Το Σάββατο 27/11 πραγματοποιήθηκε η νέα Ολομέλεια Προέδρων των ΕΛΜΕ. 40 Πρόεδροι ψήφισαν υπέρ της επαναπροκήρυξης της απεργίας-αποχής, 22 κατά, ενώ 13 ψήφισαν λευκό.
Ομως η πλειοψηφική πρόταση υπέρ της απεργίας-αποχής, ενώ συγκέντρωσε το 53,3% των ψήφων, δεν κατέστη δυνατόν να γίνει απόφαση της Ολομέλειας, καθώς το καταστατικό της ΟΛΜΕ απαιτεί τα 2/3 των ψήφων, ώστε να αποφασιστεί η κήρυξη απεργιακής κινητοποίησης.
Το αποτέλεσμα αυτό αποδεικνύει ότι το ρεύμα της απεργίας-αποχής παραμένει πλειοψηφικό μέσα στους εκπαιδευτικούς, παρά την τρομοκρατία, τις απειλές και τους συνεχείς εκβιασμούς από το υπουργείο Παιδείας.
Και παραμένει πλειοψηφικό -και αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία- παρά το ύπουλο χτύπημα που δέχτηκε κάτω από τη μέση από τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΟΛΜΕ (την πλειοψηφία του ΔΣ αποτελούμενη από ΔΑΚΕ-ΝΔ, ΣΥΝΕΚ-ΣΥΡΙΖΑ και ΠΕΚ-ΚΙΝΑΛ).
Δεν έπιασε δηλαδή μέσα στη συντριπτική πλειοψηφία των εκπαιδευτικών η βρομερή προβοκάτσια που στήθηκε από τους πουλημένους αστογραφειοκράτες συνδικαλιστές, με την κατά παραγγελία γνωμοδότηση της νομικής συμβούλου, τις παραμονές της Ολομέλειας και ενώ ήταν σε εξέλιξη οι ΓΣ των ΕΛΜΕ.
Η οποία γνωμοδότηση είχε στόχο να καλλιεργήσει το φόβο αποθεώνοντας την «ατομική ευθύνη», κατάπινε αμάσητο το σκεπτικό της απόφασης της αστικής δικαιοσύνης που έκρινε την απεργία-αποχή παράνομη, αποδεχόταν ουσιαστικά, προτού ακόμη ο εργοδότης προσφύγει στα δικαστήρια, ότι οι απεργίες είναι ντε φάκτο παράνομες, εφόσον δεν έχουν τηρηθεί αυτά που επιτάσσει ο αντεργατικός νόμος Χατζηδάκη (προσφυγή στον ΟΜΕΔ, κ.,λπ.), ακύρωνε τη δυνατότητα των εργαζόμενων και των συνδικαλιστικών οργανώσεων να επαναπροκηρύττουν μια απεργία, ακόμη και με τα ίδια αιτήματα (η σχετική διάταξη του εκτρώματος Χατζηδάκη δεν αναφέρεται στα αιτήματα, αλλά μόνο στις ημερομηνίες) σε άλλη χρονική στιγμή και υποδείκνυε στην κυβέρνηση δρόμους να συμπληρώσει τις αντεργατικές διατάξεις σε επαχθέστερη κατεύθυνση.
Η αντίσταση των εκπαιδευτικών της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην επιστροφή του επιθεωρητισμού (στην Πρωτοβάθμια τον υπονομευτικό ρόλο στη συνέχιση του αγώνα με αξιώσεις, δηλαδή με επαναπροκήρυξη της απεργίας-αποχής για όσες φορές χρειαστεί, η συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΔΟΕ τον δρομολόγησε με τα «ενιαία κείμενα») φαίνεται πως δεν έχει φέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα στην υλοποίηση της αξιολόγησης για το υπουργείο Παιδείας.
Διαφορετικά δεν εξηγείται η «αγωνία» του γενικού γραμματέα Κόπτση να επιτύχει τον πολυπόθητο στόχο, η οποία εκφράζεται με συνεχείς εκβιαστικές εγκυκλίους στα σχολεία αλλά και νέες παρατάσεις στις προθεσμίες ανάρτησης στις πλατφόρμες του ΙΕΠ των εκθέσων «αποτίμησης του εκπαιδευτικού έργου» της προηγούμενης σχολικής χρονιάς και του «προγραμματισμού» της τρέχουσας.
Στο σίριαλ της τρομοκρατίας και των παρατάσεων προστέθηκε νέο έγγραφο Κόπτση, σύμφωνα με το οποίο η νέα προθεσμία εκπνοής της ανάρτησης της «αποτίμησης» ορίζεται για τις 3 του Δεκέμβρη (η προηγούμενη παράταση έληγε στις 29 του Νοέμβρη).
Τα παραπάνω δείχνουν ότι η επιβολή της αξιολόγησης δεν είναι εύκολη υπόθεση και ότι μέσα στους εκπαιδευτικούς υπάρχουν ισχυρές διαθέσεις αντίστασης, κόντρα και στα σχέδια της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Οι οποίες διαθέσεις μπορεί να γίνουν και πάλι πυρκαγιά, με την συνέχιση της τακτικής του μαστίγιου και της τρομοκρατίας από πλευράς κυβέρνησης και υπουργείου Παιδείας.
Γιούλα Γκεσούλη
