πού είσαι, της ανατροπής γενιά;
Ο «γαλάζιος» βουλευτής και υιός αστυνομικού Κώστας Κατσαφάδος που το 2003 ψέκασε με πυροσβεστήρα τον πρύτανη της σχολής του για να του υφαρπάξει έγγραφα που τον αφορούσαν, ψήφισε την άρση του πανεπιστημιακού ασύλου για να δοθεί τέλος –λέει- στα φαινόμενα βίας και φθοράς της περιουσίας των ΑΕΙ.
Κάθε Νοέμβρης ταραχές στις δεκαεφτά του φέρνει
είν' η χαρά του γουρουνιού αφού γάμοι και δέρνει.
Μα ευθύς η γουρουνοχαρά έρχεται τον Δεκέμβρη
που γίνονται λουκάνικα οι χοίροι του Νοέμβρη.
Πόσο ενθαρρυντικός ο αριθμός των «like» και πόσο δυναμικά τα σχόλια στις ανακυκλούμενες «καταγγελίες» της καταστολής της 17ης Νοέμβρη! Είμαστε έτοιμοι για την ανατροπή!
Βόλι, βία, Βολιβία. Και μετά Γάζα. Και Χιλή. Και αλλού. Ας καταδικάσουμε μετά βδελυγμίας τη βία απ' όπου κι αν προέρχεται.
Γενίτσαροι, καθάρματα, ρουφιάνοι πληρωμένοι
και άλλοι τόσο ελεεινοί που ρουφιανεύουν τζάμπα.
Κάθε γωνία και χαφιές, κάθε βήμα και μπάτσος
(όχι μονάχα της ΕΛΑΣ, αυτοί είναι πια οι λίγοι).
«Οταν ακούς τάξη, ανθρώπινο κρέας μυρίζει» έλεγε ο Ελύτης. Οταν ακούς «κανονικότητα» από τον εσμό των απάνθρωπων υποκριτών «νοικοκυραίων»;
Είμαι χριστιανοταλιμπάν, είμαι και πατριώτης
και νοικοκύρης και φελλός με άι κιου εξήντα
με το ζωνάρι μου λυτό προς όλους και για όλα
αλλά γατάκι υπάκουο εκεί που δεν με παίρνει..
«Δεν είμαι ρατσιστής αλλά…». Ετσι ξεκινάει τα εμετικά και άλλα σχόλιά της η πλειονότητα –πλέον- του κοινωνικού σώματος που άγεται και φέρεται από το τρίγωνο κατανάλωση – τηλεθέαση – ψηφοδοσία. Κι αν τη στριμώξεις, αποκαλύπτεται με το αξεπέραστο «εμένα είπες ρατσιστή ρε γύφτο, κωλόχοντρε, αράπη, κοκαλιάρη, πεινάλα, γυαλάκια, αλλήθωρε, κομμουνιστή (και πολλά άλλα… καθημερινά);»…
Και δε μας λέτε ως αφανείς εσείς νοικοκυραίοι
πότε θα διαμορφώσετε γνώμη που να 'ν' δική σας
κι όχι ό,τι σας χώνουνε κανάλια στο κρανίο;
Πότε θα καταλάβετε ποιος είναι ο εχθρός σας
ποιο είναι το συμφέρον σας, η θέση σας, η τάξη;
Οι πρόσφυγες είν' αδερφοί, η εργατιά το σόι
φίλοι είναι οι όμοιοι κι εχθροί σας οι δυνάστες
και της καρδιάς το πύρωμα με τα μεγάλα «όχι»
είν' η τρανή απόδειξη πως ζήσατε δω πάνω
Κι όχι σιωπές, λογαριασμοί, σκυψίματα και φόβος.
Στον εικοστό πρώτο αιώνα η πλειονότητα εξακολουθεί να παρακάμπτει τα φώτα της επιστήμης και να πιστεύει σε μεταφυσικά παραμύθια και ιστορίες γι' αγρίους. Εξακολουθεί να παρακάμπτει τα γεγονότα, την ιστορία και τη λογική και να πιστεύει σε κόμματα-κώματα, σε πατρίδες που περιέχουν αφεντικά και δούλους ομόψυχα και ομοιογενώς. Στον εικοστό πρώτο αιώνα η πλειονότητα βάζει πλάτη, νύχια και δόντια για να μη βγει από την προϊστορία και βρεθεί έξω από τα δήθεν ασφαλή σπήλαιά της. Γιατί ακόμη και πάντα φοβάται ανύπαρκτα ή ανίσχυρα θηρία.
«Αφού υπάρχει θεός, γιατί οι εκκλησίες έχουν αλεξικέραυνα;» έλεγε παλιότερα ένα… φιλολογικό πλην εύλογο ερώτημα. Μεταξύ σοβαρού και αστείου, αντίστοιχο ερώτημα προκύπτει μετά από επίσκεψη στα δικαστήρια της Ξάνθης, με τα (τόσο άσχημα!) δεμένα στα γραφεία στυλό σ' ένα χώρο γεμάτο δικαστές, αστυνομία και λοιπούς φορείς… αντιμετώπισης της παραβατικότητας…
Σύντροφοι συμπαθάτε με, είναι χοντρό μανίκι
δύο θεές να προσκυνάς. Τη μια τη λένε Νίκη
πεφωτισμένη και σοφή. Την άλλη Δομινίκη
που πλίνθους κατεργάζεται. Ω έρωτες, ω φρίκη!
Ακρογωνιαίοι ηλίθιοι, ακρογωνιαίοι λίθοι του άθλιου εποικοδομήματος, αμολάνε τις παπάρες τους για να καθυποτάξουν την κοινωνία. Με τον αρχιερέα της τραγικής φαιδρότητας, το καρτούν του θερμοκηπίου (ποιας «Disney» ρε;) να έχει το γενικό παρασκηνιακό πρόσταγμα ή απλά την ανοχή στον –έτσι κι αλλιώς- οίκο ανοχής στον οποίο μετατρέπουν την κοινωνία με την ανοχή (και ενοχή) της/μας.
Κοκκινοσκουφίτσα
