Αδράνεια και παθητικότητα χαρακτηρίζουν αυτή τη στιγμή το αγροτικό κίνημα, που με κορμό του τη φτωχή αγροτιά έδωσε σκληρές μάχες τα τελευταία χρόνια. Και όμως, αυτή τη στιγμή οι φτωχοί αγρότες έχουν 100 περισσότερους λόγους να βγουν στο δρόμο σε σχέση με το παρελθόν. Γιατί η νέα ΚΑΠ οδηγεί στο μαζικό ξεκλήρισμα τη φτωχή αγροτιά, καθώς δε μπορεί πλέον να κρατηθεί στην παραγωγή (το παράδειγμα των καπνοπαραγωγών είναι το πιο χαρακτηριστικό, αλλά δεν είναι το μόνο).
Οι κινητοποιήσεις του τελευταίου διαστήματος ήταν κινητοποιήσεις κομματικών μηχανισμών, ενταγμένες στην προεκλογική τακτική των κομμάτων (αυτό ισχύει πρωτίστως για την ΠΑΣΥ του Περισσού) και δε συγκέντρωσαν ούτε κλάσμα της φτωχής αγροτιάς, η οποία παρέμεινε αδρανής. Μπορεί ο Β. Μπούτας να καμαρώνει δηλώνοντας ότι «το τελευταίο δίμηνο κινητοποιήθηκαν 5.000 τρακτέρ σε όλη την Ελλάδα» (αθροίζοντας προφανώς όλες τις μέρες), όμως πριν μερικά χρόνια μόνο η Καρδίτσα κατέβαζε 3.000 τρακτέρ στην εθνική. Ενώ τώρα στο «Δέλτα» μαζεύτηκαν 300 με 400 τρακτέρ, μαζί μ’ αυτά των «γαλάζιων». Και όταν οι τελευταίοι σηκώθηκαν και έφυγαν, πήραν το δρόμο του γυρισμού και τα τρακτέρ του καπετάν-Μπούτα, που αντί για μπλόκα, όπως δήλωνε τις προηγούμενες μέρες, έριξε το σύνθημα… «όλοι στο Κιλελέρ στις 18 Μάρτη». Ηταν ένα πολύ καλό πρόσχημα η αποχώρηση των τέως συμμάχων «γαλάζιων» αγροτοσυνδικαλιστών, γιατί βέβαια με 300 και 400 τρακτέρ από ένα νομό που έχει άλλη παράδοση δε στήνεις μπλόκα στην εθνική κι αυτό το ξέρουν πολύ καλά και ο Μπούτας και η ηγεσία του Περισσού.
Από την άλλη μεριά, οι «γαλάζιοι» της Λάρισας πήγαν να στήσουν το δικό τους «σόου» στα Τέμπη. Με καμιά κατοσταριά τρακτέρ, όσα χρειάζονταν για τις ανάγκες της τηλοψίας (άλλωστε, το κλείσιμο έγινε σε συνεννόηση με την αστυνομία, στη διάρκεια των βραδινών δελτίων, για να βγει καμαρωτός στο γυαλί ο Κοκκινούλης και να τα «χώσει» στον άσπονδο φίλο του Μπασιάκο). Φυσικά, δεν παρέλειψε να τα «χώσει» και στο πάλαι ποτέ «συναγωνιστή» Μπούτα, τον οποίο κατηγόρησε ως «πέμπτη φάλαγγα του Ρουσόπουλου». Το ξέρει καλά το παιχνίδι της προπαγάνδας ο κουλάκος του Πλατύκαμπου.
Εκείνο, όμως, που πρέπει να τονιστεί και που πέρασε τελείως ξώφαλτσα είναι πως για πρώτη φορά οι «γαλάζιοι» αγροτοπατέρες πέρασαν σε τόσο ανοιχτή, τόσο απροκάλυπτη επίθεση ενάντια στη φτωχή αγροτιά, απαιτώντας ουσιαστικά το άμεσο ξεκλήρισμά της με μια διοικητική πράξη. Ζήτησαν να εφαρμοστεί άμεσα το Μητρώο Αγροτών και να μην παίρνουν επιδότηση οι φτωχοί αγρότες που επειδή ο κλήρος τους είναι μικρός έχουν και μια δεύτερη δουλειά. «Γιατί να παίρνει επιδότηση ο οικοδόμος;», έλεγε στα κανάλια ο Κοκκινούλης, εκφράζοντας όλη την πλούσια αγροτιά. Ο οικοδόμος, λοιπόν, με τα 100 οικοδομικά μεροκάματα το χρόνο και με τα 10-20 στρεμματάκια, που συμπληρώνουν το ισχνό εισόδημά του, θα πρέπει να εγκαταλείψει την καλλιέργεια και τη γη του να τη νοικιάζουν σε εξευτελιστικές τιμές οι πλούσιοι αγρότες, οι επιχειρηματίες της αγροτικής παραγωγής, αρκετοί από τους οποίους είναι εισοδηματίες της πόλης, που έχουν τον τρόπο να παρακάμπτουν το κώλυμα του «κατά κύριο επάγγελμα αγρότη».
Αυτός ήταν από την αρχή ο στόχος του περιβόητου Μητρώου Αγροτών. Να σπρώξει έξω από την αγροτική παραγωγή τους μικροκληρούχους, που επειδή η αγροτική παραγωγή δεν τους εξασφαλίζει εισόδημα επαρκές για να ζήσουν, κάνουν μια δεύτερη δουλειά ή έχουν ένα μαγαζάκι. Για να διευκολυνθεί έτσι η συγκέντρωση της γης και της αγροτικής παραγωγής στα χέρια της πλούσιας αγροτιάς.
Το κύριο χαρακτηριστικό αυτής της περιόδου, λοιπόν, είναι η αποχή των φτωχών αγροτών από κάθε μορφής κινητοποίηση. Φαινόμενο που πρέπει να μελετηθεί σε βάθος για να βγουν συμπεράσματα. Η ρήξη μεταξύ «γαλάζιων» και «κόκκινων» αγροτοσυνδικαλιστών ασφαλώς έχει παίξει ρόλο, σίγουρα όμως δεν είναι αυτός ο βασικός παράγοντας. Πρέπει να συνυπολογίσει κανείς και άλλους παράγοντες, όπως το ότι ποτέ η φτωχή αγροτιά δεν έχει προβάλλει στο προσκήνιο με ανεξάρτητη γραμμή, ο χαμηλός βαθμός κομματικότητας που τη διακρίνει και η απουσία ισχυρού διεκδικητικού προλεταριακού κινήματος, που θα έδινε τον τόνο στις κοινωνικές εξελίξεις.
