Το τελευταίο τηλεφώνημα, που έγινε μετά από 104 μέρες πολιορκίας της Σουρ, ήταν με έξι νεαρούς μαχητές. Ηταν αυτοί που είχαν επιζήσει από τους εκατοντάδες που πολέμησαν εκεί. Οι μαχητές είχαν απομείνει με ένα μόνο όπλο, αλλά δε δέχτηκαν να παραθοδούν, παρά το γεγονός ότι ήταν περικυκλωμένοι από τον πάνοπλο τουρκικό στρατό. Δυο ώρες μετά, η επικοινωνία διακόπηκε. Με αυτά τα λόγια, ένας κούρδος ομιλητής περιέγραψε την αντίσταση στην πόλη Σουρ, κατά τη συζήτηση που ακολούθησε την προβολή του πραγματικά καθηλωτικού ντοκιμαντέρ του Ζανά Κιμπάρ και της Χικράν Ουρούν, που έγινε την περασμένη Δευτέρα στον κινηματογράφο «Αλκυονίς» από τις εκδόσεις «Εκτός των Τειχών».
Το ντοκιμαντέρ με τον τίτλο «Sûr: Ax û Welat»/ «Οπου γης και πατρίς» ήταν επόμενο να απαγορευτεί στην Τουρκία. Και μόνο το άκουσμα της λέξης Σουρ ήταν αρκετό για να απειλήσουν οι κρατούντες με σύλληψη τους ιδιοκτήτες των κινηματογραφικών αιθουσών αν τολμούσαν να το προβάλουν. Οι σκηνοθέτες δε ζήτησαν την άδεια των τουρκικών αρχών. Εσπασαν την απαγόρευση για πρώτη φορά στην Ελλάδα, όπου η ταινία παίχτηκε ήδη στα Γιάννινα, τη Θεσσαλονίκη και την Ξάνθη, πριν παιχτεί στην Αθήνα.
Αν και το ντοκιμαντέρ δε δείχνει παρά ένα μικρό μέρος της θηριωδίας που διαδραματίστηκε το 2015-2016 στην επαρχία του Ντιγιάρμπακιρ, όπου επικρατεί πληθυσμιακά το κουρδικό στοιχείο, με τις μάχες να έχουν μεταφερθεί από τα βουνά στις πόλεις, όπως το Ντιγιάρμπακιρ, η Τσιζρέ, η Σιλόπη και η Σουρ, ωστόσο απεικονίζει πιστά κατά γενική ομολογία (ατόμων που έζησαν σ’ αυτές τις περιοχές) αυτή τη θηριωδία στο τουρκικό Κουρδιστάν με τους πάνω από τρεις χιλιάδες νεκρούς (μεταξύ των οποίων εκατοντάδες παιδιά κάτω των 16 χρόνων).
Μέχρι σήμερα, στη Σουρ μιλούσαν μόνο τα τανκς και οι σφαίρες του τουρκικού στρατού. Στην ταινία μίλησαν οι μανάδες των νεκρών (όπως μιας 16χρονης μαθήτριας που σκοτώθηκε από ελεύθερο σκοπευτή λίγο καιρό πριν δώσει εξετάσεις για το πανεπιστήμιο), όχι μόνο με πίκρα αλλά και με διάθεση για αντίσταση. Πολλές από αυτές δε δέχτηκαν να φύγουν από την πόλη και να παραδώσουν τα σπίτια τους στο κρατικό πρόγραμμα «κοινωνικής στέγασης», χωρίς όμως και να μπορέσουν να τα σώσουν, αφού με διάφορα τερτίπια το κράτος τους τα παίρνει με τη βία.
Θα ήταν μέγα λάθος να αφήσουμε να ενταχτεί η θηριωδία του τουρκικού φασιστικού στρατού στην ελληνική εθνικιστική υστερία που χρησιμοποιεί αυτές τις θηριωδίες για τους δικούς της προπαγανδιστικούς σκοπούς. Ευτυχώς, ούτε οι σκηνοθέτες ούτε οι διοργανωτές έπεσαν σ’ αυτή την παγίδα.
Η ισοπεδωμένη πλέον Σουρ (10 από τις 12 γειτονιές της δεν υπάρχουν πια), την οποία ο πρώην πρωθυπουργός της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου ήθελε να μετατρέψει σε «Τολέδο» της Τουρκίας, προκειμένου να την «εξευγενίσει» (βλέπετε είχε μπει στη λίστα των πόλεων της Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, οπότε δεν μπορούσε να την αφανίσει όπως θα επιθυμούσε), δεν είναι ένα ακόμα μνημείο τουρκικής βαρβαρότητας, αλλά μνημείο φασιστικής βαρβαρότητας όπως όλα αυτά που έχουν αφήσει οι ανά τη γη φασίστες, είτε στη Γκουέρνικα (όπως σωστά ειπώθηκε στη συζήτηση), είτε στην Παλαιστίνη, το Ιράκ ή τη Συρία.
Η σφαγή των Κούρδων στο Ντιγιαρμπακίρ έγινε με την σιωπηρή στήριξη της «διεθνούς κοινότητας», παρά τις καταγγελίες ακόμα και της αμερικάνικης ΜΚΟ Human Rights Watch (με διασυνδέσεις με το αμερικάνικο πολιτικό κατεστημένο) και της Διεθνούς Αμνηστίας. Η νατοϊκή «αγκαλιά» χωράει το τούρκικο φασιστικό καθεστώς, με το οποίο έχουν άψογα συνεργαστεί όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις, από την εποχή που ο Πάγκαλος έδωσε τον Οτζαλάν στην Τουρκία μέχρι σήμερα, πριν ξεκινήσει η εθνικιστική κόντρα που βρίσκεται στο αποκορύφωμά της. Θυμηθείτε τους εννέα αγωνιστές και αγωνίστριες που συνελήφθησαν στις 27 Νοέμβρη του 2017, λίγο πριν προσγειωθεί στην Αθήνα το αεροπλάνο με τον Ερντογάν. Ηταν ένα «δωράκι» προς τον «σουλτάνο», που πιστοποιούσε την αγαστή συνεργασία ανάμεσα στις «αντιτρομοκρατικές» υπηρεσίες των δύο χωρών. Βέβαια, τα αιτήματα έκδοσης απορρίπτονται από τα ελληνικά δικαστήρια (ήδη έχουν απορριφθεί για τρεις από αυτούς), αφού τα «στοιχεία» παραήταν χοντροκομμένα (για παράδειγμα, η Χαζάλ Σεκέρ κατηγορούνταν για «συγκρότηση και διοίκηση τρομοκρατικής οργάνωσης» από τότε που ήταν 10 ετών)! Ομως οι αγωνιστές παραμένουν στη φυλακή, καθώς εκκρεμεί σε βάρος τους η σκευωρία που σκάρωσε η ελληνική Αντιτρομοκρατική.
Η ισοτιμία των μειονοτήτων, η αποδοχή της ελεύθερης βούλησης των περιοχών όπου πλειοψηφούν οι άλλες εθνότητες (μέχρι κρατικού αποχωρισμού), ο σεβασμός των δικαιωμάτων των μεταναστών και η διεθνιστική αλληλεγγύη στους λαούς που αγωνίζονται δε χωράνε στα ξενόδουλα καθεστώτα, ούτε στους «εθνικισταράδες» που ορισμένες φορές το παίζουν ψευτο-αντιιμπεριαλιστές (αλλά συνήθως είναι οι πρώτοι που σκύβουν τη μέση στους ξένους «προστάτες», όπως έκαναν όλες οι ελληνικές μοναρχοφασιστικές κυβερνήσεις μετά την ήττα του δεύτερου αντάρτικου). Ολα αυτά ήταν και θα ξαναγίνουν προμετωπίδα της επαναστατικής πολιτικής σε κομμουνιστική βάση, που εξακολουθεί να αποτελεί τη μόνη ρεαλιστική απάντηση των εργατικών τάξεων και των λαών, στην καπιταλιστική βαρβαρότητα που βιώνουμε σήμερα.
ΥΓ. Ο υπουργός Πολέμου των ΗΠΑ Τζέιμς Μάτις βλέπει άλλη πραγματικότητα από αυτή που περιγράψαμε παραπάνω. Γι’ αυτό και αφού έσπευσε να χαρακτηρίσει την Τουρκία σύμμαχο χώρα στα πλαίσια του ΝΑΤΟ, δικαιολόγησε την τουρκική εισβολή κατά των Κούρδων, υποστηρίζοντας ότι το PKK είναι «τρομοκρατική οργάνωση» που έχει σκοτώσει πολλούς «αθώους Τούρκους»! Γι' αυτό και συμπλήρωσε ότι η ύπαρξη δυνάμεων του ΡΚΚ στο Ιράκ, κοντά στα σύνορα με την Τουρκία, αποτελεί απειλή για την τελευταία. Δεν περιμέναμε κάτι διαφορετικό από τους Αμερικάνους που ισοπέδωσαν ολόκληρες χώρες (Ιράκ, Αφγανιστάν κ.ά.). Στους… κατσαπλιάδες Κούρδους θα κώλωναν;
