Για τις εξαγγελίες Μητσοτάκη από τη Θεσσαλονίκη γράψαμε αναλυτικά την περασμένη Κυριακή, χαρακτηρίζοντάς τες σκληρή ταξική πολιτική με προεκλογικά φιλανθρωπικά φιλοδωρήματα. Οι «εξειδικεύσεις» που υποτίθεται ότι θα έκαναν οι υπουργοί δεν προσέθεσαν τίποτε άξιο σχολιασμού, αφού επανέλαβαν με περισσότερα λόγια τα ίδια που είχε πει ο Μητσοτάκης. Πρέπει μόνο να σημειώσουμε πως τα όσα είπαν για την επιδότηση της… επιστροφής στο πετρέλαιο ξεσήκωσαν κύματα αγανάκτησης. Τόσο ισχυρά ήταν αυτά τα κύματα που οδήγησαν τον Πέτσα, μέσα στον εκνευρισμό του από τις αντιδράσεις των… αγνωμόνων Ελλήνων, να ξεστομίσει την κωλοπαιδίστικη βρισιά: «Οποιος αρνείται να προσαρμοστεί, δυστυχώς, πεθαίνει»!
Το τρέχον Σαββατοκύριακο είναι του Τσίπρα, καθώς αυτός θα παρουσιάσει το «νέο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης». Δεν θα το ονομάσουν έτσι, βέβαια, για να μη θυμίζει την αλήτικη ψευτιά του προηγούμενου, όμως είμαστε σίγουροι πως θ’ ακούσουμε ότι είναι πλήρως κοστολογημένο και ότι κινείται στον αντίποδα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής του Μητσοτάκη.
Θα το ακούσουμε, θα το διαβάσουμε και θα το σχολιάσουμε, όμως είμαστε σίγουροι πως δεν θα απασχολήσει. Ο μεν στενός κομματικός μηχανισμός του ΣΥΡΙΖΑ δεν ενδιαφέρεται για προγράμματα και πολιτικές, αλλά μόνο για εργαλεία προπαγάνδας που μπορούν να οδηγήσουν στην επάνοδο στην κυβερνητική εξουσία, σκήπτρο της οποίας είναι η κουτάλα.
Η πλατιά μάζα των εργαζόμενων και των συνταξιούχων έχει πάψει να έλκεται από προεκλογικά προγράμματα, γιατί ξέρει πως όταν έρθει η ώρα της πρακτικής πολιτικής τίποτα από τα άφθονα ηχηρά δεν εφαρμόζεται.
Οι συριζαίοι, βέβαια, βλέποντας την κοινωνική ακινησία, εντείνουν την προπαγάνδα αποκλειστικά στη βάση του κοινοβουλευτικού κρετινισμού. Οσο και να ψάξεις τις ομιλίες του Τσίπρα και των άλλων στελεχών, τις κομματικές ανακοινώσεις, τον κομματικό Τύπο, δε θα βρεις τις καθιερωμένες στο παρελθόν εκκλήσεις για εργατική και λαϊκή δράση, που θα κερδίσει δικαιώματα και μετά θα τιμωρήσει στην κάλπη την ανάλγητη αντιλαϊκή κυβέρνηση. Αυτό που ονόμαζαν «συνδυασμός εξωκοινοβουλευτικού και κοινοβουλευτικού αγώνα» έχει πλέον εξαφανιστεί ακόμη και σε επίπεδο άσφαιρης προπαγάνδας. Πλέον υπάρχει η κάλπη και μόνον η κάλπη.
Κάποια συριζαϊκά «μαγαζιά», μάλιστα, το λένε ευθέως. Αντιγράφουμε την κατακλείδα Δελτίου Τύπου του «Ενιαίου Δικτύου Συνταξιούχων» (12.9.2022, η έμφαση δική μας): «Το Ενιαίο Δίκτυο Συνταξιούχων είχε προετοιμάσει τους συνταξιούχους ότι από αυτή την κυβέρνηση και από αυτόν τον Πρωθυπουργό δεν πρέπει να ελπίζουν σε καλύτερες μέρες. Ας κάνουν υπομονή, ας σφίξουν τα δόντια να βγει ο χειμώνας. Η απάντησή τους θα δοθεί όταν πρέπει. Η ώρα της κάλπης πλησιάζει. Εκεί, θα διαπιστώσει η Κυβέρνηση και προσωπικά ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, ότι δεν μπορεί να τους κοροϊδεύει»!
Λίγο ακόμα και θα παραλλάξουν εκείνο το τετράστιχο των προεπαναστατικών χρόνων: «Ακόμα τούτη η άνοιξη, ραγιάδες, ραγιάδες / τούτο το καλοκαίρι, καημένη αργατιά / ώσπου να ‘ρθει ο Αλέξης μας, μωρ’ σεις συνταξιούχοι / να πάρει το γκουβέρνο και να ‘ρθει η λευτεριά»…
Μόνο τα δεξιά κόμματα στο παρελθόν έλεγαν τέτοια πράγματα. Οταν τα πέραν της Δεξιάς κόμματα μιλούσαν για αγώνες (άσχετα τι και πώς το εννοούσαν), οι δεξιοί απαντούσαν πως «κυβερνούν οι εκλεγμένοι και όχι το πεζοδρόμιο». Τώρα μαθαίνουμε την πιο απροκάλυπτη συριζαϊκή εκδοχή της ίδιας αντίληψης για την κοινωνία και την πολιτική.
Να μην παρεξηγηθούμε. Δεν περιμέναμε από τον ΣΥΡΙΖΑ να ξεσηκώσει εργατικές και λαϊκές κινητοποιήσεις. Απλώς σημειώνουμε πως η απουσία αυθόρμητων διεκδικητικών αγώνων αποθρασύνει και τα κόμματα της κοινωνικής δημαγωγίας, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να κινηθούν σε ακόμη πιο συντηρητική κατεύθυνση, σπρώχνοντας τις εργαζόμενες μάζες πιο βαθιά στον καναπέ, πιο βαθιά στον κοινοβουλευτικό κρετινισμό.
Γι’ αυτό τιτλοφορήσαμε το σημερινό σημείωμα της στήλης «επικίνδυνη αναμονή». Τη βλέπουμε γύρω μας αυτήν την αναμονή. Σε λαϊκά νοικοκυριά που η ακρίβεια τα έχει φέρει σε κατάσταση απελπισίας. Που λένε από τώρα ότι το χειμώνα δεν πρόκειται να βάλουν πετρέλαιο, βρίζοντας τον Μητσοτάκη που το παρουσιάζει σαν φτηνό καύσιμο, όταν και με την επιδότηση «στην αντλία» θα είναι σημαντικά ακριβότερο από πέρυσι. Που κάθε μήνα περιμένουν να δουν πόσο θα τους έρθει ο λογαριασμός στο ρεύμα.
Τα έχουμε ξαναπεράσει αυτά. Μετά την ψήφιση του δεύτερου Μνημόνιου, τον Φλεβάρη του 2012, λες και έκλεισε κάποιος διακόπτης και το εργατικό και λαϊκό κίνημα εξαφανίστηκε από τους δρόμους, όπου βρισκόταν τα δυο προηγούμενα χρόνια, έστω και χωρίς οργάνωση και συγκρουσιακή διάθεση. Ηταν το αποτέλεσμα της ήττας: η απογοήτευση, η έλλειψη εμπιστοσύνης στον αγώνα, το κλείσιμο στο ατομικό ή οικογενειακό καβούκι.
Τη συνέχεια αυτής της κοινωνικής κατάστασης ζούμε μέχρι σήμερα. Από το 2012 πέρασαν δέκα χρόνια και τίποτα δεν έχει αλλάξει ως προς αυτό. Εκτός αν θεωρήσουμε ως… αγωνιστικό διάλειμμα τους χορούς και τα αντάρτικα στο Σύνταγμα για τη συντριπτική νίκη στο fake δημοψήφισμα του Ιούνη του 2015. Αντιλαμβανόμαστε τη δυσκολία ανθρώπων που η αυτοκριτική δεν είναι το φόρτε τους, να παραδεχτούν ότι μετατράπηκαν σε αθύρματα της αδίστακτης εξουσιαστικής κλίκας των Τσιπραίων (και έχουν ευθύνη για την κοινωνική ζημιά που προκλήθηκε), όμως αυτό δεν αλλάζει την πραγματικότητα.
Σ’ αυτές τις συνθήκες, οι ευθύνες των πρωτοπόρων εργατών παραμένουν τεράστιες. Σ’ αυτούς δεν αρμόζει οποιαδήποτε αναμονή. Καθήκον τους δεν είναι να απευθύνουν εκκλήσεις για αγωνιστικό ξεσηκωμό, ακολουθώντας το αυθόρμητο κίνημα στις αμπώτιδες και τις παλίρροιές του, αλλά να χτίσουν με υπομονετική και επίμονη δουλειά τους όρους για την ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, πολιτική και συνδικαλιστική.
