Δύο χιλιάδες είκοσι τρία
πάντα στο σβέρκο η ίδια φατρία
Την Πέμπτη 20 του Απρίλη κλείνει τα 58 χρόνια του ο γίγαντας της πολιτικής σκηνής και «έχων απόλυτη εμπιστοσύνη στον πρωθυπουργό» ακόμα και όταν παρακολουθείται, ο Κώστας Χατζηδάκης.
Αντώναρος στον ΣυΡιζΑ! Μεταγραφή μεγάλη!
Οπου βολεύεται ο καθείς και από δω πάν’ κι άλλοι.
Οταν από όλα τα καφέ της Νέας Σμύρνης, επιλέγεις να μιλήσεις στο «Παραμύθι με καφέ», τότε όλοι καταλαβαίνουν Αλέξη μου. Για να μην επεκταθούμε και στο τι κατάλαβε με τα λουλούδια και την καραμέλα και τα πήρε δις στο κρανίο το μικρό κοριτσάκι.
Βαμμένα κόκκινα αυγά, αρνιά και μαγειρίτσα
και τραλαλά το πόπολο σ’ αυλές και σε μπαλκόνια.
Υπάρχει καμιά διαφορά αν θα ξανάχει Δρίτσα
ή Πλακιωτάκη ή άλλονε στα προσεχή τα χρόνια;
Παιδιά, με διακόσια ευρώ για ένα αμνοερίφιο, πρέπει να μαζευτεί όλο το κοντινό σόι για να πληρώσει από ένα εικοσάρικο και να φάει μια μερίδα!
«Θέλουν νεκρούς». Χρόνια τώρα, η γνωστή καραμέλα ενοχοποίησης κατά πασών των απειλών, από εκείνους που δημιουργούν νεκρούς. Ομως, το ίδιο λέει κι ο λαός γι’ αυτούς. Το ξαναείπε μαζικά πρόσφατα με αφορμή το δυστύχημα στα Τέμπη. Το λέει καθημερινά και για κάθε λειτουργία της δημόσιας ζωής. Για τους δρόμους που δεν φτιάχνονται ποτέ επαρκώς. Για το σιδηροδρομικό δίκτυο, για τα μέσα μαζικής μεταφοράς συνολικά. Για τις βαφτισμένες και αβάφτιστες «κακοτεχνίες». Για τα ξεχασμένα γυμνά καλώδια, για τις ξεχασμένες τρύπες, για τις επικίνδυνες παιδικές χαρές, για τα ετοιμόρροπα κτίρια, για τους πλειστηριασμούς, για τον εξαναγκασμό στη φτώχεια και στην ανεργία, για μύρια όσα…
«Σκάσανε μύτη» όλοι τους, ο κάθε πικραμένος
ξαναμοστράρει και μιλάει ο κάθε ξεχασμένος
άνοιξη: σαν παράσιτα, ζιζάνια που πνίγουν
την όμορφη τη βλάστηση, ποτέ να μην ανθίσει.
Παραφράζοντας ολίγο Σολωμό: «Εστησαν οι εκλογές χορό με τον ξανθόν Απρίλη / κι η φύσις ηύρε την κακή και την ψυχρή της ώρα».
Μπήκαν τα γίδια στο μαντρί, τα πρόβατα στη στρούγκα
μ’ υποκρισία περισσή. Κι ύστερα μαύρη μούγγα.
Μεγάλη βδομάδα για τους εργαζόμενους και άνεργους δεν είναι αυτή που διήγαμε. Είναι εκείνες οι μεγάλες, απέραντες βδομάδες που περνάνε χωρίς ευρώ ούτε για τα αναγκαία.
Ποια «εβδομάδα των παθών»; Αδιάκοπα τα πάθη
και διαρκής η σταύρωση απ’ τους εχθρούς του ανθρώπου.
Μα εδώ αν δεν ξεσηκωθείς, ανάσταση δεν έχει.
«Α! φώναζα αγαναχτισμένος, η παμπόνηρη θρησκεία που μετατοπίζει τις αμοιβές και τιμωρίες σε μελλούμενη ζωή για να παρηγορήσει τους σκλάβους, τους κιοτήδες, τους αδικημένους, και να μπορέσουν να βαστάξουν αγόγγυστα τη σίγουρη ετούτη επίγεια ζωή και να σκύβουν υπομονετικά τον σβέρκο στους αφεντάδες! Τι οβραίικη Αγία Τράπεζα η θρησκεία ετούτη, που δίνεις μιαν πεντάρα στην επίγεια ζωή κι εισπράττεις αθάνατα εκατομμύρια στην άλλη! Τι απλοϊκότητα, τι πονηριά, τι τοκογλυφία! Οχι, δεν μπορεί να ‘ναι λεύτερος που ελπίζει Παράδεισο ή που φοβάται Κόλαση» (Νίκος Καζαντζάκης).
Το ζήτημα δεν είναι αν ο Χριστός ήταν υπαρκτό πρόσωπο ή μη, δεν είναι οι αλήθειες και οι μύθοι αυτής της ιστορίας. Είναι μονάχα το ότι μέσα απ’ όλα αυτά, βγαίνουν χρήσιμα πολιτικά διδάγματα όσον αφορά στους δυνάστες (κατακτητές, ντόπιους κυρίαρχους, ιερατείο κ.ά.), τους λαούς, τη δράση, τη σκέψη και τις πρακτικές…
Συντρόφια αφανιζόμαστε, αμήχανα κοιτάμε
του φασισμού τον καλπασμό, του ρατσισμού, της άγνοιας,
τη νόθα επανεγγραφή όλης της ιστορίας,
το σάλαγο του γυρισμού στα σπήλαια και στο φόβο.
Εγιναν παντοδύναμοι του ανθρώπου οι δυνάστες
παραπλανώντας τους λαούς με ψεύτικες «ανάγκες»
με κινητά, με την τιβί, με κούφιες ασχολίες
τη Γη αλυσοδέσανε και κάνουν ό,τι θέλουν.
Αντε να δούμε αν, πώς και πότε θα τραγουδήσουμε τα δικά μας αναστάσιμα τροπάρια…
Κοκκινοσκουφίτσα
