Δύο χιλιάδες είκοσι έξι
ατέλειωτη νύχτα, αργεί να φέξει
Η αριστερά φυλλοροεί με γυρολόγους περιφερόμενους σε κόμματα και αποκόμματα, η δεξιά -πιο πιστή(;)- με διαβαίνοντες την Αχερουσία. Πάει η Γλύκατζη-Αρβελέρ, πάει η Ψαρούδα-Μπενάκη, πάει κι ο Μανιτάκης.
Ε, όχι και «ελεεινό υποκείμενο» και «φαύλος» ρε Ζωή! Ε, όχι και «ό,τι πιο τοξικό, δηλητηριώδες και κακοποιητικό» ρε Άδωνι! Αναβαθμίστηκαν πάλι οι (εξα)ψαλμοι στο ναό της δημοκρατίας. Μήπως να κάνατε ενός λεπτού σιγή για να ακούσετε τι ψάλλει και ο λαός;
Ο τελευταίος πάντως πήρε άλλη μια γεύση, καθώς είναι συνεχείς οι εκδηλώσεις λατρείας άμα τη εμφανίσει του. Με πιο πρόσφατη την προχθεσινή (Πέμπτη), όταν βαθύτατα ικανοποιημένοι από την κατάσταση στο ΕΣΥ γιατροί και νοσηλευτές στη Νίκαια, προσπάθησαν να τον αγκαλιάσουν συγκινημένοι, με αποτέλεσμα κλοτσοπατινάδα με τα ΜΑΤ. Η φρουρά του κατάφερε να τον απομακρύνει από τον χώρο της γιορτής και να τον βάλει από την πίσω πόρτα στο νοσοκομείο.
Από την επικουρική επικούρειο ποιητική συλλογή «Ο αδωνισμός ως ηδονισμός» της λαϊκής like kiss μούσας, αντιγράφουμε:
Παλιά ήμουν πωλητικός, πολιτικός κατόπι
κι έχω συνέλληνες πιστούς, παλιούς και νέους πελάτες
που με ενημερώνουνε και που μου κάνουν πλάτες
όταν από τα πόδια μου πάει να χαθεί το τόπι.
Γνωρίζω αρχαία ελληνικά, πρόσθετη έχω δόξα
απ’ όλους ο καλύτερος -γιατί να μην το πούμε;-
είμαι εγώ. Παντός καιρού! Μα μη χρονοτριβούμε
όσο κλασαυχενίζομαι, σεις δίνετέ μου δόξα.
«Θέλω να είμαι χρήσιμος στη χώρα μου» λέει ο Πολ ντε Γκρες -κατά πολλούς και ντε πιες (deux pièces, μ’ ένα φανερό φαντεζί κι ένα κρυφό μαύρο κομμάτι)- και πολύ φοβόμαστε ότι και η αφρόκρεμα της χώρας του θέλει να είναι χρήσιμη σ’ αυτόν…
Πάντως, υπάρχουν διάφοροι τομείς που μπορεί να φανεί κάποιος χρήσιμος στη χώρα αν θέλει. Οι αμοιβές μπορεί να μην είναι μεγάλες, οι δουλειές να είναι λίγο βαριές ή βρώμικες, αλλά έχουν βαρέα και ανθυγιεινά. Θέληση να υπάρχει…
Παιδιά σαν θέ’τε λεβεντιά και κλέφτες να γενείτε
εμένα να ρωτήσετε για να σας μολογήσω:
Δεν είναι ένας ούτε δυο, είναι ογδόντα κι ένας
οι υπουργοί κι υφυπουργοί σε είκοσι υπουργεία!
Τόσους «καταλληλότερους» και «άριστους» συνάμα
δεν είδε, δεν απάντησε ποτέ αυτός ο τόπος.
Τι να κάνουμε, αφού η παιδίατρος εμμένει με βαρύνουσες απόψεις στα ελληνοτουρκικά, πάμε κι εμείς τα παιδιά στον Γεραπετρίτη για εμβόλια.
Τι ωραία, τι πρωτοποριακά, τι νοικοκυρεμένα, τι πετυχημένα, τι άψογα που τα κάνεις όλα, σε κάθε πόστο που βρίσκεσαι βρε Νίκη!
Ο Πέτρος και ο Γιόχαν και ο Φραντς και κάποιοι άλλοι
χρόνια έχουν που ξανάσμιξαν και φτιάξαν’ τραστ και πάλι
μονάχοι, ανενόχλητοι και θέλουν να γκρεμίσουν
τον κόσμο τούτο. Κι οι λαοί; Δεν θα τους εμποδίσουν;
Ρε δικέ μου κι άλλο «άλμα μπροστά»; Πήξαμε στην ανάπτυξη, καγκουρό γίναμε με τόσα συνεχή πηδήματα, ώπα λίγο!
Το ότι από το «Πάρ’τα» του Σάκη φτάσαμε στο «Φέρ’τα» του Ακύλα, είναι και πολιτικό, κοινωνικό και ενδεικτικό της εποχής.
Παιδιά μοραϊτόπουλα κι εσείς ρουμελιωτάκια
θρακιώτες, βλάχοι, κρητικοί, νησιώτες, ηπειρώτες
συσπειρωθείτε γύρω του, ελάτε, βάλτε πλάτη
να βγάλουμε πρωθυπουργό τον άξιο το Νίκο
που έχει την ευφράδεια, τη γνώση, το ταλέντο
που είναι χαρισματικός, ασύλληπτος ηγέτης!
Και σιγά σιγά οι όροι του παιχνιδιού άλλαξαν και ο αρχικά «καλός εργοδότης» έγινε σάκος του μποξ. Απογοήτευση…
«Παίζει» ο Ντόναλντ (ποιος Ντακ ρε;) να είναι ο μόνος άνθρωπος στον πλανήτη που θεωρεί ότι δεν καταστρέφεις κάτι καταστρέφοντάς το.
Κοκκινοσκουφίτσα
