Χωρίς αρχές…

Ο Πρετεντέρης έγραψε για τον Ραγκούση ότι παίζει το ρόλο της «παράγκας» του ΣΥΡΙΖΑ μέσα στην παράταξή του! Αλλοι τον χαρακτήρισαν «δούρειο ίππο». Βέβαια, με τη λογική του Πρετεντέρη, ο Βενιζέλος έχει στήσει «παράγκα» της ΝΔ μέσα στην παράταξή του. Αυτόν, όμως, τον αποθεώνει όταν διακηρύσσει ότι ύψιστος στόχος πρέπει να είναι «η στρατηγική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ» και πως αυτός ο στόχος περνά μέσα από τη συγκυβέρνηση με τη ΝΔ. Εν πάση περιπτώσει, έγινε φανερός ένας ψιλοπανικός από την εκδήλωση του Ραγκούση, στην οποία εμφανίστηκαν σε μπλοκ όλες οι… προοδευτικές δυνάμεις. Από τον τέως κηπουρό του Γιωργάκη, Ραγκούση, μέχρι τον σημιτικό Μουζέλη και τον λυσσασμένο αντικομμουνιστή Μαραντζίδη, τον προκλητικό αναθεωρητή ιστορικό, που μέχρι πριν από ένα χρόνο ήταν ο «δημοσκόπος» του Συγκροτήματος Αλαφούζου και τώρα (αφού τα έσπασε με το αλαφουζαίικο) το παίζει «φουλ συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων». Και βέβαια, την εκδήλωση φρόντισαν να τιμήσουν με την παρουσία τους κορυφαίοι παράγοντες του ΣΥΡΙΖΑ, μερικοί από τους οποίους συνδέονται απευθείας με τον Τσίπρα: Νίκος Βούτσης, Νίκος Παππάς, Δημήτρης Παπαδημούλης, Νίκος Ξυδάκης. Ηταν ακόμα οι «ποταμίσιοι» Σπύρος Δανέλλης (με εξαίρετες σχέσεις με τον ΣΥΡΙΖΑ, του οποίου έχει διατελέσει και βουλευτής στο παρελθόν) και Μίλτος Κύρκος.
 
Ο Ραγκούσης δεν έκρυψε τις θέσεις του, οι οποίες άλλωστε δεν είναι καινούργιες. Δήλωσε ότι εκφράζει «εντός του κόμματος ένα προοδευτικό ρεύμα», το οποίο θεωρεί ότι υπάρχει μια «συντελεσμένη προοδευτική παράταξη», στην οποία ανήκουν το ΚΙΝΑΛ και ο ΣΥΡΙΖΑ, στον οποίο άλλωστε «έχουν πάει οι ψηφοφόροι μας του 2009». Οσο για την πιθανότητα κυβερνητικής συνεργασίας με τη ΝΔ, αυτή κατά τον Ραγκούση θα σήμαινε «προδοσία της προοδευτικής παράταξης».
 
Τι εκφράζει ο Ραγκούσης ως πρόσωπο; Τον εαυτό του! Στις εκλογές για πρόεδρο του ΚΙΝΑΛ κατάφερε μόλις να ξεπεράσει τον Γάτσιο, τον Πόντα και τον Τζιώτη. Εφαγε τη σκόνη ακόμα και του Μανιάτη, συγκεντρώνοντας μόλις το 2,36% των ψήφων.  Αλλά και η ως τα τώρα πολιτική διαδρομή του δεν έχει να επιδείξει ούτε ηγετικότητα ούτε προοδευτισμό (σε αστικοδημοκρατικά-σοσιαλδημοκρατικά πλαίσια έστω). Τον θυμόμαστε το 2011, στη διάρκεια της απεργίας πείνας των 300 μεταναστών εργατών, να κρατάει την πιο σκληρή γραμμή απ' όλους τους υπουργούς, να σαμποτάρει κάθε προσπάθεια συμβιβασμού και στο τέλος να τη φέρνει πισώπλατα στους απεργούς πείνας. Στο τελευταίο βέβαια είχε την αμέριστη βοήθεια του Τσίπρα (και προσωπικά) και κάποιων ελεεινών υποκειμένων της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης (οι οποίοι -όλως τυχαίως!- έκαναν στη συνέχεια καριέρα στον ΣΥΡΙΖΑ, άλλοι μικρή και άλλοι ακόμα συνεχιζόμενη). Σε ανύποπτο χρόνο έχει γραφεί στον αστικό Τύπο ότι από τότε χρονολογείται η «σχέση εμπιστοσύνης» Ραγκούση-Τσίπρα και μάλλον αυτοί που το έγραψαν είχαν δίκιο.
 
Οταν ο Ραγκούσης έπαψε να είναι ο «κηπουρός» του Γιωργάκη (ο Βενιζέλος δεν ήθελε να τον δει στα μάτια του) αποδείχτηκε ότι ήταν γυμνός από κάθε κοινωνική επιρροή. Ηταν δοτός και αντλούσε δύναμη μόνο από το αφεντικό του. Αποσύρθηκε για ένα διάστημα στο μπιφτεκάδικό του στην Πάρο. Δοκίμασε να επανέλθει το 2015 με την «Προοδευτική Ενότητα για το Μέλλον» και έκανε μια τρύπα στο νερό. Μετά έφτιαξε την «Με την Επόμενη Ελλάδα», συμμαχώντας με τη Διαμαντοπούλου και τον Φλωρίδη στην «Ωρα Αποφάσεων». Οταν διαπίστωσε ότι το «μαγαζί» δεν πουλάει, εγκατέλειψε σύξυλους τους συνεταίρους του και μετοίκησε στον νέο φορέα της Κεντροαριστεράς. Μέτρησε τις δυνάμεις του στις εκλογές για αρχηγό, διαπίστωσε ότι δεν εκφράζει απολύτως τίποτα και τότε θυμήθηκε τον ΣΥΡΙΖΑ, την «προοδευτική παράταξη» και τη «στρατηγική της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας». Τι επιδιώκει τώρα; Να κάνει συνεχώς ζημιά στο ΚΙΝΑΛ, ζητώντας τη μετατροπή του σε παρακολούθημα του ΣΥΡΙΖΑ. Φυσικά, δεν έχει κομματικό ακροατήριο, όμως αυτό το ξέρει καλά πια. Εκείνο που επιδιώκει είναι να του τραβήξουν η Φώφη και οι άλλοι μια ξεγυρισμένη διαγραφή για να πάει σαν… ήρωας στον ΣΥΡΙΖΑ, όπου τον περιμένουν με ανοιχτές αγκάλες (αν και τους είναι πιο χρήσιμος ως «παραγκάρχης» μέσα στο ΚΙΝΑΛ, παρά ως «συνεργαζόμενος» που θα ζητάει μια θέση στο κυβερνητικό συμβούλιο στον επόμενο ανασχηματισμό – προηγούνται ο Τζουμάκας και η Μαριλίζα!). Στη Χαριλάου Τρικούπη εξέφρασαν «ενόχληση και απορία», επεσήμαναν ότι οι τοποθετήσεις Ραγκούση είναι «εκτός γραμμής», αλλά δεν έδωσαν καμιά συνέχεια. Δε θέλουν να παίξουν το παιχνίδι του ΣΥΡΙΖΑ και του Ραγκούση.
 
Ολα αυτά δεν είναι καινοφανή στην αστική πολιτική. Πρόκειται για έναν χωρίς αρχές πολιτικό καριερισμό από τη μια και για μια χωρίς αρχές κομματική πολιτική από την άλλη. Ειδικά στα χρόνια των Μνημονίων έχουν δει τόσα τα μάτια μας που δεν μπορεί να μας εκπλήξει τίποτα. Δευτεροκλασάτοι πασόκοι έκαναν τη «σωστή επιλογή» και από το τίποτα βρέθηκαν βουλευτές και υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ. Δευτεροκλασάτοι δεξιοί έγιναν βουλευτές και υπουργοί συγκυβερνώντος κόμματος. Μπήκε στη Βουλή ακόμα και ο Λεβέντης. Οσο για τους γυρολόγους των κομμάτων, έγραψαν… λαμπρές σελίδες πολιτικής ιστορίας.