Στον ημιτελικό εμφανίστηκε με φανέλα της εθνικής Αγγλίας, με το νούμερο 10 και το όνομά του (παιδικό απωθημένο προφανώς, γιατί μόνιμα τερματζή ή εξωφυλλαρούχα πρέπει να τον είχαν από το Δημοτικό μέχρι το αριστοκρατικό Ιτον όπου σπούδασε). Παρέτεινε το ωράριο λειτουργίας των παμπ. Γέμισε το Γουέμπλεϊ με 70.000 κόσμο, «παστωμένο» σαν σαρδέλες σε βαρέλι, αδιαφορώντας για το τέταρτο κύμα της πανδημίας, στο οποίο η Βρετανία ήδη οδηγεί την κούρσα. Διακόσμησε τη Ντάουνινγκ Στριτ με σημαίες της Αγγλίας, προκαλώντας οργή σε Σκωτσέζους, Ουαλλούς και Βορειοϊρλανδούς (διότι υποτίθεται ότι είναι πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου, όχι της Αγγλίας). Γύρισε και ειδικό βίντεο, στο οποίο εξέφραζε την ανυπομονησία του «να το φέρουν σπίτι» (το ότι θα το έφερναν το θεωρούσε σίγουρο).
Ο Μπόρις Τζόνσον, πιστός στη λαϊκιστική τακτική του «κλόουν», με την οποία πορεύεται εδώ και χρόνια και κατάφερε να γίνει ένοικος της Ντάουνινγκ Στριτ 10, ντύθηκε χουλιγκάνος επενδύοντας πολιτικά (και όχι αθλητικά) στην κατάκτηση του Euro από την Αγγλία. Είχε κάνει και τις «στενές επαφές» του με τα μεγαλολαμόγια της ΟΥΕΦΑ, έπαιξε τα έξι από τα εφτά παιχνίδια στο Γουέμπλεϊ, πήρε και τα σφυρίγματα που «έπρεπε» (αποκορύφωμα το ανύπαρκτο πέναλτι με το οποίο η Αγγλία νίκησε στον ημιτελικό τη Δανία) και το είχε περίπου σίγουρο.
Οπως, όμως, είχε κάνει τότε που έγινε το δημοψήφισμα για το Brexit (όταν είχε ετοιμάσει δυο δηλώσεις, ανάλογα με το αποτέλεσμα που θα έβγαζε η κάλπη), έτσι και στον τελικό είχε προβλέψει να έχει «κάλυψη», όπως λένε οι τζογαδόροι. Είδατε τον Μπόρις σε ένα έστω πλάνο, μετά τη νίκη της Ιταλίας; Οι κάμερες έδειχναν τον πρίγκηπα με τη συμβία του και το πριγκηπόπουλο, όχι όμως τον Τζόνσον. Προφανώς, ο τηλεσκηνοθέτης είχε εκ των προτέρων τη σχετική εντολή: «άμα κερδίσουμε, δείχνουμε τον Μπόρις να πανηγυρίζει φορώντας τη φανέλα με το δεκάρι – άμα χάσουμε, κόβουμε κάθε πλάνο με τον Μπόρις».
Ηταν τόση η γαϊδουριά του (όπως και του άλλου γομαριού, του πρίγκηπα), που δεν κατέβηκαν στον αγωνιστικό χώρο για να συγχαρούν τους παίκτες των δυο ομάδων και να κάνουν την απονομή. Γιατί την απονομή, σύμφωνα με το πρωτόκολλο, θα έπρεπε να την κάνει ο πρίγκηπας (ως εκπρόσωπος της βασίλισσας-αρχηγού του κράτους), συνοδευόμενος από τον πρωθυπουργό Τζόνσον, και όχι ο πρόεδρος της ΟΥΕΦΑ. Υπήρχε και σ’ αυτό το ζήτημα διπλό σενάριο: άμα το πάρει η Αγγλία, κατεβαίνουν ο πρίγκηπας με τον Μπόρις, άμα το πάρει η Ιταλία, το δίνει ο Τσέφεριν (ο οποίος ήταν στο κόλπο).
Μιλάμε για τον ορισμό της γαϊδουριάς, στην οποία δε συμμετείχαν καθόλου ο προπονητής και οι παίκτες της Αγγλίας, οι οποίοι συνεχάρησαν τους αντιπάλους τους. Αυτοί, βλέπετε, ξέρουν από μπάλα, ξέρουν τι σημαίνει να κερδίζεις και τι σημαίνει να χάνεις, έστω και στα πέναλτι, ακόμα και στην έδρα σου. Ηταν περίλυποι που έχασαν, ήξεραν όμως πολύ καλά ότι οι αντίπαλοί τους κέρδισαν δίκαια (δίκαιο είναι να κερδίζεις και στα πέναλτι, έτσι είναι το ποδόσφαιρο). Και τους συνεχάρησαν, σε αντίθεση με τα γαϊδούρια της αγγλικής πολιτικής.
ΥΓ. Αυτό που δε θα καταλάβουν ποτέ τα γαϊδούρια της αστικής πολιτικής, είναι αποτυπωμένο σε μια φωτογραφία. Ο Μέσι και ο Νεϊμάρ, δυο τεράστιοι παίχτες, δυο πραγματικά και όχι fake δεκάρια, που έχουν κάνει τεράστια περιουσία από το ποδόσφαιρο, κλαίνε αγκαλιασμένοι μετά τον τελικό του Copa America, στον οποίο η Αργεντινή κέρδισε τη Βραζιλία με 1-0 και ο Μέσι πήρε τον πρώτο (και μάλλον τελευταίο) τίτλο του σε μεγάλη διοργάνωση με την εθνική Αργεντινής (με τη Μπαρτσελόνα έχει πάρει «τα πάντα όλα»). Ο Νεϊμάρ ξέρει ότι, ως νεότερος, θα έχει και άλλες ευκαιρίες με τη Βραζιλία, γι’ αυτό και αναγνώρισε στον Μέσι το «δικαίωμα» να πάρει έναν τίτλο με την Αργεντινή.
Και το έγραψε στα social media, σε γνήσια… ποδοσφαιρική (λατινοαμερικάνικη) αργκό:
«Το να χάνω με πονάει. Με πονάει πολύ. Είναι κάτι με το οποίο ακόμα δεν έχω μάθει να ζω. Χθες, όταν έχασα, πήγα να αγκαλιάσω τον μεγαλύτερο και καλύτερο παίκτη της ιστορίας που εγώ είδα να παίζει! Φίλε και αδερφέ μου Μέσι, ήμουν λυπημένος όταν σου είπα: «πουτάνας γιε με κέρδισες». Ημουν πολύ λυπημένος που έχασα. Αλλά αυτός ο τύπος είναι απίστευτος. Εχω τεράστιο σεβασμό για αυτό που έχει κάνει για το ποδόσφαιρο και ειδικότερα για μένα. ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ ΤΗΝ ΗΤΤΑ. Αλλά απόλαυσε τον τίτλο σου, το ποδόσφαιρο περίμενε αυτή την στιγμή για σένα. ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΑΔΕΡΦΕ ΜΟΥ ΠΟΥΤΑΝΑΣ ΓΙΕ!».
