζει τους λόγους για τους οποίους η κυβέρνηση κάνει ό,τι μπορεί για να τα έχει καλά μαζί του. Ο μπάτσος στέκεται «κλαρίνο» μπροστά στον Σαββίδη και τον χαιρετάει λες και είναι ο… πρωθυπουργός της Νότιας Μακεδονίας.
Κος Πάπιας
papias@eksegersi.gr
ΥΓ. Ενα ατελείωτο μπάχαλο τα έχουν κάνει στο μπάσκετ Βασιλειάδης, ΕΣΑΚΕ, Αγγελόπουλοι και Γιαννακόπουλος. Δεν έφταναν τα άλλα βάσανα στον Τσίπρα, θα έχει να βρει λύση και για το μπάσκετ, αφού κανένας στην κυβέρνηση δε θα ήθελε παραμονή των εκλογών να δρομολογηθούν εξελίξεις που έχουν ως αποτελέσμα να οδηγήσουν τον μπασκετικό Ολυμπιακό σε υποβιβασμό στην Α2. Αν η στήλη ήταν στη θέση του Τσίπρα, θα τηλεφωνούσε στον «Σωλήνα» και θα τον παρακαλούσε να βρει λύση στο αδιέξοδο.
Οι λόγοι για τους οποίους πρέπει να απόσχουμε από τις κάλπες στις επικείμενες εκλογές αναλύονται διεξοδικά στις πολιτικές στήλες της Κόντρας. Οταν όμως συνειδητοποιείς ότι η ψήφος σου έχει την ίδια αξία με τη ψήφο του Γρήγορη Ψαριανού, του πολιτικού φελλού που το παίζει εναλλακτικός και αντισυμβατικός και γυρίζει από κόμμα σε κόμμα, τότε σε πιάνουν τα νεύρα σου και λες αυθόρμητα «άντε να γα@@@@@@τε όλοι». Ομως, εκτός από τις πολιτικές της πτυχές, η περίπτωση Ψαριανού έχει και αθλητικό ενδιαφέρον. Ο τύπος θυμίζει ορισμένους ποδοσφαιριστές που κάποια στιγμή είχαν κάνει μια καλή χρονιά και στη συνέχεια ξέπεσαν, αλλά με τη βοήθεια των μάνατζερ καταφέρνουν να κάνουν μεταγραφή σε πρωταθλήματα τριτοκλασάτων χωρών και να εξασφαλίσουν το μεροκάματο. Για να ξαναγυρίσουμε στην πολιτική, ελπίζουμε ότι ο Κούλης έκανε τη συγκεκριμένη μεταγραφή γνωρίζοντας ότι ο Ψαριανός, εκτός από τη δική του, δε θα φέρει άλλη ψήφο. Γιατί αν ελπίζει να κερδίσει τον Τσίπρα με μεταγραφές τύπου Ψαριανού, τότε πολύ φοβόμαστε ότι θα έχουμε για πολλά χρόνια τους συριζαίους στο σβέρκο. Εμάς ποσώς μας ενδιαφέρει, αλλά ο Κούλης είναι σίγουρο ότι δε θα ήθελε να κάνει παρέα στον Εβερτ, στη λίστα των δεξιών αρχηγών που δεν κατάφεραν ποτέ να γίνουν πρωθυπουργοί.
