Η θέση της στήλης για την απομάκρυνση του Νικοπολίδη από τον Παναθηναϊκό ήταν από την αρχή ξεκάθαρη και υπέρ του ποδοσφαιριστή στην κόντρα που είχε με τη διοίκηση του Παναθηναϊκού. Δυστυχώς, το τελευταίο διάστημα ο Αντώνης κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να μας διαψεύσει και να δικαιώσει αυτούς που τον έδιωξαν από την ομάδα. Στις αρχές της προηγούμενης βδομάδας κατά την διάρκεια της εγγραφής του σαν μέλος του ερασιτέχνη Ολυμπιακού δήλωσε ότι «αισθανόταν μέλος της ερυθρόλευκης οικογενείας εδώ και πολύ καιρό» (θέλω να ελπίζω όχι από τον περασμένο Φλεβάρη, όπως τον κατηγορεί η διοίκηση των πρασίνων). Αυτό θα μπορούσαμε να το ξεπεράσουμε και να το θεωρήσουμε αναγκαίο κακό για έναν επαγγελματία ποδοσφαιριστή, ήρθε όμως η συμπεριφορά του στον αγώνα με την Ξάνθη για να μας πείσει ότι ο Νικοπολίδης που ξέραμε δεν υπάρχει πλέον. Η επίθεση που έκανε στον επόπτη αμέσως μετά τη λήξη του αγώνα και η κίνηση να του πετάξει τα γάντια στο πρόσωπο, σε συνδυασμό με τις δηλώσεις του για διαιτησία με δόλο, ξάφνιασε αρνητικά ακόμη και τους οπαδούς του Ολυμπιακού. Πιστεύω ότι η αντίδρασή του δεν έχει να κάνει με αυτές καθαυτές τις αποφάσεις του επόπτη. Και στις δυο φάσεις, ανεξάρτητα αν η μπάλα πέρασε ή όχι την γραμμή και αν ο Λαμπριάκος ήταν οφσάιντ, έχει ευθύνη για τα γκολ, αφού στην πρώτη αντί να αποκρούσει προσπάθησε να μπλοκάρει τη μπάλα και με τη φόρα που είχε το σώμα την έβαλε μέσα στην εστία του, ενώ στη δεύτερη ήταν εκτός θέσης και ο Λαμπριάκος τον εξέθεσε, περνώντας τη μπάλα από πάνω του.
Ο Νικοπολίδης τώρα αρχίζει να συνειδητοποιεί το ρίσκο της απόφασής τους να πάει στον Ολυμπιακό. Η ψυχολογική πίεση που ένιωθε και νιώθει για το πώς θα τον αντιμετωπίσουν οι οπαδοί της νέας του ομάδας είναι πολύ μεγάλη. Είμαι απόλυτα βέβαιος ότι, αν ήταν παίχτης του Παναθηναϊκού, η αντίδρασή του θα ήταν διαφορετική, αφού θα ήταν σίγουρος για την αντιμετώπιση που θα είχε από τους οπαδούς της ομάδας του. Αλλωστε, τα τελευταία εφτά χρόνια έχει αδικηθεί άπειρες φορές και ποτέ δεν αντέδρασε με αυτό τον τρόπο. Τώρα όμως και επειδή ξέρει πολύ καλά ότι μια μερίδα οπαδών του Ολυμπιακού τον θεωρούν βάζελο που ήρθε να κάνει αρπαχτή στην ομάδα τους, προσπαθεί με κάθε τρόπο να καλύψει τα δικά του λάθη, ρίχνοντας την ευθύνη σε κάποιον άλλο και στην προκειμένη περίπτωση στον επόπτη. Αν στον Παναθηναϊκό σε παρόμοια κατάσταση θα του χτυπούσαν με συμπάθεια την πλάτη και θα του έλεγαν «πάμε, δεν πειράζει», τώρα γνωρίζει πολύ καλά ότι υπάρχουν «ψίθυροι» που πολύ εύκολα, με την καθοδήγηση κάποιων, μπορούν να γίνουν «κραυγές». Γνωρίζουμε όλοι ότι η συμπεριφορά του καθενός επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από το περιβάλλον στο οποίο ζει, δουλεύει και κινείται. Είναι συνεπώς πολύ πιθανόν να δούμε και στο μέλλον παρόμοιες αντιδράσεις από τον ήρεμο και πράο, μέχρι σήμερα, Νικοπολίδη, ειδικά αν οι καταστάσεις στον Ολυμπιακό ζορίσουν περισσότερο.
Το κλίμα συναίνεσης και ευφορίας στο ελληνικό πρωτάθλημα πήγε περίπατο από την 3η αγωνιστική. Η ήττα του Ολυμπιακού στην Ξάνθη με δυο αμφισβητούμενες φάσεις ήταν η αφορμή για να κηρυχτεί και επίσημα ο πόλεμος ανάμεσα σε πράσινους και κόκκινους, που είχε ξεκινήσει ανεπίσημα από τις εκλογές για την ανάδειξη των εκπροσώπων της ΕΠΑΕ στην ΕΠΟ, όπου το πράσινο μπλοκ συμμάχησε με τον Βίκτορα και επικράτησε ολοκληρωτικά.
Είχαμε γράψει σε προηγούμενα σημειώματα ότι η «νέα εποχή» του ποδοσφαίρου μας, για την οποία προσπαθούν να μας πείσουν από την επαύριο της κατάκτησης του Euro, δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια φούσκα που θα σκάσει, αμέσως μόλις τα συμφέροντα που λυμαίνονται το ελληνικό ποδόσφαιρο νοιώθουν ότι χάνουν το «ζωτικό» τους χώρο. Εχουμε γράψει αρκετές φορές ότι για να μιλήσουμε για «αλλαγή σελίδας» ή για «άνοιξη» του ποδοσφαίρου μας, θα πρέπει να δούμε πραγματικές επενδύσεις στο χώρο και μάλιστα από πολλούς καπιταλιστές. Οσο το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι υπόθεση του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού και οι άλλοι ιδιοκτήτες των ΠΑΕ έχουν τη λογική της αρπαχτής και προσπαθούν να προσδεθούν σε ένα από τα δυο «άρματα» για να έχουν την εύνοια της παράγκας, τότε θα αρκεί μια άσχημη διαιτησία για να γκρεμιστεί όλο το οικοδόμημα.
Θα κλείσουμε το σημερινό σημείωμα με ένα μικρό σχόλιο για τους αγώνες Ξάνθη – Ολυμπιακός και Καλαμαριά – Παναθηναϊκός. Ας ψάξουν αλλού οι ερυθρόλευκοι τις αιτίες της ήττας και όχι στη διαιτησία του Μπριάκου. Οσοι είδαν το παιχνίδι ξέρουν πολύ καλά ότι η ομάδα πλήρωσε τις εμμονές του προπονητή της. Ο Μπάγιεβιτς επιμένει στην επιλογή του Οκκά, που μάλλον μπερδεύει παρά βοηθάει τη μεσοεπιθετική γραμμή, και στη χρησιμοποίηση του Ριβάλντο σε όλα τα παιχνίδια, με αποτέλεσμα ο Βραζιλιάνος να δείχνει σαφή σημάδια κούρασης (δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι προέρχεται από αγωνιστική απραξία σχεδόν δυο χρόνων, λόγω τραυματισμών, και στην ηλικία που βρίσκεται δεν είναι εύκολο να μπει απευθείας σε φουλ ρυθμούς). Ο Ολυμπιακός, παρά το γεγονός ότι προηγήθηκε πολύ νωρίς, δεν μπόρεσε να κερδίσει το παιχνίδι απλά και μόνο γιατί οπισθοχώρησε και προσπάθησε να κάνει συντήρηση δυνάμεων, δίνοντας χώρο στην Ξάνθη, που τον εκμεταλλεύτηκε με τον καλύτερο τρόπο. Αν θέλουμε να μιλήσουμε για τη διαιτησία, θα πρέπει να πούμε ότι ο Μπριάκος σεβάστηκε υπέρ του δέοντος τους αμυντικούς του Ολυμπιακού (ο Βενετίδης έπρεπε να έχει δει την κόκκινη κάρτα από το πρώτο μισάωρο). Από εκεί και πέρα ήταν αναγκασμένος να δεχτεί τις υποδείξεις του βοηθού του σε δυο πολύ δύσκολες φάσεις και βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα. Ο μοναδικός τυχερός στην ιστορία είναι ο Μπάγιεβιτς, που σε μεγάλο βαθμό κατάφερε να φορτώσει τις δικές του ευθύνες για την ήττα στη διαιτησία.
Οσον αφορά τους πράσινους, το παιχνίδι τους δεν αντέχει σε καμιά κριτική. Δεν νομίζω ότι υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη για την κατάντια του πρωταθλήματος, από το γεγονός ότι ο χωρίς αρχή και τέλος Παναθηναϊκός είναι πρώτος και αήττητος.
Πάπιας
ΥΓ1: Για τις εξελίξεις στην ΑΕΚ μετά την απόρριψη και της δεύτερης αίτησης για ένταξη στο άρθρο 44 θα μιλήσουμε σε επόμενο φύλλο, όταν θα έχουμε μια πλήρη εικόνα (στο μέτρο των δυνατοτήτων μας, αφού η «Κ» δεν διαθέτει τις απαραίτητες προσβάσεις ώστε να γνωρίζει συναντήσεις και συμφωνίες στο παρασκήνιο) της κατάστασης. Η απόρριψη της αίτησης ήταν έκπληξη για όλους εμάς που δεν γνωρίζαμε το παρασκήνιο της υπόθεσης. Είχαμε γράψει παλιότερα ότι ο Ορφανός δύσκολα θα δεχόταν τις αιτήσεις της ΑΕΚ και του Αρη, γιατί με αυτόν τον τρόπο θα υπονόμευε τον πρόσφατο νόμο του, όμως το ρεπορτάζ το τελευταίο διάστημα έδειχνε ότι οι δυο πλευρές έχουν έρθει σε «συμφωνία». Μετά την ανακοίνωση της απόρριψης της αίτησης, ο Ντέμης, σε μια παραληρηματική συνέντευξη Τύπου, κήρυξε «ειρηνικό ανένδοτο αγώνα» ενάντια σε όσους προσπαθούν να διαλύσουν την ΑΕΚ –χωρίς να αναφέρει ονόματα- και μας παρέπεμψε στο άμεσο μέλλον για τις επόμενες κινήσεις του. Τελικά, αντί για αγωνιστικά προβλήματα, λόγω της απειρίας και της μέτριας αξίας του έμψυχου δυναμικού της, η ΑΕΚ κινδυνεύει από διοικητικό αδιέξοδο, αφού ο Ντέμης δεν δείχνει να έχει εναλλακτικό σχέδιο δράσης.
ΥΓ2: Δεν πρόλαβε τελικά να κάνει παρέλαση ο Σουμ. Εντελώς ξαφνικά απομακρύνθηκε από την ομάδα, κατόπιν εισήγησης του Ζάετς, πληρώνοντας τις απαράδεκτες εμφανίσεις σε Champions League και Καλαμαριά. Η απόλυσή του έγινε δεκτή με ιδιαίτερη ανακούφιση από τους οπαδούς του Παναθηναϊκού, που ποτέ δεν συμβιβάστηκαν με την ιδέα ότι είναι προπονητής της ομάδας, όμως η χαρά μετριάστηκε από τις φήμες που θέλουν επόμενο προπονητή τον Αγγελο Αναστασιάδη. Από το «δόξα τω Θεώ» στο «βόηθα Παναγιά μου», οι πράσινοι οπαδοί.
