Αυτή κι αν ήταν χοντράδα: ήρθε η σινιόρα Ρομπέρτα Μετσόλα στην πρώτη επίσημη επίσκεψή της στην Αθήνα και στο πρόγραμμά της δεν προέβλεψε συναντήσεις με τους αρχηγούς των κομμάτων της αντιπολίτευσης που εκπροσωπούνται στο υπό την προεδρία της Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο! Ουδείς από τους προκατόχους της είχε διανοηθεί κάτι τέτοιο. Τελευταία περίπτωση ο (επίσης δεξιός) Νταβίντ Σασόλι, τον οποίο διαδέχτηκε, που όταν έκανε επίσημη επίσκεψη στην Αθήνα τήρησε το πρωτόκολλο και τους συνάντησε όλους.
Είναι προφανές ότι η «ξινή» Μαλτέζα ήρθε σε διατεταγμένη αποστολή. Της έδωσαν εντολή από το ΕΛΚ να έρθει να παραστήσει τη γλάστρα του Κούλη, σε ένα σόου που τόσο ανάγκη το είχε. Κι επειδή δεν είναι και καμιά σπουδαία πολιτική προσωπικότητα (πέθανε ο Σασόλι και ο Μάνφρεντ Βέμπερ την προώθησε στο πόστο, για να μπορεί να της κινεί τα νήματα σαν μαριονετοπαίχτης), δέχτηκε να διαπράξει ακόμα και το θεσμικό ατόπημα. Πρέπει να τα έχει καλά με τον Βέμπερ και τους υπόλοιπους, μπας και την τοποθετήσουν στο πόστο και μετά τις επερχόμενες ευρωεκλογές.
Και γιατί η Μετσόλα γύρισε τον… πωπό της στους αρχηγούς της αντιπολίτευσης; Γιατί αν συναντιόταν με τον Κασσελάκη και τον Ανδρουλάκη (ο Κουτσούμπας μάλλον θα τη σνομπάριζε), θα τους άκουγε να αναφέρονται στο πρόσφατο ψήφισμα του Ευρωκοινοβούλιου, που ήταν κόλαφος για τον Μητσοτάκη. Και δε θα μπορούσε να τους πάει δημόσια κόντρα, γιατί στην Ελλάδα ερχόταν με τη θεσμική της ιδιότητα και όχι με την κομματική της ιδιότητα. Ασε που αν προσπαθούσε να ψελλίσει κάτι, θα την κάρφωναν θυμίζοντάς της ότι ανάμεσα στους 7 δεξιούς που έσπασαν τη γραμμή του Βέμπερ και υπερψήφισαν το ψήφισμα ήταν και ο συμπατριώτης της Ντέιβιντ Κάζα, με τον οποίο ανήκουν στο ίδιο κόμμα, το Εθνικιστικό Κόμμα Μάλτας.
Ηρθε, λοιπόν, η Μετσόλα και παρέστησε τη γλάστρα του Κούλη. Τον άκουσε να αναφέρεται στο ψήφισμα και να μιλάει για «μικροκομματικές σκοπιμότητες και μύθους», καταλήγοντας ότι «τελικός κριτής είναι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία διαθέτει και την αμεροληψία και την αντικειμενικότητα»! Αρα, το Ευρωκοινοβούλιο, που είναι αιρετό, δεν είναι αντικειμενικό και αμερόληπτο, σε αντίθεση με την Κομισιόν, που τη διορίζουν οι κυβερνήσεις (δηλαδή ο γερμανογαλλικός άξονας). Οχι πως υπάρχει αντικειμενικότητα και αμεροληψία σε οποιοδήποτε αστικό όργανο, εθνικό ή διεθνικό, αλλά τουλάχιστον σε λεκτικό επίπεδο αναγνωρίζουν πάντοτε προβάδισμα στα αιρετά όργανα, που υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύουν το σύνολο των πολιτών.
Αφού άκουσε τον Κούλη να βγάζει το προκλητικό λογύδριό του, η Μέτσολα σημείωσε με τη… σοφία που τη διακρίνει, ότι «θα στοχαστούμε σχετικά με όσα λέγονται» (να πάρεις πρώτα κάνα παυσίπονο, γιατί ο πολύς στοχασμός προκαλεί ημικρανίες), για ν’ αρχίσει μετά τους ύμνους για τα «σημαντικά βήματα» της Ελλάδας στη διαφάνεια, την ισότητα, την καταπολέμηση του ρατσισμού, τις μεταρρυθμίσεις. Κούνησε και το δάχτυλο σαν αυστηρή δασκάλα, λέγοντας ότι «πρέπει να αντιμετωπίζουμε με τον ίδιο τρόπο όλα τα κράτη-μέλη» (κυβερνητικά στελέχη ψιθύριζαν στα παπαγαλάκια ότι έννοούσε την Ισπανία).
Οταν τελείωσε με το ρόλο της γλάστρας στο σόου του Κούλη, η Μετσόλα πετάχτηκε δίπλα, για να συναντηθεί με την άλλη γλάστρα, την πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, και να πουν on camera μερικές παπάρες για τις «ευρωπαϊκές αξίες του κράτους δικαίου, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της δημοκρατίας»! Υστερα πήγε στη Βουλή για να συναντηθεί με τον Τασούλα, ενώ στα όρθια είπε δυο κουβέντες με βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ. Μετά το κράξιμο για το θεσμικό ολίσθημα, ζήτησε τυπικές συναντήσεις με την αντιπολίτευση στη Βουλή, χωρίς δηλώσεις και κάμερες. Κασσελάκης και Ανδρουλάκης δεν πήγαν, φυσικά, και της έστειλαν κάποιον/α βουλευτή… υπηρεσίας, χωρίς ν’ ανακοινώσουν ούτε καν όνομα.
Μεταξύ μας, τώρα, πρέπει να τραβάει μεγάλο ζόρι ο Κούλης, για να εκθέσει με τέτοιον τρόπο την πρόεδρο του Ευρωκοινοβούλιου. Μπορεί κανένας μεγαλόσχημος στον ιμπεριαλιστικό πυρήνα της ΕΕ να μη θεωρεί τη Μετσόλα τίποτα περισσότερο από… υπηρετικό προσωπικό, ποτέ όμως δε θα δάνειζαν τον μπάτλερ τους σε μια ασημαντότητα σαν τον Κούλη. Πρέπει να το κράτησαν καλά αυτό στο πίσω μέρος του μυαλού τους.
Το ζόρι του Κούλη φάνηκε και από το πρωτοφανές γεγονός της σύγκλησης της Διοικητικής Ολομέλειας του Αρείου Πάγου, προκειμένου να τοποθετηθεί στο ψήφισμα του Ευρωκοινοβούλιου. Τύποις την Ολομέλεια συγκάλεσε η πρόεδρος Ιωάννα Κλάπα, ξέρουμε όμως πολύ καλά ποιος την παρήγγειλε: αυτός στον οποίο η Κλάπα χρωστάει την τοποθέτησή της στη ζηλευτή για κάθε δικαστικό καριέρας θέση.
Η Ολομέλεια χαρακτήρισε το ψήφισμα του Ευρωκοινοβούλιου «ανεπίτρεπτη και ευθεία παρέμβαση στο έργο της ελληνικής Δικαιοσύνης», η οποία προφανώς είναι κάτι σαν τις ιερές αγελάδες και απαγορεύεται να την αγγίξεις, να της κάνμεις κριτική. Η Σόφι ιν ’τ Βελντ, που του έχει καθήσει στο λαιμό του Κούλη και δεν λέει να κατέβει κάτω, έσπευσε να πετάξει το καρφί της: «Είναι η πρώτη φορά που ανώτατο δικαστήριο κράτους – μέλους της ΕΕ απαντά σε πολιτικό ψήφισμα, σε μια ασυνήθιστη προσπάθεια δημόσιας παρέμβασης».
Το χειρότερο είναι πως την ίδια άποψη είχαν και 13 αρεοπαγίτες (έναντι 49 που υπερψήφισαν την πρόταση της Κλάπα), οι οποίοι μειοψήφισαν, υποστηρίζοντας ότι η υπόθεση έχει πολιτικό χαρακτήρα και δεν θα έπρεπε να απαντήσει ο Αρειος Πάγος. Η μειοψηφία των 13 αρεοπαγιτών κάθε άλλο παρά ευκαταφρόνητη είναι. Aυτοί προσπάθησαν να σώσουν τα προσχήματα, όμως η πρόεδρος Κλάπα χρωστούσε υποχρέωση και μαζί με την πλειοψηφία κατάφερε για μια φορά ακόμα να μας «φωνάξει» πως η «ανεξάρτητη Δικαιοσύνη» δεν είναι παρά ταπεινή θεραπαινίδα της αστικής πολιτικής εξουσίας.
Ολοι ξέρουμε πως όλα τα θεσμικά όργανα της ΕΕ τοποθετούνται για ζητήματα του περιβόητου «κράτους δικαίου». Δεν ήταν, λοιπόν, κάτι το εξαιρετικό ή το ανεπίτρεπτο, πόσω μάλλον «ανεπίτρεπτη και ευθεία παρέμβαση στο έργο της ελληνικής Δικαιοσύνης», το ψήφισμα του Ευρωκοινοβούλιου. Αν έπρεπε κάποιος να απαντήσει, ήταν η κυβέρνηση, την οποία αφορούσε το ψήφισμα. Απάντησε, φυσικά, αλλά ο Μητσοτάκης κατάλαβε ότι δεν έπεισε κανέναν. Ενεργοποιώντας τις γλάστρες του ανθοπωλείου στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας εκτέθηκε ακόμα πιο πολύ στα μάτια των ευρωπαίων φίλων του, ως πρωθυπουργός που δίνει διαταγές στην (υποτίθεται) ανεξάρτητη Δικαιοσύνη. Οι συγκρίσεις με τον Ορμπαν έγιναν περισσότερες…
