Δύο χιλιάδες είκοσι τρία
πάντα στο σβέρκο η ίδια φατρία
Ηταν σαν σήμερα (3 του Ιούνη) το 1972 όταν ο Βασίλης Παπαγεωργόπουλος γινόταν ο τέταρτος άνθρωπος στον κόσμο που άγγιζε το φράγμα των δέκα δευτερολέπτων στον δρόμο των εκατό μέτρων. Αργότερα έγινε δήμαρχος της συμβασιλεύουσας και –όπως όλοι γνωρίζουν- βελτίωσε κατά πολύ τον χρόνο αλλά και την αντοχή του.
Επίσης, τέτοιες μέρες πριν από οκτώ χρόνια (2015), που ο ΣυΡιζΑ από θέση ισχύος έλεγε ότι τον έφαγαν οι δανειστές και τα μνημόνια, ο Πάνος Σκουρλέτης έδινε «πρώτη φορά αριστερά» 6.088,50 ευρώπουλα για «διακόσμηση του γραφείου του». Δυστυχώς αυτή τη φορά ετέθη εις χρονοντούλαπο και δεν θα έχει την ευκαιρία να το επαναλάβει.
Πέρασε και η ημέρα της αναλήψεως, κατά την οποία κάποτε γιόρταζαν οι τράπεζες και τα ΑΤΜ. Γιορτή που ξεθώριασε μέσα στο χρόνο, καθώς ελάχιστοι πια είναι σε θέση να κάνουν έστω και την παραμικρή ανάληψη. Πολλώ δε ανάληψη ευθύνης…
Πάνω που στο προηγούμενο φύλλο εξηγούσαμε ότι αναθαρρήσαμε λιγάκι επειδή απομακρύνεται η προοπτική αφανισμού των ιερών και των οσίων της πατρίδος, Θάνος και Φαήλος δεν κατεβάζουν εις τας επαναληπτικάς εκλογάς την «Εθνική δημιουργία» και ξανασυννεφιάσαμε.
Βρε το παλιόπαιδο, ανήμερα της άλωσης της Πόλης (ποιας Πάνου ρε;) πήγε κι έκανε φιέστα στην Αγιασοφιά (ποια Φιλαδέλφεια ρε;). Πάντως είναι παντοδύναμος κι ας μην έχουν να φάνε οι γείτονες, ας μην έχει τέλος ο καταποντισμός της λίρας που κατέγραψε νέο ιστορικό χαμηλό αμέσως μετά τις εκλογές, εκ law yes. Σουλτάνος über alles.
Ε, όχι και μνησίκακος επειδή κράτησε την έδρα στον Πειραιά και έδιωξε τον Δρίτσα! Ούτε κοινωνικά εχθρικός κι ας μας είπε «ανώριμους», θα πρέπει να αντιλαμβανόμαστε και να σκύβουμε το κεφάλι μπροστά στην υπεροχή που του δίνει η ωριμότητά του.
Εχει πάντως μια μανία με τους «αυτοαποκαλούμενους αναρχικούς» ο αυτοαποκαλούμενος «Ριζοσπάστης», εφημερίδα του αυτοαποκαλούμενου «κομμουνιστικού» κόμματος που απευθύνεται στους αυτοαποκαλούμενους «αριστερούς» και επαγγέλλεται την αυτοαποκαλούμενη «ανατροπή» του πολιτικού σκηνικού.
Αστυνομία, ΕΥΠ, «καουμπόηδες» αρχηγοί, κύκλωμα διακίνησης προσφύγων στον Εβρο; Απίστευτο! Μα αυτοί οι κύκλοι δεν είναι υπέρμαχοι του «έξω οι ξένοι», πρωτοπόροι μεταξύ των πατριωτών; Συνέχεια θα πέφτουμε από τα σύννεφα;
Τον Ψαριανό θα τον μαζέψει κανείς κάποτε; ‘Η θα πέφτουμε από τα σύννεφα και για πάρτη του όλα τα χρόνια;
Τάσο ανεβαίνει ο φασισμός. – Και τι μ’ αυτό ρε Γκόλφω;
Καλά, δεν σε ανησυχεί; – Α, μπα, πρόσκαιρο είναι.
Και πόθεν το συμπέρασμα έσχες εσύ ρε Τάσο;
Πάντα έτσι γινότανε. Γιατί ν’ αλλάξει τώρα;
Και τι θα γίνει δηλαδή; – Θα μας ισοπεδώσουν
για να ‘ρθει η ανάπτυξη πάνω απ’ τα συντρίμμια.
Αυτά ‘χει το μονότερμα, αυτά ‘χει το αραλίκι
«πάθηση» και «παθητικός» κι «απάθεια»: ίδια ρίζα…
Οι κυρίες επί των τιμών στα super markets (αυτές ντε με τα περίστροφα και τ’ αυτοκόλλητα) δεν προλαβαίνουν να αλλάζουν τις τιμές. Τι τιμή!
Χάνουμε καιρό, τα μάλα ακκιζόμενοι… Κι ο γάμα γάμα της κάπα έψιλον του κάπα κάπα να αποστρέφεται την έψιλον έψιλον.
«Αν το καταφύγιο του ανθρώπου είναι η κοινωνία, του βλάκα είναι η ομάδα, η συσπείρωση με άλλους βλάκες» (Διονύσης Χαριτόπουλος – «Εγχειρίδιο βλακείας»).
Πάντως, τα εξυφαινόμενα και τεκταινόμενα από ΣυΡιζΑ και ΠαΣοΚ δείχνουν σχεδόν πασιφανώς μια διαρκή τάση αβάντας στον Κούλη! Τι τρέχει ωρε;
«Είναι παραπλανητικό να ενοχοποιείς τους “σάπιους και προδότες αρχηγούς” των εργατικών κομμάτων και να διατηρείς την ευχάριστη φαντασίωση μιας προλεταριακής εργατικής τάξης, προικισμένης με μια ιστορική αποστολή, αλλά συνεχώς εξαπατημένης και προδομένης από την ελεύθερα αποδεχόμενη ηγεσία» (Pierre Lanneret).
Ο κύριος (μεγάλοι οι χάροι του) ας μας οπλίσει με υπομονή, αφού δεν μας οπλίζει με τίποτα μη παθητικό και αποτελεσματικό. Υπενθυμίζουμε ότι «κάλπη» ήταν η τεφροδόχος στην αρχαία Ελλάδα. Οπως άλλωστε και στη νέα…
Κοκκινοσκουφίτσα
