Δύο χιλιάδες είκοσι δυο
λαοί και όνειρα ρημαδιό
Πέρασαν κιόλας δεκαπέντε χρόνια από εκείνες τις μέρες του εθνοσωτήριου έτους 2007 και την απόπειρα αυτοκτονίας του πρώην γάμα γάμα (τι γελάτε ρε;) του υπουργείου Πολιτισμού Χρήστου Ζαχόπουλου (στις 20 Δεκεμβρίου). «Μα τον μεγάλο κόσμο τον αδιάφορο / ποιος τη θυμάται τώρα πια»;
Είναι φορές που δεν ξέρεις κατά πού να πρωτοκοιτάξεις και για τι να πρωτογράψεις! Κι έπειτα δεν θέλεις να κοιτάξεις και να γράψεις τίποτα…
46 χρόνια πέρασαν από την εκτέλεση Μάλλιου. Θυμόμαστε: «Δύο ολόκληρα χρόνια ο ελληνικός λαός περιμένει να δει την τιμωρία των βασανιστών της ασφάλειας, των εγκληματιών του λαού που επί 7,5 χρόνια βασάνιζαν με μεσαιωνικά και βάρβαρα βασανιστήρια χιλιάδες αντιφασίστες αγωνιστές. Κι αντί για τιμωρία βλέπει την αποκατάσταση των βασανιστών. Ολοι οι βασανιστές της ασφάλειας κυκλοφορούν λεύτεροι. Οι περισσότεροι ξαναγύρισαν στις θέσεις τους. Κι αυτοί που αποστρατεύτηκαν για τα μάτια, παραμένουν οι σούπερ μυστικοσύμβουλοι της ασφάλειας ενώ παράλληλα ξεκουράζονται στα πολυτελή διαμερίσματα και τις βίλλες τους που έκτισαν βασανίζοντας τον ελληνικό λαό»…
Και να που αντιστράφηκαν οι όροι. Και τώρα είναι η… Εύα που λέει ότι ο Αδάμ την εξαπάτησε…
Πήγε η Εύα «εκδρομή» στη μακρινή τη Ντόχα
και ένα μήνα αργότερα σκάσαμε απ’ τη μπόχα.
Φαινόμενα διαφθοράς: τα λέν’ «μεμονωμένα»
γιατί τα περισσότερα μένουν καλά κρυμμένα.
Διεφθαρμένο άλλωστε είναι το σύστημά τους
και όχι όσοι πιάνονται από αμέλειά τους.
Αβε Εύα, οι έξι χιλιάδες νεκροί εργάτες του Κατάρ που τους αρνήθηκες, σε χαιρετούν. Πάντως, ωραίο και πρωτότυπο το δωράκι στον Νίκο Ανδρουλάκη για το κλείσιμο ενός έτους από την ανάληψη της ηγεσίας στο ΠαΣοΚ.
Κοίτα τους… υπηρέτες μας, τίποτα δεν τους λείπει!
Και ο «κυρίαρχος λαός» ψοφάει μέσ’ στη λύπη.
Ενα παιδί ακόμα πυροβολημένο. Λίγες μέρες μετά και την ώρα που κορυφώνονταν οι αντιδράσεις παντού, ο πολιτικός αρμόδιος-προϊστάμενος έτρωγε… γουρούνια (τι γελάτε ρε;) στις Τζιτζιφιές.
Τώρα θα φάνε του σκασμού, θα πάνε ταξιδάκια
κι εσύ στο σπίτι έγκλειστος, τιβί και πατατάκια.
«Ισως ή σίγουρα η καλύτερη κυβέρνηση μεταπολιτευτικά» λέει ο… έμπλεος εμπιστοσύνης προς τον πρωθυπουργό Χατζηδάκης. Δήλωση που άρεσε και στον Κούλη, την επικύρωσε, την υιοθέτησε και την επανέλαβε.
Φάτε μελομακάρονα, φάτε και κουραμπιέδες
εσείς οι ατσαλάκωτοι οι βουτυρομπεμπέδες
που ‘χετε πιάσει την καλή κολλώντας σαν τις βδέλλες
πουλώντας φύκια στο λαό ως μεταξωτές κορδέλες.
“Θεωρώ τον εαυτό μου υποχρεωμένο να επαναστατεί εναντίον ιδανικών που πιστεύω πως είναι ψευδή και δεν εξυπηρετούν το σύνολο της ανθρωπότητας, αλλά μονάχα μεμονωμένες ομάδες ανθρώπων” (Naguib Mahfouz).
Μέρες γιορτών και διακοπών, θα κάθεσαι να βλέπεις
πού πήγαν και τι φάγανε αυτοί που υποστηρίζεις.
Ολο και περισσότερο προς τη φτώχεια θα ρέπεις
κι αντί για την ανατροπή, μισότρελος θα βρίζεις.
Υπενθύμιση για να μην ξεχνάμε και τας παραδόσεις: Ο Δεκέμβριος, μέσα στα τόσα άλλα, είναι ο μήνας της γουρουνοχαράς! “Τομή χοίρων βέλτιστον” που έλεγαν και οι αρχαίοι υμών πρόγονοι.
Ολοι αυτοί δεν ξέρουνε τι ακριβώς γιορτάζουν
κι απ’ το να έχουν, προτιμούν οι ψεύτες να τους τάζουν.
Κοντολογής, καμιά φωτιά δεν τους καίει τα στήθια
κι απ’ την αλήθεια προτιμούν ωραία παραμύθια.
Αγ(ρ)ιες μέρες που έρχονται, ας παρακάμψουμε τις ευχές που μόνο σαν ειρωνεία ή σαν κακεντρέχεια και βρισιά ακούγονται, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν έχουμε προσωπικές και συλλογικές επιθυμίες. Ομως οι επιθυμίες είναι για να γίνονται ή έστω να αγωνιζόμαστε να γίνουν και όχι δικαιολογίες για να λέγονται και να ξαναλέγονται για να περνάει κάπως πιο εύπεπτα ο κακός μας ο καιρός…
Μαύρες γιορτές, μαύρη ζωή, μαύρη η κάθε μέρα
αλλά πού νους για σηκωμό. Μονάχα μαύρος φόβος.
Κοκκινοσκουφίτσα
