«Πότε οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες θα μας πουν πόσα ξοδεύουν για τους ιταλούς πολιτικούς;». Αυτό ήταν το σχόλιο της Μαρίας Ζαχάροβα για το σάλο που έχει ξεσπάσει στην Ιταλία, σχετικά με χρηματοδότηση πολιτικών κομμάτων από τη Ρωσία, μόλις η χώρα μπήκε στην τελική ευθεία για τις εκλογές της 25ης Σεπτέμβρη.
Η παμπόνηρη εκπρόσωπος Τύπου του Λαβρόφ δεν διέψευσε την αμερικάνικης προέλευσης φημολογία περί λίστας που έχει φτιάξει η CIA με ρωσικές χρηματοδοτήσεις σε κόμματα, πολιτικούς και άλλους παράγοντες σε 24 χώρες, αλλά εστιάζοντας ειδικά στην Ιταλία αντιγύρισε την κατηγορία. Αντίθετα, διπλωμάτες της ρωσικής πρεσβείας στη Ρώμη, προσπάθησαν να υψώσουν τείχος άμυνας με ανάρτησή τους σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης: «Η Ουάσιγκτον προσπαθεί για άλλη μια φορά να κατηγορήσει τη Ρωσία για ανάμειξη στις υποθέσεις των δυτικών χωρών, ιδίως στην εκλογική διαδικασία. Η απουσία αποδεικτικών στοιχείων δεν είναι πειστική. Πρόκειται για μια ξεδιάντροπη προσπάθεια χειραγώγησης της κοινής γνώμης παραμονές των εκλογών».
Η άμυνα δεν είναι και τόσο ισχυρή, όμως στο τελευταίο («ξεδιάντροπη προσπάθεια χειραγώγησης της κοινής γνώμης παραμονές των εκλογών») οι ρώσοι διπλωμάτες δεν έχουν άδικο. Περί αυτού πρόκειται. Μένει να δούμε πόσο είναι σε θέση η αμερικάνικη προπαγάνδα, σε συνεργασία με τον Ντράγκι, τον Λέτα του Δημοκρατικού Κόμματος και τον Ντι Μάιο που έφυγε από το Κ5Α και έφτιαξε δικό του κόμμα, να επηρεάσει τη συμπεριφορά των ψηφοφόρων στην κάλπη.
Η «κεντροαριστερή» La Repubblica, πάντως, εξακολουθεί να σέρνει τον ίδιο χορό. Χθες έγραψε ότι η Ιταλία είναι μία από τις 24 χώρες στις οποίες κόμματα και πολιτικοί «λαδώθηκαν» από τη Ρωσία μετά το 2014. Το 2014 δεν είναι τυχαία χρονιά. Τότε η Ρωσία προσάρτησε την Κριμαία, αντιμετωπίζοντας κυρώσεις από τη Δύση (καμιά σχέση σε μέγεθος με τις τωρινές). «Δεν είναι μυστικό, άλλωστε, ότι δυνάμεις όπως η Λέγκα ή το Κίνημα Πέντε Αστέρων φρενάρουν ανοιχτά τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας και την αποστολή όπλων προς την Ουκρανία», σημειώνει με νόημα η εφημερίδα.
Η La Repubblica επικαλείται πληροφόρηση «από ιδιαίτερα έγκυρη πηγή με άμεση γνώση των γεγονότων, που συζήτησε το θέμα με την ανώτατη διοίκηση του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών». Ποιος μπορεί να συζήτησε το θέμα με τον Μπλίνκεν (αυτός είναι η ανώτατη διοίκηση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ) και να μετέφερε την πληροφόρηση στη La Repubblica; Είτε ο αμερικανός πρέσβης στη Ρώμη, είτε ο πρωθυπουργός Μάριο Ντράγκι, είτε ο υπουργός Εξωτερικών Λουίτζι ντι Μάιο. Μπορείτε να φανταστείτε κάποιον άλλο που να έχει δυνατότητα άμεσης επικοινωνίας με τον Μπλίνκεν;
Οποιος κι αν είναι ο… πληροφοριοδότης της La Repubblica, το μόνο βέβαιο είναι πως οι Αμερικανοί ήθελαν να μαθευτεί αυτή η πληροφορία και «να κάνει δουλίτσα» κατά την προεκλογική περίοδο.
Επισήμως, βέβαια, οι Αμερικανοί δεν έχουν δώσει ακόμη πληροφόρηση. Χθες, ο εκπρόσωπος Τύπου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Νεντ Πράις, αφού επιβεβαίωσε ξανά την πληροφορία για τη λίστα της CIA, είπε: «Θα μοιραστούμε με τις συμμαχικές χώρες διαβαθμισμένες πληροφορίες μυστικών υπηρεσιών για τις δραστηριότητες της Ρωσίας για τον επηρεασμό των πολιτικών διαδικασιών στις δημοκρατίες. Ετσι, αν υπάρχουν ονόματα πολιτικών ή κομμάτων που έχουν λάβει χρήματα και ίσως παραβιάσουν τον νόμο, αργά ή γρήγορα η Ρώμη θα ενημερωθεί από τις ΗΠΑ για τις ύποπτες ή ανοιχτά αμφισβητούμενες ενέργειές τους».
Η La Repubblica επικαλείται δήλωση σ’ αυτήν εκπροσώπου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ: «Η κρυφή πολιτική επιρροή της Ρωσίας αποτελεί σημαντική πρόκληση για τις ΗΠΑ και άλλες δημοκρατίες σε όλο τον κόσμο. Εργαστήκαμε για να την αποκαλύψουμε». Οταν, όμως, η κουβέντα φτάνει στη δημοσίευση ονομάτων, ο Αμερικάνος τα μασάει: «Δεν έχουμε περαιτέρω πληροφορίες για να συζητήσουμε για συγκεκριμένες χώρες σχετικά με αυτό το θέμα. Σε ό,τι αφορά τις λεπτομέρειες των επιμέρους χωρών που εμπλέκονται, η κοινότητα των μυστικών υπηρεσιών (sic!) θα εργαστεί με διακριτικότητα».
Σε ελεύθερη απόδοση: αν αυτοί που «λαδώθηκαν» από τη Ρωσία έρθουν μετανιωμένοι και ανανήψαντες στη δική μας αγκαλιά, δεν πρόκειται να δημοσιοποιήσουμε τα ονόματά τους.
Δεν ξέρουμε πόσο αυτή η προπαγάνδα θα επηρεάσει το εκλογικό αποτέλεσμα στην Ιταλία (στο στόχαστρο βρίσκονται η Λέγκα του Σαλβίνι και ό,τι απέμεινε από το Κ5Α και ο Τζουζέπε Κόντε που έγινε αρχηγός του), όμως κάποιες τάσεις φαίνονται ήδη από τώρα.
Η Μελόνι του νεοφασιστικού «Αδέλφια της Ιταλίας» θέλει να πάρει την πρώτη θέση και να γίνει πρωθυπουργός. Οχι όμως σώνει και καλά με συμμάχους τον Σαλβίνι και τον Μπερλουσκόνι, όπως προβλέπει η συμφωνία τους για τη δημιουργία του συνασπισμού της Δεξιάς. Μια χθεσινή κίνησή της δείχνει ότι πρώτο μέλημά της είναι να γίνει αποδεκτή από τη μονοπωλιακή αστική τάξη της Ιταλίας. Ο Σαλβίνι, στριμωγμένος από την προπαγάνδα για το φιλο-ρωσισμό του, έκανε μια δημαγωγική πρόταση για μαζικές δημόσιες δαπάνες στήριξης των νοικοκυριών έναντι της ενεργειακής κρίσης. Η Μελόνι την απέρριψε επικαλούμενη την ανάγκη για δημοσιονομική σταθερότητα! Δήλωσε, μάλιστα, έκπληκτη για την πρόταση του Σαλβίνι, ενώ ο Σαλβίνι δήλωσε έκπληκτος για τη στάση της Μελόνι.
Δεν είναι, βέβαια, η πρώτη φορά που η Μελόνι κρατάει αποστάσεις από τον φιλορωσισμό του Σαλβίνι. Μόλις στις 21 Ιούλη δήλωσε στη RAI: «Εχουμε πάντοτε υπερασπιστεί και υποστηρίξει την ουκρανική υπόθεση, όχι μόνο επειδή πιστεύουμε στην υπόθεση, αλλά επίσης επειδή η Ιταλία δεν μπορεί να ρισκάρει να γίνει ο αδύναμος κρίκος στη συμμαχία της Δύσης. Η Δύση πρέπει να ξέρει ότι μπορεί να υπολογίζει σ’ εμάς. Δεν θ’ ανεχόμουν καμιά ασάφεια σ’ αυτό το θέμα». Φασίστες στην υπηρεσία του ιταλικού ιμπεριαλισμού ήταν ο τίτλος σχετικού άρθρου μας. Να θυμίσουμε εδώ ότι η Μελόνι έχει υπάρξει υπουργός του Μπερλουσκόνι και μετά την καταδίκη του «καβαλιέρε» και τις αποκαλύψεις για τα πάρτι «μπούγκα-μπούγκα» και τα συναφή, προσπάθησε να χτίσει το πολιτικό της μέλλον με όχημα το νεοφασισμό.
Ας μην εκπλαγούμε, λοιπόν, αν δούμε κυβερνητικό σχήμα με «μέσα» τη Μελόνι και «έξω» τον Σαλβίνι και τον Κόντε (που ευθύνονται και για την πτώση της κυβέρνησης Ντράγκι και την πρόκληση εκλογών). Κάποτε, η νεοφασιστική Λέγκα κρατιόταν σε απόσταση από το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα, που δεν την είχε ανάγκη. Οταν η Λέγκα σχημάτισε κυβέρνηση μαζί με το Κ5Α, όλοι ξέχασαν το νεοφασιστικό της χαρακτήρα. Και όταν σχηματίστηκε η κυβέρνηση Ντράγκι, η Λέγκα και ο Σαλβίνι καμάρωναν ως θεσμικός πυλώνας της. Η Μελόνι έμεινε «εκτός» και ήταν το μόνο κοινοβουλευτικό κόμμα εκτός κυβέρνησης. Τι θα τους εμποδίσει, λοιπόν, να φτιάξουν μια παρόμοια κυβέρνηση (ενδεχομένως με τον Ντράγκι πάλι πρωθυπουργό), αυτή τη φορά με τη Μελόνι «μέσα» και τον Σαλβίνι «έξω» ή και με τον Σαλβίνι «μέσα»;
Στις κάλπες θα μοιραστούν τα «κουκιά» και μετά θα αναλάβουν ο πολύπειρος Σέρτζο Ματαρέλα και τα «κεφάλια» της ιταλικής μονοπωλιακής αστικής τάξης να φτιάξουν το κυβερνητικό σχήμα. Ειδικά η Ιταλία έχει μακρά εμπειρία σε τέτοιες διαδικασίες. Αλίμονο στο ιταλικό προλεταριάτο, αν δεν κινηθεί έξω από το βρόμικο πολιτικό σύστημα, χτίζοντας την ενότητά του στους δρόμους του αγώνα και αναζητώντας την πολιτική ενότητά του σε επαναστατική βάση, μετά από πολλές δεκαετίες χυδαίου ρεφορμισμού και ταξικής προδοσίας.
