«Δημιουργούμε ένα πλέγμα προστασίας και ένα περιβάλλον μηδενικής ανοχής της βίας και παρενόχλησης στην εργασία», διακήρυξε η υφυπουργός Εργασίας Συρεγγέλα, πουλέν του περιβάλλοντος Κούλη, που αναβαθμίστηκε από γενική γραμματέας σε υφυπουργό στον τελευταίο ανασχηματισμό.
Οσες φορές και να επαναλάβει την ίδια παπάρα, κανένας δεν πρόκειται να την πιστέψει. Ούτε οι εργάτριες και εργαζόμενες που ψηφίζουν ΝΔ. Γιατί αυτές ξέρουν τι γίνεται στους χώρους εργασίας. Γι’ αυτό και δε θα γράφαμε τίποτα (αν σχολιάζαμε καθημερινά όλες τις παπάρες που εκτοξεύουν τα κυβερνητικά στελέχη, δε θα κάναμε άλλη δουλειά), αν η νέα έκρηξη υποκριτικής παπαρολογίας ενός κυβερνητικού στελέχους δεν είχε το χαρακτήρα ενός αντι-ΣΥΡΙΖΑ event.
Η Συρεγγέλα συναντήθηκε με την Ξένια Μπουζαρανίδου, η οποία εργαζόταν ως σεφ στην πρεσβεία της Βενεζουέλας στην Ελλάδα και είχε δεχτεί σεξουαλική επίθεση από τον πρέσβη Φράνκλιν Γκονσάλες, τον οποίο κατήγγειλε και κέρδισε δίκη εναντίον του. Το γεγονός είναι γνωστό και συνδέεται άμεσα (και όχι έμμεσα) με τον ΣΥΡΙΖΑ, στελέχη του οποίου, αντί να βοηθήσουν τις γυναίκες να καταγγείλουν τον βρομιάρη, προσπάθησαν να κουκουλώσουν το γεγονός και να το χειριστούν παρασκηνιακά με την κυβέρνηση Μαδούρο.
Ο ΣΥΡΙΖΑ τότε (2013) βρισκόταν στην αντιπολίτευση και οι εργαζόμενες που κακοποιήθηκαν από το κάθαρμα (ανάμεσα στις οποίες και η κόρη του πρώην υπουργού του ΣΥΡΙΖΑ και νυν ηγετικού στελέχους της ΛΑΕ Κ. Ησυχου) απευθύνθηκαν στην Κουμουνδούρου. Η οποία, αντί να δημοσιοποιήσει άμεσα το θέμα και να προτρέψει τις γυναίκες να κάνουν μήνυση, έστειλε επιστολή (διά χειρός Τσίπρα) στον Μαδούρο, ζητώντας του να «τραβήξει» τον Γκονσάλες από την Ελλάδα, ώστε να μη ζημιώσουν «τα συστημικά μέσα ενημέρωσης την Αριστερά τόσο στη Βενεζουέλα όσο και στην Ελλάδα»!
Ο ΣΥΡΙΖΑ, αντί να αναλάβει τις ευθύνες του (λέμε τώρα), έχει το θράσος να ανακοινώνει ότι «κατόπιν του αιτήματος θυμάτων, ο κ. Τσίπρας όντως έστειλε την επιστολή που του ζητήθηκε. Αποτέλεσμα ήταν ένα μήνα μετά την επιστολή Τσίπρα να ανακληθεί ο θύτης στη Βενεζουέλα»! Και προσπαθεί να αντιστρέψει τις κατηγορίες: «Μακάρι λοιπόν, η ΝΔ και ο κ. Μητσοτάκης να μπορούσαν να ισχυριστούν ότι σε κάθε περίπτωση κακοποίησης ήταν με την πλευρά των θυμάτων, όπως ο κ. Τσίπρας, και όχι των θυτών, ωστόσο οι προσπάθειες συγκάλυψης στις περιπτώσεις Γεωργιάδη και Λιγνάδη δυστυχώς δεν το επιβεβαιώνουν».
Αυτός, λοιπόν, είναι ο λόγος που η Συρεγγέλα έσπευσε να εργαλειοποιήσει την εργαζόμενη (το γιατί το δέχτηκε η τελευταία δεν το εξετάζουμε). Προσπαθεί να ισοφαρίσει το «γκολ» που δέχτηκε με την υπόθεση Λιγνάδη, που ήρθε να προστεθεί σε άλλες παρόμοιες περιπτώσεις, όπως αυτή του πρώην βουλευτή και συμβούλου του Μητσοτάκη, Νίκου Γεωργιάδη, στο πλευρό του οποίου στάθηκαν επίλεκτα στελέχη της ΝΔ («παιδεραστία είναι έως 15 ετών», δήλωνε ο συνεπώνυμός του Αδωνις Γεωργιάδης!).
Οσο για τον ΣΥΡΙΖΑ, στην περίπτωση αυτή ισχύει το «όσο περισσότερο μιλάτε τόσο επιβαρύνετε τη θέση σας». Ποιος έκανε «μασάζ» στα θύματα ώστε να μη δώσουν δημοσιότητα στο θέμα και ν’ αφήσουν τον Τσίπρα να το κλείσει «γλυκά»; Τόσο «γλυκά» που το κάθαρμα θα έφευγε από την Ελλάδα για να συνεχίσει τις βρομιές του σε κάποια άλλη χώρα. Ακόμα και αν οι εργαζόμενες δεν ήθελαν να δημοσιοποιηθούν τα ονόματά τους, δεν έπρεπε ο ΣΥΡΙΖΑ να καταγγείλει δημόσια το βενεζουελάνικο κάθαρμα, σεβόμενος ταυτόχρονα τη θέληση των γυναικών για ανωνυμία; Με τι θράσος καλούν σήμερα τις γυναίκες να καταγγέλλουν τέτοια περιστατικά ακόμα και κρατώντας την ανωνυμία τους, όταν οι ίδιοι κουκούλωσαν την υπόθεση, για να μη χαλάσουν τις μπίζνες με το τσαβικό καθεστώς (ποιος ξεχνάει το ταξίδι στη Βενεζουέλα των Ν. Παππά – Κ. Ησυχου μαζί με τον περιβόητο δικηγόρο των offshore Αρτέμη Αρτεμίου);
Το μόνο που κατάφερε ο ΣΥΡΙΖΑ είναι να αποδείξει ότι στο βάθος δε διαφέρει από τη ΝΔ. Οπως αυτή υπερασπίζεται τους δικούς της, το ίδιο κάνει και ο ΣΥΡΙΖΑ.
