Δύο χιλιάδες είκοσι τρία
πάντα στο σβέρκο η ίδια φατρία
Με αφορμή την πρόσφατη γιορτή του Αγίου Πνεύματος: Κάθε συζήτηση περί αυτό καθίσταται περιττή όταν βλέπεις την κατάσταση του ανθρώπινου πνεύματος.
Και με αφορμή την πρόσφατη (3 του Ιούνη) συμπλήρωση εξήντα χρόνων από τον θάνατο του Nazim Hikmet: «Αν η πατρίδα είναι τα τσιφλίκια σας, το χρηματοκιβώτιό σας, το βιβλιάριο επιταγών σας αν είναι πατρίδα, πατρίδα αν είναι να ψοφάς στους δρόμους απ’ την πείνα, πατρίδα αν είναι να τρέμεις σαν το σκυλί στην παγωνιά, να πίνουν το κόκκινο αίμα μας στα εργοστάσια αν είναι πατρίδα, πατρίδα αν είναι κατήχηση, πατρίδα αν είναι κλομπ αστυνομικού, οι πληρωμές σας, οι μισθοί σας αν είναι πατρίδα, πατρίδα αν είναι οι αμερικάνικες βάσεις, η αμερικάνικη βόμβα, ο αμερικάνικος στόλος, τα κανόνια, εγώ είμαι προδότης».
Εχουμε την αίσθηση ότι η παγκόσμια ημέρα εθελοντή αιμοδότη που είναι την Τετάρτη 14 του Ιούνη, θα μπορούσε κάλλιστα να συνδεθεί και με τις εκλογές. Γιατί αυτοί που προσέρχονται σ’ αυτές είναι και εθελοντές και αιμοδότες…
Θεσμοθέτησε κι ένα «εκλογές pass» ρε μεγάλε, τι σε εμποδίζει;
Μας προβλημάτισε τα μάλα η επιλογή Μυτιληναίου να μεταφέρει την έδρα των επιχειρήσεών του εκτός Ελλάδας. Μήπως τον στεναχώρησε ο Κούλης; Δεν θέλουμε να πιστέψουμε ότι τέτοια μεγέθη είναι δυνατό να κοιτάζουν μόνο το συμφέρον τους. Καπιταλισμός, ναι, αλλά τι θ’ απογίνει η πατρίς;
Ο κούκος τώρα δεν λαλεί, δεν έχει καλοκαίρι
αφού ο λαός επέλεξε στα σπήλαια να ζήσει.
Χόρεψαν τα κλεφτόπουλα και θα ξαναχορέψουν
γιατί το βήμα δίνει αυτός. Αυτή ‘ναι η αλήθεια.
Μάλλον συμβολική η επιλογή του ποιήματος του Μπρεχτ «Καταφύγια για τη νύχτα» στις πανελλαδικές εξετάσεις, αν το δούμε προσεκτικά. Ισως και ειρωνική…
“Aetas parentum peior avis tulit nos nequiores” (η γενιά των πατεράδων χειρότερη από των παππούδων, γέννησε εμάς περισσότερο χειρότερους), έλεγε ο Οράτιος.
– Γκόλφω, τρελάθηκες; Τι λες; Να τρέχουμε για μπάνια
αδιαφορώντας για την προεκλογική καμπάνια;
Με το σύνθημα «φτάνει πια!» βγήκαν χιλιάδες Πολωνοί στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν «για την ακρίβεια, την εξαπάτηση και το ψέμα». Ευτυχώς εδώ δεν έχουμε τέτοια προβλήματα.
Γιατί τρίζει το στούντιο; Γιατί αναβοσβήνουν
οι φωτισμοί; Οι κάμερες γιατί πέφτουνε κάτω;
Οι μακιγιέρ κι οι τεχνικοί αλλόφρονες πού τρέχουν;
«Είναι που ήρθε η Ζωή!» ουρλιάζει ο σκηνοθέτης.
Οι Eλληνες ανέκαθεν εσυσπειρώνοντο ενώπιον απειλών και κρισίμων στιγμών που διήρχετο το έθνος (ποια εφημερίδα ρε;). Πρόσφατος απόδειξις ο «γάμος» της «Ελληνικής λύσης» με το «Ελληνικό όραμα» και τη «Νέα Ελλάδα» (ποια διγαμία ρε;).
Παίρνουν τις πόλεις, τα χωριά, βάφουνε μπλε τον χάρτη
μα δεν το κάνουν μόνοι τους! Για πες λοιπόν: ποιος φταίει;
«Οι κάλπες θα είναι άδειες». Ολη η σοφία της εποχής, το πνευματικό απαύγασμα του ηγέτη, οι ανησυχίες και οι προσδοκίες του, σε πέντε λέξεις!
Μάιος και Ιούνιος με τις κάλπες στημένες
μ’ ανθρώπους-λεμονόκουπες πολύ καλά στυμμένες
που –αλίμονο!- εξακολουθούν να ελπίζουν σε σωτήρες
κι εσύ να πνίγεις τον καημό σ’ ένα ποτάμι μπύρες.
“Εκείνο για το οποίο η δική μας γενιά θα μετανιώσει μια μέρα πικρά, δεν θα είναι τόσο η σκληρότητα και η αδικία των κακών, όσο η απαράδεκτη σιωπή των καλών” (Martin Luther King).
Βέβαια, το να ανησυχούμε την ώρα που οι περισσότεροι αδιαφορούν, δεν είναι και το μεγαλύτερο κριτήριο διαφοροποίησης, αφού -στην πράξη- το αποτέλεσμα είναι ένα και το αυτό.
«Κάθε κόκκινο πανί που ανεμίζει δεν είναι αναγκαστικά η μαχητική σημαία της εργατικής τάξης. Και ο πιο φωνακλάς που αρπάζεται εύκολα, δεν είναι αναγκαστικά και ο πιο ψυχωμένος, ο πιο σταθερός ή ο πιο οξυδερκής» (Henri Krasucki – «Τα συνδικάτα και η πάλη των τάξεων»).
Κοκκινοσκουφίτσα
