Λίγο πριν να επιβιβαστεί στο αεροπλάνο που θα τον μετέφερε στην Ουάσινγκτον, για τη συνάντησή του με τον Τραμπ, ο Ερντογάν εξαπέλυσε μια ομοβροντία ενάντια στην ΕΕ, καταγγέλλοντας τις αποφάσεις της για το νομικό πλαίσιο των κυρώσεων για τις παράνομες ενέργειες της Τουρκίας στην κυπριακή ΑΟΖ. Χαρακτήρισε τους υπουργούς Εξωτερικών της ΕΕ «πολιτικούς χωρίς εμπειρία» και απείλησε να διακόψει τις συνομιλίες της Τουρκίας με την ΕΕ. Αναφέρθηκε ξανά στο Προσφυγικό και μήνυσε στους ευρωπαίους ηγέτες ότι «οι πόρτες μπορεί ν' ανοίξουν για τα μέλη του Ισλαμικού Κράτους». Δεν παρέλειψε να επαναλάβει ότι η Τουρκία δεν απειλείται και καλά θα κάνουν οι Ευρωπαίοι να μη δοκιμάσουν να την απειλήσουν για ό,τι συμβαίνει στην Κύπρο. Τα είπε και αμέσως μετά επιβιβάστηκε στο αεροπλάνο για τις ΗΠΑ.
Το timing των δηλώσεων Ερντογάν δεν ήταν τυχαίο. Ηθελε να δείξει την εικόνα του στιβαρού ηγέτη μιας περιφερειακής δύναμης, ο οποίος συνομιλεί στα ίσα με τον ηγέτη της αμερικάνικης υπερδύναμης και γι' αυτό δε χαμπαριάζει από τις απειλές κάποιων ευρωπαίων υπουργίσκων. Οι εικόνες που ακολούθησαν την επομένη στην Ουάσινγκτον επιβεβαίωσαν το μήνυμα που ήθελε να στείλει στους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές ο πονηρός Ταγίπ. Ο Τραμπ δήλωσε θαυμαστής του, δήλωσε ότι θα βρει τρόπο για να πάρει πίσω η Γερουσία την απόφαση αποκλεισμού της Τουρκίας από τη συμπαραγωγή των F-35, ενώ ο Ερντογάν δήλωσε έτοιμος να αγοράσει αμερικάνικα πυραυλικά συστήματα Patriot. Ακόμα και το ύψος της εμπορικής συμφωνίας που διαπραγματεύθηκε ο Ερντογάν με τον υπουργό Εμπορίου των ΗΠΑ Γουίλμπορ Ρος είναι ιλιγγιώδες: 100 δισ. δολάρια, ποσό τετραπλάσιο από αυτό της τρέχουσας εμπορικής συμφωνίας.
Ως επιμύθιο αξίζει να παραθέσουμε ένα απόσπασμα από τις δηλώσεις που έκανε ο αμερικανός υπουργός Πολέμου Μαρκ Εσπερ: «Χρειαζόμαστε την Τουρκία πίσω. Είναι μια χώρα που αποτελεί καλό σύμμαχο επί πολλά χρόνια, από την εποχή που πολέμησε στο πλευρό των ΗΠΑ στον πόλεμο της Κορέας μέχρι την παρουσία της δίπλα μας στο Αφγανιστάν».
Τα αναφέρουμε όλ' αυτά για να δείξουμε πως δεν πρέπει να δίνει κανείς την παραμικρή σημασία στα παραμύθια που ακούγονται σε Λευκωσία και Αθήνα για τις «ισχυρές διεθνείς συμμαχίες» που τάχα οικοδόμησαν Αναστασιάδης και Μητσοτάκης, ώστε να αναχαιτίσουν την τουρκική επιθετικότητα στο Κυπριακό. Στη μεν Μεσόγειο οι «ισχυρές διεθνείς συμμαχίες» αφορούν το Ισραήλ και την Αίγυπτο, δυο χώρες υποχείρια των ΗΠΑ, στο δε διεθνή χώρο αναφέρονται στην ΕΕ, της οποίας η Κύπρος είναι μέλος. Κι όμως, οι υποτιθέμενες κυρώσεις για τις απειλές και την παραβίαση της κυριαρχίας ενός κράτους-μέλους της ΕΕ δε συγκρίνονται σε τίποτα με τις κυρώσεις που αποφασίστηκαν τον πρώτο καιρό ενάντια στη Ρωσία απ' αφορμή την προσάρτηση της Κριμαίας. Βλέπετε, η Κύπρος είναι δεδομένη (και η Ελλάδα το ίδιο), ενώ η Τουρκία είναι μια περιφερειακή δύναμη στη Μέση Ανατολή, μια μεγάλη αγορά (80 εκατομμύρια πληθυσμός είναι ένα τεράστιο target group για την παραγωγή των ευρωπαϊκών ιμπεριαλιστικών χωρών, χώρια το φτηνό εργατικό δυναμικό για τις βιομηχανίες που στήνει στην Τουρκία, με τελευταίο παράδειγμα τη γερμανική VW) και επιπροσθέτως αυτή που κρατάει στα χέρια της το κλειδί των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών.
Και για να τελειώνουμε με την ευρωπαϊκή κοροϊδία, να πούμε ότι τα μέτρα που αποφάσισε το Συμβούλιο των ΥΠΕΞ της ΕΕ αναφέρονται σε υπόδειξη ονομάτων που συνδέονται με τις παράνομες γεωτρήσεις της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο ή εμπλέκονται με οποιονδήποτε τρόπο μ' αυτές. Δηλαδή, η ΕΕ θα επιβάλει κυρώσεις (απαγόρευση μετάβασης στην ΕΕ και δέσμευση περιουσιακών στοιχείων που έχουν σε χώρες της ΕΕ) στους καπετάνιους των πλοίων και στους μηχανικούς που χειρίζονται τα γεωτρύπανα! Ακόμα κι αυτά τα ονόματα, όμως, τα οποία θα προτείνει η κυπριακή κυβέρνηση, «θα εξεταστούν από σχετικές ομάδες εργασίας και ενδεχομένως από το ίδιο το Συμβούλιο», όπως δήλωσε η Μογκερίνι. Μ' άλλα λόγια, η μπάλα πετιέται στην κερκίδα, για να αναζητηθεί ένας γενικότερος συμβιβασμός με την Τουρκία, ο οποίος δε θα αφορά φυσικά το Κυπριακό.
