Δύο χιλιάδες είκοσι τρία
πάντα στο σβέρκο η ίδια φατρία
Τι κρίμα που η μεταπολίτευση δεν γιόρτασε τα 49 χρόνια της με τη γνωστή σεμνή φιέστα στο προεδρικό μέγαρο. Είχε ξαναγίνει αυτό και με το Μάτι, έσπευσαν να θυμίσουν –αντισταθμιστικά- κάποιοι κυβερνητικοί και φίλοι. Τι να κάνουμε (ποιος Λένιν ρε;), προσβλέπουμε σε μια λαμπρή φιέστα του χρόνου, άμα τη συμπληρώσει μισού αιώνα. Γιατί μιλάμε για την –πανθομολογουμένως- «καλύτερη δημοκρατία που είχαμε ποτέ»! Κι ας μη βλέπει κανείς πια ότι ούτε η καλύτερη είναι, αλλά ούτε καν «δημο-κρατία»…
Οι μέρες αυτές μας γυρίζουν 21 χρόνια πίσω, σ’ εκείνο το καλοκαίρι της τρομοϋστερίας που μύριζε μούχλα και σαπίλα, ανάμικτη με ναφθαλίνη αλλά και διάφορα συντηρητικά που ανασύρθηκαν από τα ντουλάπια της βρώμικης εξουσιαστικής κουζίνας. Κάθε μέρα και μια σύλληψη, μια διαπόμπευση, μια παράσταση στα βραδινά δελτία ειδήσεων, με τον ουρανό να ξερνάει πεσμένους από τα σύννεφα και τη γη φυτεμένους επαΐοντες. Καταδικασμένοι απαξάπαντες οι συλληφθέντες εκ των προτέρων από το –όχι και τόσο- λαϊκό τηλεοπτικό δικαστήριο, για την ακρίβεια συγκεκαλυμμένο στρατοδικείο (οι μετέχοντες φορούσαν και πολιτική περιβολή) που είχε βγάλει την ετυμηγορία του πριν καν τις συλλήψεις…
Αφού σας έστειλε μήνυμα με οδηγίες το επιτελικό κράτος, τι άλλο θέλατε για να σωθείτε από τη φωτιά εκεί στη Ρόδο; Μην τα περιμένετε όλα από το κράτος! Το οποίο, διά του τιτανοτεράστιου Κικίλια, αύξησε τα πρόστιμα για τους εμπρησμούς (τι γελάτε ρε;) και τώρα να δούμε αν θα τολμήσουν κάποιοι να ξαναβάλουν φωτιά.
Καίγονται όλα και μαζί πέφτουνε και γεφύρια!
Το ‘παν οι αρχαίοι: «Ενός κακού έπονται άλλα μύρια»…
Από το «όπου ήταν δάσος θα ξαναγίνει δάσος» του δάμαλου, στο «θα ξαναφτιάξουμε αυτά που χάσαμε» του Κούλη. Περνάνε οι δεκαετίες με λόγια και ανέξοδες δηλώσεις που ξεχνιούνται…
Η Ρόδος απ’ τη μια γωνιά, η Κέρκυρα απ’ την άλλη
κι αυτοί να παπαρολογούν μπροστά στο μαύρο χάλι.
Είναι ωραία να περνάς κάποιες ώρες τα απογεύματα στον κλιματιζόμενο χώρο του κέντρου επιχειρήσεων, παρακολουθώντας εκ του μακρόθεν τις πύρινες γλώσσες των πυρκαγιών και του καύσωνα.
Η στήλη –κι ο καθένας- συμφωνεί με την εύλογη πρόταση Μπακογιάννη να πληρώνουν δημοτικά τέλη τα υπουργεία και το μέγαρο Μαξίμου. Ο Κούλης τι λέει;
«Η παραγωγή γίνεται για το κέρδος και όχι για τη χρήση (…) Ο εργάτης πάντα φοβάται ότι θα χάσει τη δουλειά του. Η τεχνολογική πρόοδος έχει συχνά σαν αποτέλεσμα την μεγαλύτερη ανεργία αντί να ξαλαφρώνει τους εργάτες από την πολλή δουλειά. Το κίνητρο του κέρδους μαζί με τον ανταγωνισμό ανάμεσα στους καπιταλιστές, είναι υπεύθυνα για την αστάθεια στην συσσώρευση και χρησιμοποίηση του κεφαλαίου, πράγμα που οδηγεί σε συνεχώς αυξανόμενες σοβαρές κρίσεις. Ο απεριόριστος ανταγωνισμός οδηγεί στην τεράστια φθορά εργασίας και στον ευνουχισμό της κοινωνικής συνείδησης των ατόμων. Αυτόν τον ευνουχισμό των ατόμων τον θεωρώ σαν το μεγαλύτερο κακό του καπιταλισμού» (Albert Einstein).
Μπορεί η Εφη να οδηγεί, μα πίσω της ζυμώνουν.
Συμβαίνοντα απολαυστικά μιας μαύρης κωμωδίας.
Παρακολουθώντας περιστατικά της τελευταίας εβδομάδας εκτός του λεκανοπεδίου, είδαμε ότι η γρηγορότερη άφιξη ασθενοφόρου σε περιστατικό ήταν τα σαράντα λεπτά!
Θέλουν να δείχνουν δυνατοί και επιτυχημένοι
κάθε Αύγουστο μοστράρουν γελαστοί σε παραλίες
κι αυτοί που τους ανέδειξαν κοιτάνε σαν καημένοι
βρίσκοντας λόγο να χαρούν ή να μπινελικώσουν.
«Η κριτική της κερδοσκοπίας πρέπει να είναι κριτική της κεφαλαιοκρατικής μορφής της κοινωνικής αναπαραγωγής. Χωρίς μια τέτοια κριτική του κεφαλαίου, η κριτική της κερδοσκοπίας είναι αντιδραστική» (Werner Bonefeld).
Μαύρες σκέψεις στο κάδρο μιας μαύρης πραγματικότητας που μαυρίζει τις ψυχές. Τουλάχιστον –σύμφωνα με τη συγκριτική και επαγωγική λογική- δεν είμαστε κτήνη, αφού και το μεγαλύτερο από αυτά θα είχε αντιδράσει βιαίως και κτηνωδώς.
Κοκκινοσκουφίτσα
