Δύο χιλιάδες είκοσι τέσσερα
παραδομένοι, πεσμένοι στα τέσσερα
Στη Βηρυτό χθες (Παρασκευή) ο Κούλης, αλλά η στήλη γράφτηκε λίγο νωρίτερα και δεν έχουμε νέα. Μόνο ελπίδες…
Μια περιπέτεια η ζωή. Και περισσότερο στην ουδέποτε πλήττουσα μπανανία, όπου οι προνοητικότεροι συμπατριώτες ξεκίνησαν ήδη να φτιάχνουν αντιπυρηνικά καταφύγια.
Νοέμβρης και Δεκέμβριος φεύγουν ανταριασμένοι
βλέποντας τους ιθαγενείς να τρέχουν οι καημένοι
για να προλάβουν «προσφορές», για να κερδίσουν «δώρα»
που οι σειρήνες τάζουνε στη ρημαγμένη χώρα
που ζει με επιδόματα, με «pass» και με «καλάθια»
και πιο στραβή απ’ τους στραβούς κάνει τα στραβά μάθια.
Ως εξ συμβασιλευούσης ορμώμενη αλλά απουσιάζουσα τα τελευταία έτη, η Κοκκινοσκουφίτσα αδυνατεί ακόμα να πιστέψει ότι η πόλη έχει μετρό και θέλει να το δει με τα μάτια της!
“Αρκετά. Το ξέρουμε πως η βία γεννά βία. Αυτό που θα ‘θελα να μάθω είναι πώς η ειρήνη θα μπορούσε να φέρει ειρήνη. Πιστεύω πως μόνο όταν δεν θα υπάρχουν δούλοι και αφέντες, όταν κανείς δεν θα υπακούει στις εντολές και στα διατάγματα που εκδίδουν οι κυβερνήσεις και οι εκκλησίες, όταν όσοι επιθυμούν γη και ελευθερία μπορούν να την έχουν και όταν όλοι όσοι θέλουν να καταπιέσουν δεν έχουν όπλα, τότε και μόνο τότε η ειρήνη θα φέρει ειρήνη” (Emiliano Zapata).
Είναι να απορεί κανείς γιατί εκεί στην Εσπερία οι κουτόφραγκοι δεν θέλουν συμμαχία/κυβέρνηση αριστεράς και ακροδεξιάς. Αλέξηηηη (για να μην πάμε στο βρώμικο ’89). Δοκιμασμένα και πετυχημένα.
Ασχολίαστο: O Τραμπ πρότεινε στον Τριντό να γίνει ο Καναδάς η 51η πολιτεία των ΗΠΑ!
«Είχα συνηθίσει να σέβομαι, ακόμα και να αγαπώ τις αρχές της πατρίδας και της οικογένειας, της εξουσίας και της ιδιοκτησίας. Ομως, οι δάσκαλοι αυτής της γενιάς πολύ συχνά ξεχνάνε ένα πράγμα: είναι η ίδια η ζωή με τους αγώνες και τις ήττες της, τις αδικίες και τις κακοτοπιές της, που αναλαμβάνει αδιάκριτα ν’ ανοίξει τα μάτια του αδαή στην πραγματικότητα. Αυτό μου συνέβη, όπως συμβαίνει στον καθένα. Μου είπαν πως η ζωή είναι εύκολη και προσφέρεται στους έξυπνους και τους δραστήριους. Η εμπειρία μου έδειξε πως μόνο οι κυνικοί και οι δουλοπρεπείς είναι ικανοί να εξασφαλίσουν καλές θέσεις στο φαγοπότι. Μου είπαν πως οι κοινωνικοί μας θεσμοί είναι θεμελιωμένοι στη δικαιοσύνη και στην ισότητα. Γύρω μου δεν είδα τίποτα άλλο παρά ψευτιά και απάτη. Κάθε μέρα γκρέμιζα και μια ψευδαίσθηση. Οπου πήγαινα διαπίστωνα τις ίδιες μιζέριες σε μερικούς και τις ίδιες χαρές σε άλλους. Δεν άργησα να καταλάβω ότι τα μεγάλα λόγια που είχα μάθει να σέβομαι -τιμή, αφοσοίωση, καθήκον- ήταν μόνο η μάσκα που έκρυβε την πιο επαίσχυντη ποταπότητα. Ο βιομήχανος ο οποίος δημιούργησε κολοσσιαία περιουσία απ’ το μόχθο των εργατών που στερούνται τα πάντα, ήταν ένας τίμιος κύριος. Ο βουλευτής και ο υπουργός, με τα χέρια τους πάντα ανοιχτά στις δωροδοκίες, ήταν αφοσιωμένοι στο κοινό καλό. Ο αξιωματικός που δοκίμασε ένα νέο τύπο όπλου πάνω σε εφτάχρονα παιδιά, έκανε το καθήκον του και μπροστά στο κοινοβούλιο ο πρωθυπουργός του έδωσε συγχαρητήρια! Κάθε τι που έβλεπα με εξέγειρε και το μυαλό μου στράφηκε προς την κριτική της υπάρχουσας κοινωνικής οργάνωσης. Τέτοιες κριτικές έχουν γίνει πολλές φορές, για να τις επαναλάβω. Αρκεί να πω πως έγινα εχθρός μιας κοινωνίας που έκρινα ότι είναι εγκληματική» (από την απολογία του Emile Henry πριν από δεκατρείς δεκαετίες).
Υπενθύμιση προς αποκατάσταση μερικών λέξεων, από τη σωρεία που αντιστρέφει ή καταστρέφει ο κυρίαρχος, εξουσι-αστικός λόγος: Παντελώς νομοαρνητικό το δήθεν νομοθετικό έργο. Πωλητική και όχι πολιτική αυτό που εφαρμόζεται. Υπουργείο Παιδιάς. Δείμος και όχι δήμος. Κυβερνητικός απρόσωπος. Μεγαλούπωλη και αγορ-αστικό κοινό.
Χαίρεστε και αγαλλιάστε, καθώς δεν μπορεί να μειωθεί ο κατώτατος μισθός!
Κοκκινοσκουφίτσα
