Η Γενική Συνέλευση του Συλλόγου Φοιτητών της Φιλοσοφικής του ΕΚΠΑ αποφάσισε διήμερη κατάληψη και συμμετοχή στα πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια στις 29/3 και 30/3. Οι φοιτητές εναντιώνονται στο νόμο Γαβρόγλου για τα Πανεπιστήμια και στο νόμο για το Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής, των οποίων ζητούν την κατάργηση, στη διάσπαση του ΦΠΨ, στην αφαίρεση της διδακτικής επάρκειας από τα πτυχία, στην υποβάθμιση του πτυχίου του τμήματος Θεατρικών Σπουδών, στην υποχρηματοδότηση και στην ιδιωτικοποίηση των Πανεπιστημίων, καθώς και στην επιβολή διδάκτρων.
Ιδού χαρακτηριστικά αποσπάσματα από την απόφαση της Γενικής Συνέλευσης:
«Προκειμένου να κλείσει η 4η αξιολόγηση από τους “θεσμούς”, η κυβέρνηση αυτήν τη στιγμή προχωρά την εφαρμογή βίαιων μέτρων. Επιτίθεται στη λαϊκή κατοικία, με τους πλειστηριασμούς που διεξάγονται κάθε Τετάρτη και ασκεί την πιο σκληρή καταστολή αλλά και διώξεις στα κινήματα ενάντια στους πλειστηριασμούς. Το “κλείσιμο” της ίδιας αξιολόγησης και οι δημοσιονομικοί περιορισμοί είναι που εκβιάζουν και τον κόσμο της εκπαίδευσης, επιβάλλοντας την αδιοριστία στο σχολείο και την επακόλουθη επίθεση στα πτυχία μας.
Ηδη από πέρυσι είχαν υπάρξει διατάξεις και νομοθετήματα σε σχέση με αλλαγές στον τρόπο κατοχύρωσης της διδακτικής επάρκειας στα πτυχία μας. Φέτος όμως στην αρχή της χρονιάς με τις διατάξεις του Ι.Ε.Π. (Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής) και υπό την αιγίδα του Υπ. Παιδείας, όλα τα παραπάνω πήραν σάρκα και οστά. Πιο συγκεκριμένα, ο Ι.Ε.Π προβλέπει την δημιουργία μίας ειδικής Δομής ή ενός ειδικού τμήματος, το οποίο θα παρέχει την διδακτική επάρκεια, αφαιρώντας την από το πρόγραμμα σπουδών. Το πιο προβληματικό είναι ότι η συγκεκριμένη αυτή “Δομή” – τμήμα θα έχει όριο εισαχθέντων (άρα δεν θα μπαίνουν όλοι οι Φιλοσοφικάριοι και επομένως δεν θα έχουν και όλοι οι Φιλοσοφικάριοι το δικαίωμα να διδάξουν), αλλά και τέλη εγγραφής που δυσχεραίνει ακόμη πιο πολύ την κατάσταση. Στην σχολή μας αυτό έρχεται να εφαρμοστεί μέσα από την διάσπαση του τμήματος του Φ.Π.Ψ σε δύο διαφορετικά τμήματα: ένα Φιλοσοφίας στο οποίο, δεν διευκρινίζονται τα επαγγελματικά δικαιώματα (βλέπε Φιλοσοφία Πάτρας όπου δεν υπάρχουν επαγγελματικά δικαιώματα διδασκαλίας) και Παιδαγωγικών (ή καλύτερα Επιστημών Εκπαίδευσης) το οποίο θα αποτελέσει και το τμήμα το οποίο θα παραχωρεί την παιδαγωγική επάρκεια στην Φιλοσοφική και μάλλον και στις υπόλοιπες καθηγητικές σχολές (βλέπε Φυσικό, Μαθηματικό κ.λ.π.) με τον τρόπο τον οποίο περιγράψαμε παραπάνω…
Την Δευτέρα 26/02 στην βουλή ψηφίστηκε το νομοσχέδιο ‘’Ιδρυση Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής και άλλες διατάξεις’’. Αυτό το νομοσχέδιο επιφέρει συγχωνεύσεις τμημάτων ανά την επικράτεια. Μία από τις διατάξεις του νόμου επικυρώνει την εξίσωση πτυχίων των τεσσάρων Τμημάτων Θεατρικών Σπουδών – Θεάτρου (Ε.Κ.Π.Α., Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, Α.Π.Θ.), με τις, ιδιωτικές και μη, δραματικές σχολές.
Παρέχεται δηλαδή το δικαίωμα στους αποφοίτους δραματικών σχολών, με εξειδίκευση στην υποκριτική τέχνη (ηθοποιοί), να ασκούν το επάγγελμα του θεατρολόγου – θεατροπαιδαγωγού, με αποτέλεσμα να διεκδικούμε τις ίδιες θέσεις εργασίας. Τα τέσσερα τμήματα (Α.Ε.Ι.) μέχρι στιγμής, ενσωμάτωναν την παιδαγωγική επάρκεια στον προπτυχιακό κύκλο σπουδών.
Από την στιγμή που πλέον θα έχουμε τα ίδια επαγγελματικά δικαιώματα, αυτομάτως εξισώνεται η δημόσια δωρεάν παιδεία με την ιδιωτική εκπαίδευση. Δεν έχουμε αυταπάτες ότι πρόκειται για μεμονωμένο γεγονός ούτε εναντιωνόμαστε στους σπουδαστές των δραματικών σχολών.
Μετά από απόφαση του υπουργείου και σε συνεργασία με τα τμήματα του ΕΚΠΑ (πρόγραμμα ΠΡΟΧΩΡΩ), οι κάτοχοι πτυχίου επιπέδου Γ2, παρακολουθώντας κύκλο σπουδών με δίδακτρα 450 ευρώ, θα έχουν εφάμιλλα δικαιώματα με τους αποφοίτους του ΕΚΠΑ σε ό,τι αφορά τη διδασκαλία σε κέντρα ξένων γλωσσών. Υποβαθμίζουν λοιπόν, άμεσα τις σπουδές 4+ χρόνων και τα μελλοντικά μας δικαιώματα. Εφόσον κάνουν αυτήν την αλλαγή, κανείς δεν θα έχει προνομιακή σχέση με την εργασία σε αυτόν τον κλάδο και άρα, κανείς δε θα εργάζεται ως καθηγητής ξένων γλωσσών σταθερά και με δικαιώματα.
Για τους ίδιους λόγους, προχωρούν και στην συγχώνευση και στην κατάργηση τμημάτων (π.χ. Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής, σχέδιο Αθηνά)…
Με τη σταδιακή κατάργηση του δωρεάν χαρακτήρα της δημόσιας παιδείας και την εξίσωση των επαγγελματικών δικαιωμάτων των ΑΕΙ με αυτά των ιδιωτικών σχολών, η εκπαίδευση και η εύρεση εργασίας στο αντικείμενο σπουδών μας καθίστανται προνόμιο των λίγων.
Οι αλλαγές που επιχειρούνται σε ό,τι αφορά την παιδαγωγική επάρκεια συνδέονται άμεσα με τις εξελίξεις στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και ιδιαίτερα με τους χιλιάδες αδιόριστους εκπαιδευτικούς, που αντανακλούν το μέλλον που προορίζουν και για τη δική μας γενιά.
Γνωρίζοντας τις συνθήκες στις οποίες ζουν και εργάζονται οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί, με μεταθέσεις σε όλα τα μέρη της Ελλάδας, χωρίς σταθερή εργασία και χωρίς πρόνοια για στέγαση και καταλαβαίνοντας πόσο άμεση σχέση έχει αυτό με την απόσπαση της διδακτικής επάρκειας από τα πτυχία μας και την υποβάθμιση των προπτυχιακών μας σπουδών, τασσόμαστε στο πλευρό των αναπληρωτών και συμμετέχουμε στον αγώνα τους με τα αιτήματά τους για μαζικούς και μόνιμους διορισμούς, για κατάργηση του προσοντολογίου του ΟΟΣΑ για το σύστημα πρόσληψης, για κατάργηση του διαγωνισμού του ΑΣΕΠ και του ν.3848, για ίσα δικαιώματα μεταξύ αναπληρωτών και μόνιμων εκπαιδευτικών και τέλος για ανατροπή του εκπαιδευτικού μνημονίου κυβέρνησης-ΕΕ-ΟΟΣΑ. Το βασικό πρόβλημα του δημόσιου σχολείου είναι η υποστελέχωσή του και όχι μια υποτιθέμενη “ανεπάρκεια” των αποφοίτων των καθηγητικών σχολών.
Δε χρειάζεται και πολλή ανάλυση για να συμπεράνει κανείς την κατεύθυνση όλων αυτών των αλλαγών, που εκπορεύονται από την αντιεκπαιδευτική πολιτική των τελευταίων χρόνων και ειδικότερα, από το νόμο Γαβρόγλου, που ψηφίστηκε τον περασμένο Αύγουστο. Αποσκοπούν στην εδραίωση μιας κατάστασης όπου ο καθένας θα βιώνει, ταυτόχρονα με όλους τους άλλους αλλά πάντα μόνος του, τις χειρότερες εργασιακές συνθήκες. Την ανεργία, την επισφάλεια, την μισοεργασία, το φόβο της απόλυσης, την απόγνωση και την κατάθλιψη, την εγκατάλειψη κάθε προοπτικής. ‘’Κανείς μόνιμος, όλοι προσωρινοί’’ είναι το δόγμα του υπουργείου, της Κυβέρνησης, της Ε.Ε και του ΟΟΣΑ. Η δημιουργία ενός αναλώσιμου δυναμικού, χωρίς επίγνωση της θέσης του. Η καθυπόταξη κάθε πτυχής της ανθρώπινης ζωής σ’ αυτόν το νόμο. Της τέχνης, της επιστήμης, της διασκέδασης, της εργασίας, της γνώσης…».
