Στις 12 Νοέμβρη του 2020, η επιτροπή Αναφορών (PETI) του Ευρωκοινοβούλιου διακήρυξε ότι «η εξάλειψη της αστεγίας έως το 2030 πρέπει να γίνει στόχος της ΕΕ»! Ενέκρινε ομόφωνα προσχέδιο ψηφίσματος, στο οποίο εξέφρασε «βαθιά ανησυχία για την κατάσταση περισσότερων από 4 εκατομμύρια ευρωπαίων αστέγων, καθώς η συνεχιζόμενη κρίση COVID-19 οδηγεί σε αύξηση των ανέργων και τους καθιστά ολοένα και περισσότερο εξαρτώμενους από την κοινωνική προστασία». Φυσικά, δεν έλειψαν οι αναφορές στη στέγαση, η οποία «είναι θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα για όλους» και στην έλλειψη στέγης που «αναγνωρίζεται ως μία από τις πιο σοβαρές μορφές φτώχειας και στέρησης που πρέπει να καταργηθεί με βιώσιμο τρόπο που να λαμβάνει υπόψη τους προσωπικούς και διαρθρωτικούς παράγοντες κινδύνου». Στα παχιά λόγια οι ευρωβουλευτές παίρνουν άριστα…
Σήμερα, το ελληνικό υπουργείο Εργασίας ανακοίνωσε ότι «Ομάδα Εργασίας για την υποστήριξη και την υποβολή προτάσεων για την κοινωνική ένταξη των αστέγων συγκροτεί το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, με απόφαση του Γενικού Γραμματέα Κοινωνικής Αλληλεγγύης και Καταπολέμησης της Φτώχειας, Γιώργου Σταμάτη». Η Ομάδα Εργασίας αποτελείται από 31 μέλη (ζωή να ‘χουν) «και έργο της είναι η παρακολούθηση του φαινομένου της αστεγίας και η υποβολή προτάσεων πολιτικής σε όλα τα στάδια παρέμβασης για την αντιμετώπισή του. Αυτά περιλαμβάνουν την καταγραφή, την παρέμβαση στην κρίση, την μεταβατική φιλοξενία, την υποστηριζόμενη διαβίωση, την επανένταξη και την μεταπαρακολούθηση».
Είναι προφανές τι τους φοβίζει. Τους φοβίζει η έκρηξη της αστεγίας, λόγω των συνθηκών που διαμόρφωσαν τα διάφορα λοκντάουν, αλλά και της βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης, η οποία θα συνεχιστεί και μετά την ολοκλήρωση του κύκλου της πανδημίας του κοροναϊού. Σπεύδουν, λοιπόν, να φτιάξουν τη φιλανθρωπική βιτρίνα, πίσω από την οποία θα κρύψουν το πρόβλημα και θα αποποιηθούν τις ευθύνες τους. Πώς το λέει η παροιμία; Να σε κάψω Γιάννη, να σ’ αλείψω λάδι να γειάνει…
Δεν είναι τυχαίο ότι στην 31μελή επιτροπή που έφτιαξε το υπουργείο Εργασίας, εκτός από πολιτικά στελέχη και ανώτερους υπηρεσιακούς παράγοντες, φιγουράρουν εκπρόσωποι ΜΚΟ και άνθρωποι που επί χρόνια κάνουν αυτή τη δουλειά (από τον πρώην επικεφαλής των «Γιατρών του Κόσμου» Νικήτα Κανάκη, που τον βρίσκουμε επιστημονικό υπεύθυνο του προγράμματος Στέγη και Εργασία στην Κοινωφελή Δημοτική Επιχείρηση Πειραιά, μέχρι τον πασπαρτού Γρηγόρη Βαλλιανάτο, που τον βρίσκουμε πρόεδρο Διοικητικού Συμβουλίου του Δικτύου για το Δικαίωμα στη Στέγη και την Κατοικία).
Οι ΜΚΟ είναι τα μοντέρνα αποσμητικά που καλύπτουν τη μπόχα στη βρόμικη τουαλέτα του καπιταλισμού, ο οποίος από τότε που υπάρχει φροντίζει να δημιουργεί μια βιτρίνα φιλανθρωπίας για κάθε κοινωνική πληγή που δημιουργεί. Παλιά αυτά τα διεκπεραίωναν κυρίως η Εκκλησία και οι Σύλλογοι Φιλανθρώπων Κυριών. Πλέον έχει επέλθει… εκσυγχρονισμός. Εχουμε τα Ιδρύματα των καπιταλιστικών οικογενειών και τις ΜΚΟ που αναλαμβάνουν το εκτελεστικό έργο.
Εχει στηθεί ένα πολυπλόκαμο δίχτυ, το οποίο προσπαθεί να κρύψει τις τεράστιες και κυρίως αγιάτρευτες πληγές του καπιταλισμού, νομιμοποιώντας μέσω της φιλανθρωπίας την ύπαρξή τους. Αναπτύσσεται έτσι μια ιδεολογία, η οποία δε θεωρεί τον καπιταλισμό ως υπαίτιο για την κοινωνική ανισότητα, η οποία φτάνει στα έσχατα όριά της σε περιπτώσεις όπως η αστεγία, αλλά οδηγεί τη σκέψη σε σφαλερά μονοπάτια, όπως η «κακοτυχία» και η «ατομική ευθύνη».
Η αστεγία υπήρχε και πριν από την υγειονομική κρίση που προκάλεσε ο κοροναϊός. Θα υπάρξει και μετά. Δεν πρόκειται να εξαλειφθεί, γιατί το καπιταλιστικό σύστημα παράγει συνεχώς την απόλυτη εξαθλίωση του προλεταριάτου, πετώντας τμήματά του κυριολεκτικά στο δρόμο. Οσο η κοινωνική οργάνωση θα εξακολουθεί να είναι θεμελιωμένη πάνω στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, όσο το κεφάλαιο θα λειτουργεί με βασικό οικονομικό νόμο την απόκτηση του μέγιστου κέρδους, αυτά τα φαινόμενα θα υπάρχουν και ανά περιόδους θα γιγαντώνονται.
Οσες βιτρίνες και να στήσουν οι κυβερνήσεις και οι διεθνικοί σχηματισμοί της κεφαλαιοκρατίας όπως η ΕΕ, αρκεί μια απλή σκέψη για να τις κάνει θρύψαλα: Αν μειωνόταν το ωράριο εργασίας, αντί να θεσπίζονται μέθοδοι καλυμμένης επάκτασής του, αν μειώνονταν τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, αντί να θεσπίζονται συνεχείς αυξήσεις τους, τότε θα είχαμε μείωση του απόλυτου αριθμού των ανέργων, επομένως και μείωση των αστέγων. Τέτοια μέτρα, όμως, που δε βγαίνουν έξω από το πλαίσιο του καπιταλισμού, αντιστρατεύονται το βασικό οικονομικό του νόμο. Μόνο με σκληρό ταξικό αγώνα των εργατών μπορούν να κατακτηθούν.
Είναι ακριβώς αυτό που προσπαθούν να αποτρέψουν οι παραμορφωτικοί καθρέφτες των ΜΚΟ και της λεγόμενης προνοιακής πολιτικής, η οποία μάλιστα έχει χάσει τα κοινωνικά της χαρακτηριστικά και λειτουργεί ως υποκριτική φιλανθρωπία με τις μίνιμουμ δαπάνες.
