Δύο χιλιάδες είκοσι τρία
πάντα στο σβέρκο η ίδια φατρία
Κοσμοϊστορικά γεγονότα σημαδεύουν αυτές τις μέρες: Τη Δευτέρα 10 του Ιούλη κλείνει τα 73 χρόνια του ο Προκόπης Παυλόπουλος. Την επόμενη συμπληρώνονται δεκαεννιά χρόνια από τότε που ο Κώστας Καραμανλής έγινε κουμπάρος του σουλτάνου της γείτονος, ως μάρτυρας στον γάμο της κόρης του. Και την Πέμπτη 13 του Ιούλη κλείνουν 34 χρόνια από τη… σεμνή γαμήλια τελετή (τρίτη και για τους δύο) Ανδρέα Παπανδρέου και Δήμητρας (Μιμής) Λιάνη στην εκκλησία της Ελευθερώτριας στον Κοκκιναρά της Κηφισιάς.
«Κάθε 5 Ιούλη εγώ κλαίω από οργή». Θυμάστε; Μπέτυ Μπαζιάνα έφα και απλώς το θυμίζουμε, αναρωτώμενοι τι έγινε φέτος. Δεν μάθαμε κάτι περί αυτό.
Τσίπρα φωνάζουν τα πουλιά, Τσίπρα κρώζουν τα όρνια
Τσίπρα λαλούν οι πέρδικες. Και τ’ όνομα στα δέντρα
χαράζει με το ράμφος του ένας κοκκινολαίμης
για κείνον που μας φόρτωσε κάποτε ο Αλαβάνος
για τον Αλέξη που ‘φυγε και πάει ηττημένος.
Μια χαρά! Εκανε τη δουλειά του με την υποψηφιότητα Βενιέρη στη Θεσσαλονίκη ο Κούλης (αναγνωρίσιμο πρόσωπο λόγω «Μακεδονία TV») και μετά κράτησε για τον εαυτό του τη βουλευτική έδρα της συμβασιλεύουσας (τι γελάτε ρε;) και τον πέταξε εκτός βουλής. Εκδικούμενος έτσι τον ετεροθαλή αδερφό του, τον Κυριάκο Βελόπουλο, που λέει όλο… κακά λόγια. Και η μάχη των Κυριάκων καλά κρατεί.
Ο Κούλης. Αυτός που θεωρούσε πολλά τα 47 μέλη της κυβέρνησης ΣυΡιζΑ και το σχολίαζε διαρκώς, ώσπου ο ίδιος έφτασε βαθμηδόν αισίως στα 63! Αυτός που έφτασε τη στρατιά των μετακλητών υπαλλήλων στους 3.500, από τους δύο χιλιάδες του ΣυΡιζΑ! Τι να λέμε τώρα…
Ε, όχι μόνο υπουργείο Οικογένειας. Εχουμε και θρησκεία και πατρίδα, ρε παιδιά. Ντροπή!
«Να σε κυβερνούν σημαίνει να σε παρακολουθούν, να σε επιθεωρούν, να σε κατασκοπεύουν, να σε κατευθύνουν, να σ’ εγκλωβίζουν σε νόμους, να σε ρυθμίζουν, να σου κάνουν κατήχηση, να σε μετρούν, να σε ζυγίζουν, να σε λογοκρίνουν, να σε διατάζουν άνθρωποι που δεν έχουν ούτε το δικαίωμα ούτε τη γνώση ούτε την αρετή (…) Να σε κυβερνούν σημαίνει να σε φορολογούν, να σ’ εκμεταλλεύονται, να σε ληστεύουν με την πρόφαση του γενικού συμφέροντος (…) Αυτή είναι η κυβέρνηση, αυτή είναι η δικαιοσύνη της, αυτή είναι η ηθική της» (Pierre Joseph Proudhon).
Κι άντε ξανά πειράματα καταστολής του πλήθους
από τους σιδερόφραχτους που για νόμους μιλάνε
και νόμο δε γνωρίζουνε άλλον από τη φρίκη
και από την επιβολή σιγής νεκροταφείου.
«Περασμένα με Γαλλία και διηγώντας τα να κλαις» που λέει και ο ποιητής. Α, τελικά πόσες χιλιάδες όργανα επιχοιρούν εκεί;
«Αν αυτοί που αγωνίζονται ενάντια στην αδικία νικηθούν / δεν σημαίνει πως η αδικία έχει δίκιο. / Γιατί οι ήττες μας δεν αποδείχνουν τίποτα / παρά μόνο πως είμαστε πολύ λίγοι εμείς / που αγωνιζόμαστε ενάντια στη βαναυσότητα / κι εκείνο που περιμένουμε από τους θεατές / είναι τουλάχιστον να ντρέπονται» (Bertolt Brecht).
Πάντως, ό,τι κι αν λέει και όσο κι αν πανηγυρίζει το ΠαΣοΚ, το ποσοστό ανεργίας παραμένει χρόνια τώρα μεγαλύτερο από τα δικά του ποσοστά.
Κάθε χρόνο έχουμε «τον θερμότερο (τάδε) μήνα» και «το θερμότερο καλοκαίρι» που έχουν καταγραφεί. Πού τελειώνει αυτό; Ε, μάλλον εκεί που τελειώνει ο καπιταλισμός και μαζί του και εμείς…
Χαράς ευαγγέλια! Ηταν υπεσχημένο, γίνεται πράξη! Συνεχίζονται «καλάθι του νοικοκυριού» και «market pass», αυξάνονται επιδόματα, αυξάνεται ο μισθός εισαγωγής στο δημόσιο, κοσμογονία!
Και η νέα θηριωδία στη Τζενίν ήρθε για να υπενθυμίσει μερικά στοιχειώδη κι απαρέγκλιτα… φαινόμενα.
«Δεν είναι δείγμα υγείας να είσαι καλά προσαρμοσμένος σε μια άρρωστη κοινωνία» (Jiddu Krishnamurti).
Κοκκινοσκουφίτσα
