Δύο χιλιάδες είκοσι
δεν έχει τέλος η ύπνωση;
Δεν είναι καθόλου σωστό να γελάτε επειδή σήμερα (24 Οκτωβρίου) αρχίζει η παγκόσμια εβδομάδα για τον αφοπλισμό και την Πέμπτη (29 Οκτωβρίου) είναι η ημέρα δημοκρατίας στην Τουρκία.
Αγγέλα μη βαρυγκομάς, μην ξεφυσάς, μη σκούζεις
όλοι το ξέρουν πως δεν θες να τον δυσαρεστήσεις
τέτοιο καλό, δυναμικό και άγριο σουλτάνο
που ίσως θυμίζει τον μπαμπά, ίσως και κάτι άλλο…
«Ας επιδιώξουμε το αδύνατο πριν φτάσουμε στο αδιανόητο» έλεγε ένα σύνθημα του γαλλικού Μάη του ’68. Η επιδίωξη δεν ήρκεσε βέβαια κι έτσι φτάσαμε στο απολύτως αδιανόητο σήμερα…
«Οφείλουμε να γίνουμε τόσο απαιτητικοί και γκρινιάρηδες ώστε η συνείδησή μας να μην μπορεί να δεχτεί μερεμετίσματα και μισοπράματα πάνω στο σαρακιασμένο αυτό παλιόσπιτο… Γκρέμισμα και ξαναφτιάσιμο! Να τι πρέπει σήμερα να εύχεται η ψυχή μας κι αν ακόμα ξέραμε πως θα μεσολαβούσε μια εποχή τρικυμίας και αναστάτωσης» (Μίλτος Κουντουράς).
Δύο από τους θεμελιώδεις πυλώνες της steely’s στήλης είναι ότι πιστεύει στη δικαιοσύνη και καταδικάζει τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται. Τα έχουμε πει (pee) αυτά και είναι δεδομένα. Επίσης, συντάσσεται και με τα κατά καιρούς τσιτάτα, παραινέσεις και προσταγές κάθε τύπου, όπως «μένουμε Ευρώπη», «μένουμε σπίτι», «παραμένουμε ασφαλείς», «θέλω το καλύτερο», «γάλατα υπάρχουν πολλά, Νουνού όμως ένα» κλπ.
Συνέλληνες εγέρθουτου! Τους συναγωνιστάδες
τους στρίμωξαν, τους μάγκωσαν, τους πάνε σε μπουντρούμια!
Κλαίνε ραχούλες και βουνά, λαγκάδια, βάλτοι, τρύπες
των ποταμών οι μαίανδροι, δακρύζουν κι οι εικόνες.
«Τι χρειάζεται τώρα να μιλήσουμε για τους επαγγελματίες καλλιτέχνες; Ο καθένας τους έχει τη δική του φιλαυτία και πιο εύκολα μπορεί να σου χαρίσει το πατρικό του χωράφι παρά να υποχωρήσει στο ζήτημα του ταλέντου του. Οσο πιο λίγη είναι η αξία τους, τόσο πιο πολύ το θράσος κι οι αξιώσεις τους ν’ αυτοθαυμάζονται, να κορδώνονται και να φουσκώνουν» (Ερασμος – «Μωρίας εγκώμιο»).
Και αργότερα ήρθε ο Νίκος Ζαχαριάδης να προσθέσει: «Τέχνη έξω από την κοινωνία, τις τάξεις της και τους αγώνες της δεν υπάρχει. Αυτό σημαίνει πως ο κάθε μάστορας στο πεδίο της διανόησης πρέπει να καθορίσει τη θέση του: ή με τον λαό ή με τους εκμεταλλευτές του».
Της μπανανίας τα βουνά στέκουνε λυπημένα
καθώς ήρθε φθινόπωρο και φτάνει κι ο χειμώνας.
Κοιτάν’ τον κορονοϊό να ροβολάει ολούθε
και βλέπουν μαύρες εποχές, νέα στα κλουβιά κλεισούρα.
Επικαιρότητας και ευκαιρίας δοθείσης, ας θυμηθούμε το πετυχημένο ανώνυμο αλίευμα του διαδικτύου: «Οι φασίστες οραματίζονται να φτιάξουν έναν πληθυσμό ανθρώπων που να έχουν όλοι περίπου το ίδιο “καθαρό” DNA, να μην δέχονται επιδράσεις από τους άλλους πληθυσμούς, να πολλαπλασιάζονται πιο γρήγορα από το υπόλοιπο σώμα της ανθρωπότητας και να καταλαμβάνουν όλο και περισσότερο χώρο μέσα σ’ αυτό, βάζοντας πρώτα την επέκταση της ομάδας τους και μετά το καλό του σώματος της ανθρωπότητας. Στη βιολογία αυτό λέγεται και καρκίνος».
Πολύ βαρύς σκεπτικισμός το ποίμνιο πλακώνει
παρά τις (λιγοστές) φωνές που «επαναστατούνε».
Με μάσκα πάν’ στην εκκλησιά, με μάσκα προσκυνάνε,
με μάσκα τρών’ αντίδωρο απ’ του παπά το χέρι.
Σπάνε καρύδια αυτές οι εμμονές ορισμένων. Υπενθυμίζουμε λοιπόν για πολλοστή φορά ότι «κλιμάκωση» δεν είναι μόνο η ανοδική αλλά και η καθοδική επί κλίμακος πορεία. Και εξαρτάται βέβαια από τον προσανατολισμό σου και από το πού θέλεις τελικά να πας…
Δεν είναι μόν’ τα Γιάννενα ή μόνο η Κοζάνη
μήτε η Τραχανοπλαγιά ή η Αγουλινίτσα.
Χίλια κρούσματα κάθονται προς το Μοναστηράκι
και άλλα χίλια τριγυρνούν στις στράτες της Αθήνας.
«Ολα όσα πρέπει να ειπωθούν έχουν ήδη ειπωθεί, αλλά μιας και κανένας δεν ακούει, πρέπει να γυρίζουμε συνεχώς πίσω και να τα λέμε όλα ξανά από την αρχή» (Andre Gide).
Κοκκινοσκουφίτσα
