«Το φετινό Πάσχα κρύβει τη θαυματουργία μιας πρώτης νίκης απέναντι στον ιό», δήλωσε ο υφυπουργός Εξωτερικών και βουλευτής Αρκαδίας Κώστας Βλάσης. Μην βιαστείτε να καταχωρίσετε τη δήλωσή του στην κατηγορία «λέμε και καμιά μαλακία για να περάσει η ώρα». Ο υφυπουργός Βλάσης επιφορτίστηκε με το ύψιστο καθήκον να συνοδέψει αεροπορικώς έναν σημαίνοντα αρχηγό κράτους. Μια ώρα στο αεροπλάνο με το Αγιον Φως αυτοπροσώπως, όσο να ‘ναι μια σύγχυση φρενών την παθαίνεις. Τόσο που να ταυτίζεις την επιστήμη με τη θρησκεία.
Και για να μην ξεχνιόμαστε, παραθέτουμε μια φωτογραφία από τις ένδοξες εποχές υποδοχής του «αγίου φωτός» από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Ο υφυπουργός Εξωτερικών Γιάννης Αμανατίδης (διακρίνεται δεξιά) ήταν ο συνοδός και ο υπουργός Αμυνας Πάνος Καμμένος ο υποδοχέας. Μάλιστα, ο Καμμένος είχε φροντίσει να κόψει τον κώλο κάποιων συριζαίων που αντιδρούσαν, δηλώνοντας χαρακτηριστικά μετά από συνάντηση με τον Ιερώνυμο: «Δεν υπάρχει αντιπαράθεση για το Αγιο Φως. Το Σύνταγμα στην Ελλάδα είναι ξεκάθαρο για το ποια είναι η επικρατούσα θρησκεία και το Αγιο Φως θα έρχεται πάντα με τιμές αρχηγού κράτους, ως οφείλουμε να το φέρνουμε, για να αποτελεί ευλογία για όλη την Ελλάδα και για εκείνους που πιστεύουν σε αυτό και για εκείνους που δεν πιστεύουν».
Αναζητώντας την… ταμπακέρα
Με μια μακροσκελέστατη ανακοίνωσή του (1.552 λέξεις), ο Γιάννης Λιγνάδης προσπαθεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του από δημοσιεύματα σχετικά με το διορισμό του στο Εθνικό Θέατρο, με σύμβαση εργασίας ορισμένου χρόνου, την περίοδο που ήταν καλλιτεχνικός διευθυντής ο αδερφός του Δημήτρης Λιγνάδης. Λέει, λέει, λέει, αναπτύσσει νομικίστικα επιχειρήματα, μιλάει για «στρατευμένη, τοξική γραφή που διά της στοχοποίησης και συκοφάντησης “δολοφονεί“ συστηματικά προσωπικότητες και υπολήψεις», καταφεύγει ακόμα και σε λεξικά για να αποδείξει ότι η περίπτωσή του δεν μπορεί να χαρακτηριστεί «νεποτισμός» (!), όμως στο απλό ερώτημα που θέτει κάθε απροκατάληπτος άνθρωπος δεν απαντά: γιατί η πρόσληψή του έγινε αμέσως μόλις ανέλαβε «γενικός δερβέναγας» στο Εθνικό ο αδερφός του; Δε θα έπρεπε, ακόμα κι αν υποτεθεί ότι άξιζε τη θέση, να αποφύγει αυτό το διορισμό, για να μην υπάρχει υποψία ευνοιοκρατίας; Αυτό, όπως αντιλαμβάνεστε, δεν είναι νομικό, αλλά πολιτικό και κοινωνικό ερώτημα.
Καταλήγοντας, ο Γιάννης Λιγνάδης πετά κάτι που μοιάζει με πρόταση συμψηφισμού προς τους συριζαίους. Γράφει:
«Αξιοποιώντας, αφενός την φιλέρευνη προθυμία και τον εμμονικό ζήλο στρατευμένων δημοσιογράφων να φωτίσουν “τον βίο και την πολιτεία μου“, αφετέρου το εκπεφρασμένο ενδιαφέρον της Τομεάρχου Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ κας Σίας Αναγνωστοπούλου για “εξυγίανση“ του θεσμού (sc. του Εθνικού Θεάτρου), για αποτροπή “πράξεων ασέβειας προς τον καλλιτεχνικό κόσμο“ και, γενικά, για “φως“ στα θεατρικά σκοτάδια, τους υποδεικνύω και εγώ από την πλευρά μου να ανοίξουν και έναν άλλο, παλαιότερο, “φάκελο“ στον οποίο εμπλέκεται, μάλλον αμαρτωλά, και η αφεντιά μου.
Πρόκειται για τον “Φάκελο “Δεσμοί”“ (Κέντρο Ερευνας και Πρακτικών Εφαρμογών του Αρχαίου Ελληνικού Δράματος). Εχοντας διατελέσει μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του βαρέως χρεοκοπημένου αυτού οργανισμού κατά την διετία 2015-16 (επί κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ), γνωρίζω κάπως τα πεπραγμένα και ως εκ τούτου έχω βάσιμους λόγους να πιστεύω πως μια τέτοια έρευνα θα είχε ιδιαίτερο πολιτικό ενδιαφέρον. Αυτά προς ώρας».
Στην ευθεία απειλή-πρόσκληση προς συμψηφισμό περιμένουμε απαντήσεις, όχι από τον Λιγνάδη, αλλά από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Μαζεύοντας ψηφαλάκια
Εξι βουλευτές της ΝΔ (Κατσανιώτης, Αχαΐας – Κυρανάκης, Β’ Αθηνών – Μπουτσικάκης και Μελάς, Α’ Πειραιώς και Νήσων – Δερμετζόπουλος, Εβρου – Χειμάρας, Φθιώτιδας) έστειλαν επιστολή στον Χαρδαλιά, με την οποία προτείνουν «την άρση της απαγόρευσης της μουσικής στην εστίαση αλλά και την παράταση της κυκλοφορίας τουλάχιστον μέχρι τις 12.00 τα μεσάνυχτα». Πρόκειται για κλασική μαυρογιαλούρικη πολιτική. Ειδικά όταν στρέφονται ενάντια στην απαγόρευση της μουσικής, ενώ ξέρουν πολύ καλά ότι αυτή δεν έχει τιμωρητικό χαρακτήρα, αλλά υπακούει σε μια λογική: με δυνατή μουσική οι θαμώνες μιλούν δυνατά και πλησιάζουν ο ένας τον άλλο για ν’ ακουστούν, με αποτέλεσμα να μεγαλώνει ο κίνδυνος διασποράς του ιού μέσω της εκτίναξης σταγονιδίων.
Εφαρμόζοντας την τακτική «γαία πυρί μιχθήτω», η κυβέρνηση Μητσοτάκη ήταν αναγκασμένη να κρατήσει κάποια προσχήματα, για να μπορεί να ισχυρίζεται ότι «ανοίγει με απόλυτη ασφάλεια». Οι Κυρανάκηδες, όμως, προκειμένου να ψηφοθηρήσουν, δε διστάζουν να πάνε πέρα από τις τρέχουσες αποφάσεις της κυβερνητικής πολιτικής. Ετσι, όταν αποφασιστεί η διεύρυνση του ωράριου λειτουργίας (που μάλλον δε θ’ αργήσει), θα λένε ότι ήταν αποτέλεσμα της δικής τους παρέμβασης. Ετσι παίζεται το ψηφοθηρικό παιχνίδι, χρόνια τώρα.
Ο ορισμός του γκεμπελισμού
«Υπό μία έννοια είναι και λίγο συμβολικό ότι σήμερα, ανήμερα της επετείου των νεκρών της Marfin, παραιτήθηκε στην Ισπανία ο ηγέτης των Ποδέμος και φίλος του κυρίου Τσίπρα, μετά από τη συντριβή που υπέστη στις εκεί εκλογές. Και οι Ισπανοί φίλοι μας ξυπνάνε και στέλνουν στην Αριστερά το μήνυμα που της αξίζει: ότι μπαίνει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας».
Το εκστόμισε ο ακροδεξιός τηλεπλασιέ-υπουργός στο πρωινάδικο του ΑΝΤ1 σήμερα. Τι δουλειά έχουν οι νεκροί της Marfin με τον Τσίπρα και τον Ιγκλέσιας των Podemos; Ακόμα και το πιο αρρωστημένο μυαλό δε θα μπορούσε να βρει οποιαδήποτε σχέση. Να μιλούσε για την ήττα του Ιγκλέσιας και την αποχώρησή του από το κόμμα που είχε συνιδρύσει και να συνέκρινε τις εξελίξεις στην Ισπανία μ’ αυτές στην Ελλάδα και το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ, μολονότι άλλο Ισπανία και άλλο Ελλάδα, θα λέγαμε «ας πάει στο διάολο». Οταν, όμως, στη σύγκριση μπαίνουν οι νεκροί της Marfin, το μήνυμα που στέλνεται είναι ότι «η Αριστερά δολοφονεί». Δεν έχει καμιά σημασία που ο ΣΥΡΙΖΑ ή οι Podemos δεν έχουν καμιά σχέση με την Αριστερά, αλλά είναι αστικά πολιτικά μορφώματα που σπεκουλάρησαν με τις ιδέες της Αριστεράς και καπηλεύτηκαν τους αυθόρμητους λαϊκούς αγώνες ενάντια στα Μνημόνια. Ο γκεμπελισμός απαιτεί να λέγονται με φυσικό τρόπο τα πιο τερατώδη ψέματα. Κι όποιος τσιμπήσει τσίμπησε.
