Δεν υπάρχει νοήμων άνθρωπος, ανεξαρτήτως πολιτικών φρονημάτων, που να μην αντιλαμβάνεται ότι αυτό που κάνει ο Τσίπρας δεν είναι παρά προεκλογική διαχείριση της μνημονιακής βαρβαρότητας.
Στο πλαίσιο της μνημονιακής πολιτικής, που έχει στραγγαλίσει εργαζόμενους και συνταξιούχους, που έχει φτάσει τη φορολόγηση σε δυσθεώρητα ύψη και έχει θεσπίσει ακόμα και κεφαλικό φόρο για όποιον έχει ένα σπίτι, στο τέλος μαζεύονται κάποια λεφτά παραπάνω από τα προγραμματισμένα. Από το δεύτερο Μνημόνιο ήδη, οι ιμπεριαλιστές δανειστές και επικυρίαρχοι προέβλεψαν ότι ένα τμήμα απ' αυτό το υπερπλεόνασμα μπορούν οι κυβερνήσεις να το διαθέτουν με τη μορφή επιδομάτων ή οριακών φοροελαφρύνσεων, για να μπορεί να λειτουργεί και το πολιτικό σύστημα. Να καλλιεργεί την ψευδαίσθηση ότι «το παλεύει», ότι δρομολογεί μια πορεία επιστροφής στο 2009.
Το έκαναν οι Σαμαροβενιζέλοι το 2014, όταν μοίραζαν πεντακοσάρικα λίγο πριν από τις ευρωεκλογές εκείνης της χρονιάς. Το επαναλαμβάνουν οι Τσιπραίοι το 2019, και πάλι λίγο πριν από τις ευρωεκλογές.
«Πήρατε δέκα, επιστρέφετε ένα», λέει τώρα η αντιπολίτευση στον ΣΥΡΙΖΑ, ξεχνώντας ότι τα ίδια έκανε και αυτή. Την ίδια στιγμή, όμως, υποστηρίζει ότι τα φιλοδωρήματα είναι δική της ιδέα, που της την έκλεψε ο Τσίπρας! Αλλο κομμάτι της αντιπολίτευσης, ο Περισσός, λέει το «πήρατε δέκα, επιστρέφετε ένα», αλλά την ίδια στιγμή συμπληρώνει ότι αυτό το «ένα» είναι αποτέλεσμα των αγώνων που αυτός καθοδήγησε, γι' αυτό και οι εργαζόμενοι πρέπει να του χαρίσουν την ψήφο τους!
Ολοι παίζουν το ίδιο προεκλογικό έργο, ο καθένας με τα μέσα που διαθέτει και με τα προπαγανδιστικά σοφίσματα που μπορεί να μηχανευτεί.
Κανένας δε θα πει «μην παίρνετε αυτά τα λεφτά» (δικά μας είναι, άλλωστε, όχι δικά τους), όμως η αποδοχή αυτών των προεκλογικών σοφισμάτων θα συνιστούσε ξεφτίλα για την εργατική τάξη, εργαζόμενους, ανέργους και συνταξιούχους. Θα συνιστούσε εξαγορά ανθρώπων που έχουν αποδεχτεί τη μοίρα των ζητιάνων και είναι έτοιμοι να ευχαριστήσουν διά της ψήφου τους μεγαλόκαρδους άρχοντες.
Αυτή η προσβλητική συμπεριφορά των κομμάτων του αστικού πολιτικού συστήματος, που με ψίχουλα φιλανθρωπικού τύπου προσπαθούν να εξαγοράσουν ψήφους, είναι ένας παραπάνω λόγος υπέρ της ΑΠΟΧΗΣ από τις κάλπες τους.
Ετσι κι αλλιώς, το παιχνίδι είναι στημένο. Η ψήφος δεν έχει καμιά αξία. Το πλαίσιο είναι καθορισμένο, το πλαίσιο του μετα-Μνημόνιου, και θα το υπηρετήσει πιστά κάθε κυβερνητικό σχήμα. Αυτό το πλαίσιο περιλαμβάνει -πάντοτε περιλάμβανε- οριακές αλλαγές στο μνημονιακό πλαίσιο και φιλανθρωπικού τύπου βοηθήματα, που δεν αλλάζουν (ούτε καν κάνουν λιγότερο δυσβάσταχτο) το βάρβαρο εργασιακό, συνταξιοδοτικό και δημοσιονομικό καθεστώς.
Η λύση βρίσκεται στους σκληρούς αγώνες για την ανατροπή αυτού του βάρβαρου μνημονισκού πλαισίου. Δεν μπορεί, όμως, να δώσει σκληρούς αγώνες όποιος τρώει το παραμύθι της κάλπης. Η ΑΠΟΧΗ δεν είναι η λύση, είναι μια δήλωση προθέσεων: έξω από το αστικό πολιτικό σύστημα, σε ρήξη με τις διαδικασίες του, στην προοπτική μιας νέας ταξικής ανάτασης.
