παρόν και μέλλον: σκότος πηχτό
Μα πού είναι η αστυνομία, η Frontex, οι ΜΚΟ, οι στρατιωτικοί που χάνουν τον δρόμο τους, το λιμενικό; Δεν υπάρχει κράτος; Και στο κάτω-κάτω πού είναι «των Ελλήνων οι κοινότητες; Φτιάχνουν άλλο γαλαξία;». Τόσο καιρό η αφρικανική σκόνη αλωνίζει ανενόχλητη. Επιτέλους ας βγουν οι πατριώτες, ας βγουν τα ούγκανα οι ναζί να τη διώξουν. Ξέφραγο αμπέλι έγινε η πατρίδα μας, μπαινοβγαίνει όποιος θέλει και μας αλλοιώνει τον μπολιτισμό, μπατριώτες. Σαχάρα γίναμε, τριτοκοσμικοί και νοθευμένοι. Εμείς δεν έχουμε σκόνη; Μόνο σ' ένα καράβι δυο τόνους είχαμε! Και μάλιστα λευκή που «δένει» με το γαλάζιο της χώρας μας και φέρνει χαρά κάτω απ' τον ήλιο μας. Οχι κίτρινη…
Τρεις περδικούλες κάθονται σ' ενός κλαριού την άκρη
η μια είναι η Ελενα, η άλλη είν' η Εφη
κι η τρίτη… ω τι συμφορά, αυτή δεν είν' κοπέλα
μα έλα που όσοι ξέρουνε γελάνε κι επιμένουν…
Λογικά ένας Αμβρόσιος δεν θα έπρεπε να έχει κι ένα Νεκτάριο (μην πάει ο νους σας στο πονηρό ρε) για να συνάδουν με το αρχαιοελληνικό θρησκευτικό πνεύμα, του οποίου είναι άξιοι συνεχιστές, αν και αναβαθμιστές; Ενα θεϊκό συμπόσιο είναι πλήρες με νέκταρ και αμβροσία.
«Σέρνεται ο καιρός σα λαβωμένο φίδι / κρύβεται στα συρτάρια, στη ντουλάπα / κάτω απ’ το κρεβάτι / βγαίνει τη νύχτα βυθίζει δόντια ναρκωτικά / στις φλέβες μας. / Αργά καταπίνουμε τις ταπεινώσεις / μηρυκάζουμε υπομονή κι αποκοιμιόμαστε. / Ξανανοίγουμε χάρτες, κατεβάζουμε / παλιά βιβλία, συγκρίνουμε / τις εποχές. / Βλαστημάμε την τύχη. / Ενα σάλπισμα καραβιού / μια φωτιά στο βουνό, μια / ντουφεκιά στο κούτελο του φόβου. / Θα βγούμε πάλι. / Είμαστε ράτσα ατάκτων και κλεφτών, έχουμε / το πείσμα του σίδερου, την υπομονή / του νερού. / Οσοι πιστοί. / Με συμπόνια και με μαχαίρι. / Κι αν δεν καταλαβαίνεις, ψάξε Μεσολόγγι, / Μακρόνησο και Νοέμβρη. / Να ξέρεις / σου γράφω πάντα με το χέρι στην καρδιά / και το βλέμμα στο στόχο» (Γιώργος Ζιόβας – «Μήνυμα»).
Θα μάθουν κάποια στιγμή ελληνικά οι πένες που ενημερώνουν (τι γελάτε ρε;) τον κόσμο; Θα μάθουν έστω τη διαφορά του βρόγχου από τον βρόχο; Είναι πολύ βαρύ αυτό το τούβλο για να το προσπεράσει κανείς. Θηλιές ναι, αλλά τα χρέη δεν μπορεί να είναι… πνευμόνια. Ακου «βρόγχος τα χρέη»!
Οι φαν Αττικοί φίλοι της «Κ» ίσως θυμούνται ότι γράφαμε παλιότερα: «Βάλτε μια άνω τελεία και σκεφτείτε το μεγάλο ερωτηματικό για το κόμμα: ο καημένος ο Καμμένος δεν είναι παρά τα δεξιά εισαγωγικά μιας αριστερής παρένθεσης. Τελεία και παύλα». Από τότε όμως τα πράγματα άλλαξαν. Ο πολυετής εναγκαλισμός του ενός «μπούλη» με τον άλλο, έφερε αμοιβαίες ανταλλαγές δομικών χαρακτηριστικών, έτσι που σε μερικές περιπτώσεις να μην ξεχωρίζεις ποιος είναι ποιος. Κάτι που ομολογήθηκε και στο πρόσφατο «σύμβολο της πίστεως» των δύο, καθώς και στην ανανέωση των όρκων αγάπης και αφοσίωσης κατά τα αμερικανικά ειωθότα. Θα πάνε μέχρι τέλους, τι συγκινητικό!…
Ολοι οι λειψοτσούτσουνοι κι οι λοβοτομημένοι
ναζί, τραμπούκοι, ούγκανα, μισάνθρωποι και άλλοι
μαζεύτηκαν και φώναζαν ποιον αρχηγό να κάνουν.
Ενας πετούσε το μακρύ και άλλος το κοντό του
ώσπου απ' το γυμναστήριο πετάχτηκε ένας τσίφτης
που γύμναζε μόν' τα μισά και ατροφούσαν τ' άλλα
και με φωνή πολύ βαριά κάτι είπε για αμβροσία.
Τον κοίταξαν παράξενα λες κι ήταν κα'να ούφο
(δω που τα λέμε ήτανε, αλλά δεν είναι θέμα)
μα σαν το μάτι έκλεισε ο νεοναζί με νάζι
όλοι τον καταλάβανε και τον επικροτήσαν.
Εν κατακλείδι και να μην ξεχνιόμαστε, ο ΣυΡιζΑ κυβερνάει –εκτός από τα κολλητιλίκια- με τις ψήφους του είκοσι και κάτι ψιλά τοις εκατό του ελληνικού λαού. Τόση είναι η πραγματική εκλογική δύναμη τού 36,34% που πήρε, αν γίνει αναγωγή στο ότι ψήφισε το 63,87% των 9.911.495 πολιτών που είχαν δικαίωμα ψήφου.
Κοκκινοσκουφίτσα
