Τη στιγμή που κλείνει η ύλη της εφημερίδας μας, Πέμπτη βράδυ, η εικόνα στα αγροτικά μπλόκα που από τις 19 Γενάρη έχουν αναπτυχθεί σε όλη την Ελλάδα είναι εικόνα αποκλιμάκωσης. Οι γαλάζιοι αγροτοπατέρες της Λάρισας άνοιξαν το χορό, ωμά και απροκάλυπτα όπως και άλλες φορές, ποντάροντας στο κλίμα απογοήτευσης που θα καλλιεργούνταν. Ακόμα και δεξιοί άλλων περιοχών έβριζαν τους Κοκκινούληδες, όμως αυτοί είναι τόσο χοντρόπετσοι που δεν καταλαβαίνουν από τέτοια. Αλλωστε –κι αυτό είναι το σημαντικότερο– ταξικά είναι όλοι τους πλούσιοι αγρότες, με επιχειρήσεις και διασυνδέσεις με τον κρατικό μηχανισμό και έχουν στήσει ένα ολόκληρο σύστημα εξυπηρέτησης των επιχειρηματικών τους συμφερόντων.
Ακόμα και στο παζάρι με την κυβέρνηση, ξεχώρισαν τον εαυτό τους από τους αγρότες των υπόλοιπων περιοχών και κοίταξαν να βολέψουν την τσέπη τους. Οταν ο Σουφλιάς με το Χατζηγάκη τους μήνυσαν ότι αυτό είναι το «πακέτο» και δεν έχει άλλο, οι Κοκκινούληδες πρώτοι έριξαν στην πιάτσα την πρόταση να διαχωριστούν οι αγρότες σε «κατά κύριο επάγγελμα» και «μη», θέλοντας να αποκλείσουν ακόμα και απ’ αυτά τα ψίχουλα τη μεγάλη μάζα των φτωχών αγροτών (που κάνουν και άλλο επάγγελμα προκειμένου να επιβιώσουν), ώστε να μοιραστούν μόνο οι πλούσιοι αγρότες το «πακέτο». Οταν αυτό δεν πέρασε (αν και για μια μέρα το υιοθέτησε ο παντελώς άσχετος Χατζηγάκης), παζάρεψαν και μηχανεύτηκαν το διαχωρισμό «μεγάλη» και «μικρή» ζημιά, που σημαίνει μεγαλύτερη αποζημίωση στη μεγάλη παραγωγή και μικρότερη στη μικρή (τα λεφτά στα λεφτά που λένε). Επειδή, όμως, το «πακέτο» είναι ισχνό και δε φτάνει ούτε για όλους τους πλούσιους αγρότες (για παράδειγμα, στο βαμβάκι την «ψηλή» αποζημίωση θα πάρουν μόνο 250.000 στρέμματα, δηλαδή το 8,9% του συνόλου των στρεμμάτων που καλλιεργήθηκαν), κανόνισαν παρασκηνιακά να πάρουν όλο το παραπανίσιο παραδάκι οι ίδιοι, αφήνοντας μπουκάλα όχι μόνο τη φτωχή αγροτιά, αλλά και τους πλούσιους αγρότες σε άλλες περιοχές. Γι’ αυτό «έσκουζε» εκείνος ο γαλάζιος αγροτοπατέρας των Σερρών, καταγγέλλοντάς τους ως «οσφυοκάμπτες» και στολίζοντάς τους με διάφορα κοσμητικά.
Ολες τις προηγούμενες μέρες η κυβέρνηση προσπάθησε με διάφορες κινήσεις, που αποκάλυπταν όχι βιασύνη αλλά κυριολεκτικά πανικό, να εφαρμόσει την τακτική του μαστίγιου και του καρότου. Ανακοίνωσε σχετικά έγκαιρα το «πακέτο των 500 εκατ. ευρώ» (που δεν είναι 500, όπως μπορείτε να διαβάσετε στις σελίδες 8-9), γνωρίζοντας ότι αυτό δεν φτάνει «ούτε για ζήτω». Γιατί φέτος έχουμε κατρακύλα σε όλες τις τιμές των αγροτικών προϊόντων και όχι μόνο σε μερικά. Δεν είναι μόνο το βαμβάκι, τους παραγωγούς του οποίου είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε στα μπλόκα, αλλά και το στάρι, το καλαμπόκι, το λάδι, τα οπωροφόρα, τα κτηνοτροφικά, το σύνολο σχεδόν της αγροτικής παραγωγής. Σε μια εποχή κρίσης, ο αγροτικός κόσμος δέχεται σαρωτικά πλήγματα. Πώς να αντισταθμίσει ο φτωχός αγρότης τη ζημιά με τα ψίχουλα; Και ο πλούσιος αγρότης μπορεί να καταγράψει ζημιά, αυτός όμως μπορεί ν’ αντέξει, ενώ ο φτωχός δε μπορεί να κρατηθεί στο χωριό με τόσο μεγάλη ζημιά.
Επειδή, λοιπόν, το ήξερε αυτό η κυβέρνηση, έβαλε μπροστά το σχέδιο της συνωμοσίας με τους Κοκκινούληδες της Λάρισας, οι οποίοι κρατούσαν το μπλόκο στο κομβικό σημείο των Τεμπών και δεν ήταν και τόσο δύσκολο να τα βρουν μαζί τους, όχι μόνο κλείνοντάς τους το μάτι ότι θα πάρουν μόνο αυτοί το τμήμα που αφορά τις «μεγάλες» ζημιές, αλλά και τάζοντάς τους τη μερίδα του λέοντος από τα διάφορα προγράμματα που δίνονται στην πλούσια αγροτιά.
Ο επόμενος «εταίρος» της κυβέρνησης ήταν οι λεγόμενοι «νέοι αγρότες». Πρόκειται για φρούτο πράσινου χρώματος, που δημιούργησε ο πρώην υπουργός Γεωργίας του ΠΑΣΟΚ Ε. Αργύρης, στην προσπάθειά του να ξαναποκτήσει γέφυρες με τον αγροτικό κόσμο. Πρόκειται για τους «γιάπηδες» της αγροτιάς, με μεγάλες αγροτικές εκμεταλλεύσεις, που θέλουν να εξαφανιστεί εντελώς η φτωχή αγροτιά, για να μπορεί να συγκεντρωθεί σε λίγα χέρια η τρομακτικά μειωμένη αγροτική παραγωγή που επιτρέπει πλέον το κοινοτικό καθεστώς. Ενώ οι αγρότες ζητούσαν αποκατάσταση των ζημιών, αυτοί ζητούσαν «αποσαφήνιση της εθνικής στρατηγικής», λες και υπάρχει περίπτωση να υπάρξει εθνική στρατηγική στο πλαίσιο της ΚΑΠ ή λες και δεν ξέρουν ποιες είναι οι προδιαγραφές για την ελληνική αγροτική παραγωγή. Μια μέρα μετά τη διάλυση του μπλόκου των Τεμπών από τους Κοκκινούληδες, έκαναν κι αυτοί το σόου τους στην Αθήνα, με διαδοχικές συναντήσεις με τον Κατσαρό του ΕΛΓΑ και τον Χατζηγάκη και ουσιαστικά ανήγγειλαν από την τηλεόραση τη διάλυση των μπλόκων σε Βοιωτία και Φθιώτιδα.
Οι αποχωρήσεις αυτές επέφεραν βαρύ πλήγμα στην αγροτική κινητοποίηση. Μάλιστα, η τηλεόραση, την οποία οι ίδιοι οι αγρότες είχαν καταστήσει διαμεσολαβητή, φρόντισε να βγάλει μια εικόνα γενικής διάλυσης, στην οποία αντιτίθενται κάποιοι περίπου γραφικοί, που απλά θέλουν να φύγουν τελευταίοι. Παράλληλα με τα ηττοπαθή μηνύματα της τηλεόρασης, κινήθηκε όλος ο φασιστικός εσμός των «πληττόμενων κοινωνικών ομάδων», ενώ η κυβέρνηση έβαλε μπροστά τον κατασταλτικό μηχανισμό. Σε διάφορες περιοχές ανέλαβαν δράση οι εισαγγελείς, που παρήγγειλαν στους μπάτσους ν’ αρχίσουν να παίρνουν αριθμούς τρακτέρ και ν’ ασκούν διώξεις για παρακώλυση συγκοινωνιών. Οταν άρχισε να περνάει η εικόνα της αποκλιμάκωσης, ο Χατζηγάκης, που δυο μέρες πριν δήλωνε ότι την ευθύνη έχει πλέον άλλο υπουργείο (εννοώντας το υπουργείο Δημόσιας Τάξης), άφησε το μαστίγιο και πήρε το καρότο, απευθυνόμενος με ύφος στοργικού πατέρα στους εισαγγελείς να μην ασκήσουν διώξεις στους αγρότες. Το μήνυμα που στέλνεται σε όσους παρέμειναν στα μπλόκα, σε απλά ελληνικά είναι το εξής: «Ετσι κι αλλιώς, δεκάρα παραπάνω δεν πρόκειται να πάρετε. Μην είσαστε χαζοί και πληρώνετε και δικαστήρια».
Πέμπτη βράδυ έχουν μείνει δυο μεγάλα μπλόκα και πολλά μικρά. Το μπλοκ της Νίκαιας, που ελέγχεται από την ΠΑΣΥ του Περισσού, και το μπλοκ στο συνοριακό φυλάκιο του Προμαχώνα, που ελέγχεται από δεξιούς αγροτοσυνδικαλιστές, δηλώνουν ότι συνεχίζουν. Ομως από τη Νίκαια δεν έγινε η καθοριστική κίνηση προς τα Τέμπη για να διατηρηθεί το επίπεδο της πίεσης προς την κυβέρνηση, ενώ ο Μπούτας περισσότερο κάνει γενική αντι-ΕΕ ζύμωση παρά διατυπώνει συγκεκριμένα άμεσα αιτήματα αιχμής. Μοιάζει περισσότερο να κάνει προεκλογική εκστρατεία του Περισσού στον αγροτικό κόσμο, παρά να θέλει ν’ αλλάξει τα δεδομένα. Οι Σερραίοι ζητούν «60-60-30» (στρεμματική ενίσχυση για βαμβάκι-καλαμπόκι-στάρι) και παραπονούνται για ευνοϊκή μεταχείριση των Λαρισαίων.
