Η ξεδιαντροπιά περίσσεψε πια από την ξεπουλημένη συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΟΛΜΕ. ΔΑΚΕ (ΝΔ), ΣΥΝΕΚ (ΣΥΡΙΖΑ), ΠΕΚ (ΚΙΝΑΛ) έβαλαν στόχο να πνίξουν κάθε διάθεση για αγώνα, τρομοκρατώντας τους εκπαιδευτικούς με τρόπο πιο ύπουλο και από αυτόν του υπουργείου Παιδείας, στοχεύοντας απευθείας σε έναν προς έναν, καθιστώντας τον μοναχικό άτομο μπροστά στις απειλές για εφαρμογή των διατάξεων του φασιστικού δημοσιοϋπαλληλικού κώδικα, προτάσσοντας την «ατομική ευθύνη» και παραγνωρίζοντας τη δύναμη της συλλογικότητας.
Με αυτόν τον βρόμικο στόχο παρήγγειλαν γνωμοδότηση στη νομική τους σύμβουλο, που έσπευσε, σεβόμενη το χέρι που την ταΐζει, να εκδώσει σχετικό «φετφά», ενόψει του νέου γύρου γενικών συνελεύσεων και της Ολομέλειας Προέδρων στις 27 Νοέμβρη, που εξαναγκάστηκαν να καλέσουν λόγω καταστατικής υποχρέωσης, μετά από αίτημα 35 ΕΛΜΕ.
Σαν την αράχνη όλο αυτό το διάστημα πλέκουν τον ιστό για να παγιδεύσουν τους εκπαιδευτικούς: Εστησαν πραξικόπημα στην τελευταία Ολομέλεια των Προέδρων για να εκμαιεύσουν το σταμάτημα της απεργίας-αποχής παρά την εκφρασμένη θέληση της συντριπτικής πλειοψηφίας των ΕΛΜΕ, άσκησαν τρομοκρατία στους εκπαιδευτικούς για πειθαρχικές κυρώσεις, παρακράτηση μισθών, απολύσεις, κ.λπ., υποτάχθηκαν πλήρως στην απόφαση της αστικής δικαιοσύνης, που σε διατεταγμένη υπηρεσία έκρινε την απεργία-αποχή παράνομη, με τη γελοία δικαιολογία ότι δεν συνεχίζουν με αυτήν τη μορφή τον αγώνα γιατί δεν θέλουν να αποδεχθούν το νόμο Χατζηδάκη (!), διατυμπάνιζαν στη συνέχεια, για να κρατήσουν τα προσχήματα, ψεύτικες μεγαλοστομίες για συνέχιση του αγώνα «με άλλες μορφές», ενώ ένα μήνα τώρα δεν κάνουν απολύτως τίποτε αφήνοντας ξεκρέμαστους τους εκπαιδευτικούς, έρμαια στην τρομοκρατία της Κεραμέως και του Κόπτση, και τώρα επιχειρούν το νέο θανατηφόρο τσίμπημα μπροστά στο ενδεχόμενο οι συνελεύσεις των ΕΛΜΕ να αποφασίσουν επαναπροκήρυξη της απεργίας-αποχής.
Κουνούν τη σημαία της γνωμοδότησης, που έχει υιοθετήσει πλήρως τα «επιχειρήματα» της αστικής Δικαιοσύνης. Η οποία «τυφλή» Δικαιοσύνη δεν χρειάστηκε «πειστικούς» λόγους για να κηρύξει την απεργία-αποχή παράνομη. Και το απέδειξε μάλιστα αυτό: στην περίπτωση της ΔΟΕ επικαλέστηκε τη μη λήψη απόφασης από τη Γενική Συνέλευση, στην περίπτωση της ΟΛΜΕ, που υπήρχε απόφαση της ΓΣ των Προέδρων, επικαλέστηκε τη μη προσφυγή στον ΟΜΕΔ, και στην περίπτωση της ΟΙΕΛΕ αποφάσισε ότι η απεργία-αποχή είναι πολιτική απεργία!
Η κατευθυνόμενη γνωμοδότηση έχει πάντα την ίδια κατάληξη, την ίδια απειλή: εφόσον τα αστικά δικαστήρια έκριναν την απεργία-αποχή παράνομη και την απόφαση αυτή το υπουργείο Παιδείας φρόντισε να την καταστήσει γνωστή με όλους τους τρόπους στους εκπαιδευτικούς, οι «συνετοί εκπαιδευτικοί» -ο καθένας χωριστά- δεν μπορούν να παραστήσουν τους ανήξερους και να συμμετέχουν σε μια παράνομη απεργία και επομένως θα υποστούν τις κυρώσεις που επιβάλλει ο νόμος και ο δημοσιοϋπαλληλικός κώδικας.
Εκεί εστιάζει η γνωμοδότηση, στην τακτική του φόβου. Παίρνει τη νομολογία μιας περίπτωσης από το 2004 του Αρείου Πάγου, που προκλήθηκε από απεργιακούς αγώνες προηγούμενων χρόνων εργατών της Θεσσαλονίκης, που είχαν κηρυχθεί παράνομοι, και τη γενικεύει, την κάνει σημαία. Αγνοώντας ότι ο αγώνας των εργατών, των εργαζόμενων, εκτός των άλλων, υποχρεώνει πολλές φορές τα αστικά δικαστήρια να αλλάζουν τις νομολογίες τους και τις κυβερνήσεις να αλλάζουν τους νόμους.
Τη γενικεύσει και την εφαρμόζει σε όλες τις περιπτώσεις, αγνοώντας ουσιαστικά τον ίδιο το νόμο. Ναι, αυτόν τον αντεργατικό νόμο Χατζηδάκη, που στο άρθρο 95, παράγ. 6, αναφέρεται στην απαγόρευση κήρυξης της απεργίας «με ίδια ημερομηνία έναρξης» και όχι στην επαναπροκήρυξη σε άλλες ημερομηνίες: «Εάν απεργία ή στάση εργασίας που έχει κηρυχθεί από πρωτοβάθμια συνδικαλιστική οργάνωση κριθεί παράνομη σύμφωνα με τη διαδικασία της παρ. 4, δεν επιτρέπεται, μετά την έκδοση της απόφασης, η κήρυξη απεργίας κατά του ίδιου εργοδότη και με ίδια ημερομηνία έναρξης από την αντίστοιχη δευτεροβάθμια ή τριτοβάθμια συνδικαλιστική οργάνωση».
Αλλωστε, γι’ αυτό με βάση την απόφαση του Εφετείου, απαγορευόταν η συνέχιση της συγκεκριμένης απεργίας-αποχής που είχε κηρυχθεί τον Σεπτέμβρη βάσει των εξωδίκων που είχαν αποστείλει στο υπουργείο οι εκπαιδευτικές Ομοσπονδίες και όχι η επαναπροκήρυξη της απεργίας-αποχής σε άλλες ημερομηνίες.
Τόχουμε πει και θα το επαναλάβουμε εδώ: Η άμεση επαναπροκήρυξη της απεργίας-αποχής από ΔΟΕ και ΟΛΜΕ, για όσες φορές χρειαστεί, είναι μονόδρομος. Με αυτήν συσπειρώνεται η συντριπτική πλειοψηφία των εκπαιδευτικών, δεν δημιουργούνται συγχύσεις και οι εκπαιδευτικοί πετυχαίνουν να μην εφαρμοστεί η καρμανιόλα της αξιολόγησης, που θα πλήξει ανεπανόρθωτα τη δημόσια εκπαίδευση, εκπαιδευτικούς και μαθητές.
Η γνωμοδότηση της νομικής συμβούλου της ΔΟΕ, που αγνοεί την εκπεφρασμένη θέληση των εκπαιδευτικών να ακυρώσουν την επιστροφή του επιθεωρητισμού, δεν αφορά μόνο την απεργία- αποχή της ΟΛΜΕ.
Αποδέχεται ουσιαστικά, πριν ακόμη ο εργοδότης προσφύγει στα δικαστήρια, ότι οι απεργίες είναι ντε φάκτο παράνομες, εφόσον δεν έχουν τηρήσει οι συνδικαλιστικές οργανώσεις αυτά που επιτάσσει ο αντεργατικός νόμος Χατζηδάκη (προσφυγή στον ΟΜΕΔ, κ.,λπ.).
Ακυρώνει τη δυνατότητα των εργαζόμενων και των συνδικαλιστικών οργανώσεων να επαναπροκηρύττουν μια απεργία, ακόμη και με τα ίδια αιτήματα (η σχετική διάταξη του εκτρώματος Χατζηδάκη δεν αναφέρεται στα αιτήματα, αλλά μόνο στις ημερομηνίες) σε άλλη χρονική στιγμή.
Και είναι πολύ επικίνδυνη γιατί ανοίγει το δρόμο στην κυβέρνηση να την κάνει σημαία και πατώντας πάνω σε αυτήν να συμπληρώσει τις αντεργατικές διατάξεις σε επαχθέστερη κατεύθυνση.
Οι νομικίστικοι σαλταδορισμοί της νομικής συμβούλου οδηγούν αναπόφευκτα στο συμπέρασμα ότι από δω και μπρος τελειώνει η απεργία ως μορφή αγώνα.
Η αποδοχή αυτών των ισχυρισμών ακυρώνουν τη μια και μοναδική αλήθεια. Οτι οι αγώνες κερδίζονται σε σύγκρουση με την αστική νομιμότητα. Κερδίζονται μόνο όταν οι εργαζόμενοι συμμετέχουν μαζικά, επιδεικνύοντας επιμονή και αποφασιστικότητα.
Γιούλα Γκεσούλη
