Αν δει κανείς τις αστικές φυλλάδες κρεμασμένες στα μανταλάκια ενός περίπτερου, θα διαπιστώσει ότι μοιάζουν με έξυπνες διαφημιστικές αφίσες δικηγορικών γραφείων. Κάθε μέρα διαφημίζουν κι έναν ακόμα τομέα από τον οποίο οι συνταξιούχοι μπορούν να πάρουν αναδρομικά. Τη μια μέρα είναι τα δώρα, την άλλη οι κύριες συντάξεις, την επομένη οι επικουρικές συντάξεις, τη μεθεπομένη η ειδική εισφορά αλληλεγγύης.
Φτάνει, βέβαια, οι συνταξιούχοι να αναθέσουν την υπόθεσή τους σε κάποιο δικηγορικό γραφείο. Γιατί με το να κάνουν τη γνωστή ηλεκτρονική αίτηση στον ΕΦΚΑ, θα κερδίσουν αναστολή της παραγραφής για ένα εξάμηνο. Εφάπαξ. Μετά… πάπαλα. Δεδομένου ότι οι δικαστικές υποθέσεις θα απαιτήσουν χρόνια για να περαιωθούν, η ηλεκτρονική αίτηση είναι δώρο άδωρο. Τζάμπα παρακαλάς τα εγγόνια να σου κάνουν την αίτηση (γιατί εσύ δεν ξέρεις πώς δουλεύουν αυτά τα μηχανήματα του διαβόλου), αγαπητέ συνταξιούχε. Τρέξε να βρεις δικηγόρο να κάνεις προσφυγή. Κι επειδή η ατομική προσφυγή θα σου έρθει ακριβά, τρέξε να βρεις τον συνάδελφο ή το σωματείο, που μαζεύει εξουσιοδοτήσεις για ομαδική προσφυγή.
Ετσι, στους συνταξιούχους καλλιεργούν την ελπίδα ότι τα αστικά δικαστήρια και κυρίως το ΣτΕ, θα ακυρώσουν μερικά από τα βασικότερα μέτρα των Μνημονίων και θα τους επιστρέψουν τα κλεμμένα, που όπως θα έρθουν μαζεμένα, θα έχουν τον όγκο ενός καλού εφάπαξ δημοσίου υπαλλήλου!
Μετά τους συνταξιούχους θα έρθει η σειρά των εν ενεργεία εργαζόμενων στο Δημόσιο. Εχουν κι αυτοί λαμβάνειν κομμένα δώρα, κομμένους μισθούς, ειδική εισφορά αλληλεγγύης κτλ. Μόλις τα δικηγορικά γραφεία διεκπεραιώσουν τον όγκο που συσσωρεύουν οι συνταξιούχοι πελάτες, θα έρθει η ώρα να ασχοληθούν με τους εργαζόμενους πελάτες. Μη σπρώχνεστε, όλοι θα εξυπηρετηθείτε, για όλους θα υπάρξει δικαίωση από την αδέκαστη ελληνική Δικαιοσύνη. «Υπάρχουν δικασταί εις τας Αθήνας», όπως συνηθίζει να λέει μια φίρμα της εργατολογίας, που δεν κατάφερε να κάνει την πολιτική καριέρα που ονειρευόταν (είχε και κάτι εμπλοκές με το ΣΔΟΕ).
Οι εργάτες και εργαζόμενοι μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα είναι πιο τυχεροί. Αυτοί δε χρειάζεται να κάνουν τίποτα, γιατί τα έχει αναλάβει όλα η ευειδής υπουργός Εργασίας με τους συνεργάτες της. Συλλογικές συμβάσεις, κατώτατο μισθό κτλ.!
Οσο για το σύνολο των εργαζόμενων και συνταξιούχων, με την ιδιότητα του πολίτη, επίσης μπορούν να χαρούν, διότι ο υπουργός Θησαυροφυλακίου κατέθεσε τον πρώτο μεταμνημονιακό προϋπολογισμό! Με 900 εκατ. παροχές, όπως λένε οι κυβερνητικές ντουντούκες. Κάτι δισεκατομμύρια νέοι φόροι (ΦΠΑ κυρίως) δε μετράνε. Εσείς να βλέπετε τις «παροχές Τσίπρα», τα φιλανθρωπικά βοηθήματα!
Η κοροϊδία πάει σύννεφο. Αλλοι γεμίζουν τα συρτάρια τους με τα πενηντάρικα ή εικοσάρικα ή και δεκάρικα (αναλόγως πόσοι θα μαζευτούν για την ομαδική προσφυγή) των συνταξιούχων και άλλοι προσδοκούν να γεμίσουν τις κάλπες με ψηφοδέλτια ροζ χρώματος. Χωρίς να έχει αλλάξει απολύτως τίποτα, ούτε πρόκειται να αλλάξει.
Θα συνέβαινε άραγε αυτό, αν ένα διεκδικητικό κίνημα (οικονομίστικο έστω) έβαζε τη σφραγίδα του στις εξελίξεις; Οχι βέβαια, κι αυτό είναι η δύναμή τους. Ναι, ηττηθήκαμε, όταν προσπαθήσαμε ν' αποκρούσουμε τα Μνημόνια. Αλλο όμως η ήττα στο πεδίο της ταξικής πάλης (που μπορεί κανείς να αναλύσει τα αίτιά της και να επανέλθει δυνατότερος) και άλλο η ήττα στο μυαλό, η λογική της ήττας που οδηγεί στην παράλυση και στην παράδοση άνευ μάχης.
