Από την επαύριο κιόλας του δεύτερου γύρου των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία, ο Ζαν-Λικ Μελανσόν ξεκίνησε την καμπάνια της υποψηφιότητάς του για… πρωθυπουργός, γεμίζοντας τις γαλλικές πόλεις με αφίσες. Οι αφίσες του κόμματός του έχουν μόνο τη φάτσα του και το αίτημα να γίνει πρωθυπουργός. Κανένα πολιτικό αίτημα ή σύνθημα. Συγκεκριμένα γράφουν: «Βουλευτικές εκλογές – 12 και 19 Ιούνη 2022 – Ο Μελανσόν πρωθυπουργός – Στις 12 και 19 Ιούνη ψηφίστε υπέρ των υποψηφίων της Λαϊκής Ενωσης».
Η διαφορά με την προεκλογική περίοδο για τις προεδρικές εκλογές «βγάζει μάτια». Τότε οι αφίσες έγραφαν: «Προεδρικές εκλογές – 10 και 24 Απρίλη 2022 – Ενας άλλος κόσμος είναι δυνατός – Με τον Ζαν-Λικ Μελανσόν». Υπήρχε ένα πολιτικό σύνθημα. Το γνωστό μικροαστικό σύνθημα του περιβόητου «Φόρουμ» της δεκαετίας του 2000. Οπορτουνιστικό, αλλά πολιτικό σύνθημα. Το οποίο, μάλιστα, προτασσόταν του ονόματος του υποψήφιου. Τώρα υπάρχει μόνο ο υποψήφιος.
Η διαφορά δεν είναι άνευ σημασίας. Ο Μελανσόν ξεκίνησε μια καμπάνια για να γίνει πρωθυπουργός, εκπροσωπώντας όχι το κόμμα του αλλά –εν δυνάμει- τον αστερισμό των χαμένων των προεδρικών εκλογών. Γι’ αυτό και η καμπάνια έχει προς το παρόν μόνο τη φάτσα του. Τα συνθήματα μπορούν να βρεθούν μετά, ανάλογα με τη σύνθεση του αστερισμού. Δεν το λες και πολιτική αρχών αυτό, αλλά πότε είχαν αρχές οι χυδαίοι οπορτουνιστές-εξουσιαστές τύπου Μελανσόν;
Η έναρξη αυτής της καμπάνιας λειτουργούσε και ως εκβιασμός πάνω στα τρία κόμματα που δέχτηκαν βαριά πλήγματα στις προεδρικές εκλογές (Πράσινοι, «Κομμουνιστικό», Σοσιαλιστικό). Ο Μελανσόν εκμεταλλεύτηκε την παραζάλη των ηγετικών τους στελεχών από τη βαριά ήττα και ταυτόχρονα έπαιξε επιδέξια με τον κοινοβουλευτικό κρετινισμό της εκλογικής τους βάσης, προωθώντας το μήνυμα: «Ο Μελανσόν βγήκε τρίτος, μια ανάσα από τη δεύτερη Λεπέν. Αν είχε συσπειρωθεί όλη η Αριστερά γύρω του, θα είχε βγει δεύτερος και θα είχε νικήσει τον Μακρόν στο δεύτερο γύρο. Χάθηκε μια μεγάλη ευκαιρία, να μη χαθεί και δεύτερη. Συσπειρωθείτε όλοι στις βουλευτικές εκλογές. Να βγάλουμε τον Μελανσόν πρωθυπουργό, ώστε να κόψουμε τη φόρα του Μακρόν για περαιτέρω αντιλαϊκά μέτρα».
Οι πρώτοι που κατέληξαν σε συμφωνία με τον Μελανσόν ήταν οι Πράσινοι. Βράδυ Πρωτομαγιάς ανακοινώθηκε η συμφωνία συγκρότησης της «Νέας Λαϊκής Οικολογικής και Κοινωνικής Ενωσης». Αυτές οι συμφωνίες πρέπει να έχουν και ένα κοινό πρόγραμμα (το αν θα εφαρμοστεί ποτέ είναι… άλλο θέμα). Ετσι, συμφώνησαν για αύξηση του κατώτατου μισθού στα 1.400 ευρώ, για μείωση του ορίου συνταξιοδότησης από τα 62 στα 60 έτη και για σταδιακή εγκατάλειψη της πυρηνικής ενέργειας. Σε ό,τι αφορά την ΕΕ, συμφώνησαν για… ανυπακοή σε ορισμένους ευρωπαϊκούς κανόνες (αυτά τα είπαν κι άλλοι και ξέρουμε τι έγινε) με παράλληλο «σεβασμό του κράτους δικαίου» (δηλαδή, σεβασμό του διαμορφωμένου νομικού καθεστώτος).
Ακολούθησαν τα απομεινάρια του πάλαι ποτέ κοινοβουλευτικά ισχυρού «Κομμουνιστικού» Κόμματος Γαλλίας, που επέλεξαν να ανακοινώσουν τη συμφωνία με τον Μελανσόν στις 3 Μάη, μέρα που παραπέμπει στην εκλογική νίκη του Λαϊκού Μετώπου το 1936! Εκαναν ολονύχτιες διαπραγματεύσεις με τον Μελανσόν και στη συνέχεια μια πολύωρη συνεδρίαση της κεντρικής επιτροπής τους.
Πιο δύσκολα ήταν τα πράγματα με τους Σοσιαλιστές. Τα νεότερα ηγετικά στελέχη του πάλαι ποτέ μεγαλύτερου κόμματος εξουσίας στην ιμπεριαλιστική Γαλλία, έντρομα μην πάθουν και στις βουλευτικές εκλογές ό,τι έπαθε η υποψήφιά τους για την προεδρία Αν Ινταλγκό (πήρε μόλις 1,75%!), μπήκαν σε διαπραγματεύσεις με τον Μελανσόν. Αντίθετα, οι «δεινόσαυροι» του κόμματος, ο πρώην πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ, ο πρώην πρωθυπουργός Μπερνάρ Καζνέβ, ο πρώην υπουργός Στεφάν Λε Φολ, ο παλιός γενικός γραμματέας Ζαν-Κριστόφ Καμπαντελίς, και ένα σύνολο περίπου 1.000 μελών του κόμματος διαφώνησαν, θεωρώντας ότι ο Μελανσόν είναι… ακροαριστερός και κινδυνεύει η σοσιαλδημοκρατική ταυτότητα του κόμματος. «Δεν μπήκα στις συζητήσεις όντας “ανυπότακτος”, δεν θα βγω “ανυπότακτος”, θα δείτε πως οι Σοσιαλιστές θα αντιμετωπιστούν με σεβασμό», διαβεβαίωσε ο Πιερ Ζουβέ που μαζί με τον σημερινό γενικό γραμματέα Ολιβιέ Φορ έκανε τις διαπραγματεύσεις με τον Μελανσόν.
Τελικά, χθες κατέληξαν σε καταρχήν συμφωνία. Οπως γράφει ο γαλλικός Τύπος, η καθυστέρηση οφειλόταν στο σκληρό παζάρι για την κατανομή των εδρών. Η συμφωνία τελεί υπό την αίρεση της έγκρισής της από την εθνική επιτροπή των Σοσιαλιστών, που δεν θα είναι εύκολη υπόθεση. Είναι πολλά τα στελέχη του Σοσιαλιστικού Κόμματος που εκτιμούν ότι οι βουλευτικές εκλογές έχουν άλλο «προφίλ» σε σχέση με τις προεδρικές και ότι το κόμμα τους, χάρη στις τοπικές του οργανώσεις και στους μηχανισμούς των βουλευτών και των πρώην βουλευτών του, μπορεί να αυξήσει την κοινοβουλευτική του δύναμη, χωρίς να χρειαστεί να γίνει δεκανίκι του Μελανσόν, καταδικάζοντας τον εαυτό του να μετατραπεί από κόμμα εξουσίας σε κόμμα-τσόντα.
Ακόμα και με τους Σοσιαλιστές, ο Μελανσόν κάθε άλλο παρά έχει σίγουρη την πρωθυπουργία. Τα γκάλοπ αυτή τη στιγμή δίνουν στο συνασπισμό Μελανσόν 33% και άλλο τόσο στον Μακρόν. Πληροφορίες, όμως, φέρουν τον Μακρόν να βρίσκεται κοντά σε συμφωνία με την παραδοσιακή Δεξιά (Ρεπουμπλικανοί), που επίσης συνετρίβη στις προεδρικές εκλογές (η Βαλερί Πεκρές δεν έπιασε ούτε το 5%, με αποτέλεσμα να χάσουν ακόμα και την κρατική επιχορήγηση για την προεκλογική καμπάνια). Οι βουλευτές εκλέγονται σε 577 μονοεδρικές περιφέρειες (στο δεύτερο γύρο αναμετρώνται οι δύο πρώτοι υποψήφιοι), οι Ρεπουμπλικανοί έχουν τον εκλογικό μηχανισμό τους σε κάθε περιφέρεια, ο Μακρόν έχει στήσει το δικό του μηχανισμό στην πενταετία που κατείχε τον προεδρικό θώκο, αν οι εκλογομάγειροί τους μοιράσουν «σοφά τις υποψηφιότητες, έχουν ελπίδες να σαρώσπουν. Και βέβαια, η Λεπέν έχει το δικό της μηχανισμό, οπότε τα πάντα είναι ρευστά.
Ομως, ακόμα και αν ο Μελανσόν πάρει τόση δύναμη που θα του επιτρέψει να «συγκατοικήσει» ως πρωθυπουργός με τον Μακρόν, θα εφαρμόσει μήπως καμιά… αριστερή πολιτική; Το παραμύθι το έχουμε ξανακούσει και δεν επιτρέπεται να το χάψουμε. Ποιος ξεχνάει τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ, το Μπλόκο και το «Κ»Κ Πορτογαλίας ως δεκανίκια της πρώτης κυβέρνησης του Αντόνιο Κόστα στην Πορτογαλία, τους Podemos και την «Ενωμένη Αριστερά» της Ισπανίας ως δεκανίκια της κυβέρνησης Σάντσεθ;
Μετά το δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών γράψαμε ότι η ελπίδα βρίσκεται σε αποχή-λευκά-άκυρα. Αυτό ισχύει και για τις βουλευτικές εκλογές του Ιούνη. Αναφερόμαστε, φυσικά, στις εκλογικές διαδικασίες της αστικής δημοκρατίας. Το παιχνίδι δε θα κριθεί στους κοινοβουλευτικούς συσχετισμούς, που δεν πρόκειται ν’ αλλάξουν τίποτα, όπως και αν διαμορφωθούν. Το παιχνίδι θα κριθεί στους δρόμους της αντίστασης του γαλλικού προλεταριάτου.
