Τρεις εργάτες, ηλικίας 45, 54 και 57 ετών, νεκροί: ο οδηγός του γερανοφόρου, ο βοηθός του και ένας εναερίτης. Αφησαν πίσω τους οικογένειες με έξι παιδιά. Ο δεύτερος εναερίτης βαριά τραυματίας. Ηταν τυχερός που έπεσε από το στύλο, ενώ οι τρεις συνάδελφοί του κεραυνοβολήθηκαν από χιλιάδες βολτ και βρήκαν μαρτυρικό θάνατο.
Αυτός ήταν ο απολογισμός ενός ακόμα εργατικού «ατυχήματος» σ’ ένα χωριό της Εύβοιας. Οι εργάτες, δύο Ελληνες και δύο Αλβανοί, δούλευαν στην εταιρία «Περικλής ΑΤΕ», η οποία συμμετείχε στο έργο ως υπεργολάβος της εταιρίας «ΑΚΤΩΡ», η οποία είχε πάρει το έργο ως εργολάβος του ΔΕΔΔΗΕ.
Η «ΕΛΛΑΚΤΩΡ», όμιλος στον οποίο ανήκει η «ΑΚΤΩΡ», έσπευσε να εκφράσει «τη βαθιά της θλίψη για το τραγικό δυστύχημα στο Γυμνό Ερέτριας, που είχε ως αποτέλεσμα το χαμό τριών συναδέλφων μας, και τον τραυματισμό ενός ακόμα». Το θράσος ποτέ δεν έλειψε από τους καπιταλιαστές. Ακου «συνάδελφοι» οι εργάτες τους! Και βέβαια, η εταιρία δεν παρέλειψε να εκφράσει «τη δέσμευσή της να σταθεί δίπλα στις οικογένειες των θυμάτων και του τραυματία συναδέλφου μας». Θα σταθεί δίπλα στις οικογένειες των νεκρών όπως στεκόταν και όσο οι άνθρωποί τους ήταν ζωντανοί: με μεροκάματα πείνας και συνθήκες γαλέρας.
Το υπουργείο Εργασίας, μαζί με «τα θερμά του συλλυπητήρια στις οικογένειες των τριών εργαζομένων που έχασαν τη ζωή τους», τόνισε πως «είναι αυτονόητο πως θα επιβληθούν αυστηρές κυρώσεις για τυχόν παραβάσεις της εργατικής νομοθεσίας». Ολο το ζουμί βρίσκεται σε εκείνο το «τυχόν».
Κατά διαβολική σύμπτωση, πάντως, υπουργός Εργασίας είναι ο μέχρι πρότινος υπουργός Ενέργειας Κ. Χατζηδάκης. Ο ανάλγητος νεοφιλελεύθερος που καμάρωνε για τον «εκσυγχρονισμό» και το «νοικοκύρεμα» της ΔΕΗ, αποτέλεσμα του οποίου υπήρξε και αυτό το «ατύχημα». Ο ηθικός αυτουργός του εγκλήματος!
Ακόμα και η ξεπουλημένη στο κεφάλαιο ΓΣΕΕ αναγκάστηκε ν’ ανεβάσει κάπως τους τόνους: «Δεν είναι πρώτη φορά που εργολαβικοί υπάλληλοι χάνουν τη ζωή τους εν ώρα δουλειάς, παρά το γεγονός ότι έχουμε κρούσει κατ’ επανάληψη τον κώδωνα του κινδύνου για τα μέτρα υγείας και ασφάλειας, τις εργολαβικές αναθέσεις χωρίς ρήτρες αυστηρής τήρησης ατομικών μέτρων προστασίας και των κανόνων υγείας και ασφάλειας, για την εντατικοποίηση της εργασίας, αλλά και το εάν και κατά πόσο παράλληλα οι εργολαβικές εταιρίες αφήνονται ανεξέλεγκτες ως προς την υψηλή εξειδίκευση που απαιτείται για πληθώρα εργασιών τέτοιου είδους».
Λόγια είναι δεν κοστίζουν τίποτα. Αντίθετα, προορίζονται να λειτουργήσουν σαν φερετζές για την αστικοποιημένη συνδικαλιστική γραφειοκρατία και τα στελέχη της. Πάντως, ως βάλσαμο για τις οικογένειες των νεκρών και για τους συναδέλφους τους που μακαρίζουν την τύχη τους, καθώς θα μπορούσαν να είναι αυτοί στη θέση των νεκρών και του τραυματία, αποκλείεται να λειτουργήσουν. Μπορεί οι εργάτες να μην έχουν τα κουράγια να τα βάλουν με τ’ αφεντικά, δεν είναι όμως ηλίθιοι για να χάψουν τα πρόστυχα παραμύθια των εργατοπατέρων.
Για τις συνθήκες του «ατυχήματος» δεν έχουν ακόμα γίνει γνωστές πολλές λεπτομέρειες. Ειπώθηκε ότι το καλώδιο που τάνυζαν οι εργάτες κόπηκε και από την ταλάντωσή του ακούμπησε σε γραμμή μέσης τάσης, με αποτέλεσμα να κεραυνοβολήσει το συνεργείο με χιλιάδες βολτ. Δεν υπάρχει, άραγε πιθανότητα να κοπεί ένα καλώδιο υπό διαδικασία τάνυσης; Δεν πρέπει να κόβεται το ρεύμα σε όλες τις γραμμές που περνούν από το σημείο του έργου (δηλαδή και στη μέση τάση), προκειμένου να αποφευχθεί μια τέτοια εξέλιξη; Δε θα προχωρήσουμε παραπέρα. Θέσαμε αυτά τα απλά ερωτήματα για να φανεί καθαρά ότι η λογική της «κακιάς στιγμής» και του «απρόβλεπτου» δεν μπορεί να ισχύσει.
Και για να προλάβουμε εκείνους που θα μιλήσουν (όπως πάντα) για «ανθρώπινο σφάλμα» και «αστοχία υλικού», θα πούμε ότι τα υλικά αστοχούν και γι’ αυτό τα μέτρα ασφάλειας πρέπει να σχεδιάζονται λαμβάνοντας υπόψη και την πιθανότητα αστοχίας υλικού, όσο μικρή κι αν είναι αυτή. Ανθρώπινα σφάλματα επίσης συμβαίνουν, γι’ αυτό και στις εργασίες υψηλής επικινδυνότητας πρέπει να εφαρμόζεται ένα πυραμιδικό μοντέλου ελέγχου, ώστε οι πιθανότητες ανθρώπινου σφάλματος να ελαχιστοποιούνται (αν όχι να μηδενίζονται).
Αυτά, όμως, κοστίζουν. Κοστίζουν άμεσα και έμμεσα (πέφτει η εντατικότητα της δουλειάς, επομένως πέφτει το ποσοστό της υπεραξίας). Κι αυτό είναι ένα από τα «μυστικά» των ιδιωτικοποιήσεων. Οι εργάτες των άλλοτε κραταιών ΔΕΚΟ, πέρα από την τεχνική εκπαίδευση και την εμπειρία τους, εφάρμοζαν και κάποια μέτρα προστασίας. Γι’ αυτό και χαρακτηρίζονταν «αριστοκράτες», «τεμπέληδες», «εκβιαστές» και με πλείστα άλλα «κοσμητικά». Και υποδεικνύονταν ως υπαίτιοι που «έριξαν έξω» τις εταιρίες.
Οπότε άρχισε ο «εκσυγχρονισμός» και το «νοικοκύρεμα». Πώς; Με τη χρήση εργολάβων, οι οποίοι χρησιμοποιούν υπεργολάβους, στύβοντας όλοι μαζί τους εργάτες και αντιμετωπίζοντάς τους σαν… αναλώσιμες πρώτες ύλες. Σημειώνουμε μερικά βασικά στοιχεία του «νοικοκυρέματος»:
- Χρησιμοποίηση εργατών χωρίς τις απαραίτητες τεχνικές γνώσεις σε εργασίες απόλυτα εξειδικευμένες, που απαιτούν τεχνίτες εκπαιδευμένους, με όλες τις απαραίτητες γνώσεις και ικανότητα να διακρίνουν τους κινδύνους. Ομως, οι ανειδίκευτοι ή πλημμελώς εκπαιδευμένοι εργάτες είναι πιο «φτηνοί». Ετσι, φτάσαμε να έχουμε εναερίτες με το βασικό των 650 ευρώ!
- Πλημμελή μέτρα ασφάλειας. Εξειδικευμένες εργασίες γίνονται με τη λογική: «Ελα, μωρέ, μοδιστρούλες είστε; Πάμε να τελειώνουμε, γιατί έχουμε κι άλλη δουλειά».
- Εντατικοποίηση της εργασίας στο έπακρο. Λιγότεροι εργάτες πρέπει να βγάλουν την ίδια ή και περισσότερη δουλειά, δουλεύοντας συχνά από το χάραμα μέχρι να πέσει η νύχτα.
- Χρήση πεπαλαιωμένων και ακατάλληλων εργαλείων και μηχανημάτων.
- Συνεργεία εντελώς υποστελεχωμένα, που εκθέτουν τους εργάτες σε συνεχείς κινδύνους. Είναι δυνατόν να γίνονται έργα ΔΕΗ και να μην υπάρχουν μηχανικός, εργοδηγός, αρχιτεχνίτης, επιβλέπων, παρά μόνο απλοί ηλεκτρολόγοι (συχνά εμπειροτέχνες που έμαθαν τη δουλειά «πάνω στο στύλο»);
Υπ’ αυτές τις συνθήκες, που αποτελούν πλέον την «κανονικότητα», η απώλεια εργατικών ζωών δεν είναι ούτε ατύχημα ούτε δυστύχημα. Είναι καπιταλιστικό έγκλημα.
