Εχει πια δύσει ο ήλιος του χειμώνα,
Και γρήγορα, σα θέατρο, σκοτεινιάζει
Ή σα να πέφτει πέπλο σε μια εικόνα.
Αλλο δε βρίσκει ο άνεμος, ταράζει
Μόνο τ’ αγκάθια στην πεδιάδα όλη,
Μόνο κάποιο χαρτί σ’ όλη τη φύση.
Ωραίο, φριχτό και απέριττο τοπίον!
Ελαιογραφία μεγάλου διδασκάλου.
Αλλά του λείπει μία σειρά ερειπίων
Κι η επίσημος αγχόνη του Παγκάλου.
Κ. Καρυωτάκης, «Η Πεδιάς και το Νεκροταφείον»
> Η μέρα ποίησης παρήλθε. Οι μέρες πίεσης επιμένουν.
> «Εις το διηνεκές».
> Εκτός κι αν «κινηθούν» οι προϋποθέσεις που αντιμάχονται τη νηνεμία…
> «Με οδηγό την κοινή ανατρεπτική δράση που θα σπάει την ταλάντευση του ΠΑΜΕ, του ΜΕΤΑ και άλλων αγωνιστικών δυνάμεων για το ρόλο του αντιδραστικοποιημένου “συνδικαλισμού” των κυρίαρχων ηγεσιών σε ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ…» (ΠΡΙΝ, 18/3/2018). Για «να πάει αλλιώς» η «κατάσταση» μπαίνουν στο πάνελ των αγωνιστικών δυνάμεων το ΜΕΤΑ και το ΠΑΜΕ. Δεν υπολογίζεται καθόλου ο κοινοβουλευτισμός που έχει επικρατήσει στα σωματεία και λειτουργεί ως γάγγραινα στην εργατική τάξη. Οσο για τις ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, με τον ίδιο τρόπο λειτουργούν και αυτές, υπερθεματίζοντας σε «αντιδραστικότητα». Αυτό που λείπει είναι η (πολιτική) οργάνωση της εργατικής τάξης και γι’ αυτό τρώει τις σάρκες της μέχρι στιγμής η εργατική τάξη. Βέβαια, για να στραφεί κανείς ενάντια στην πολυπρόσωπη συνδικαλιστική κοινοβουλευτική γραφειοκρατία χρειάζεται να κυτταχτεί στον καθρέφτη…
> Είναι η Κίνα ιμπεριαλιστική δύναμη; Πιθανά όχι. Κάπως έτσι: «… την ανάγκη για στρατιωτική αποκλιμάκωση και αποχώρηση στρατιωτικών δυνάμεων που δεν ανήκουν στην περιοχή –συγκεκριμένα τις ΗΠΑ, που με την παρουσία τους στοχεύουν την Κίνα». Θ. Παφίλης, στέλεχος του Περισσού, ως γ.γ. του Παγκόσμιου Συμβουλίου Ειρήνης, στη συνάντησή του με την «Κινέζικη Λαϊκή Επιτροπή για την Ειρήνη και τον Αφοπλισμό». «Αναφερόμενη στις πρωτοβουλίες της Κίνας, η κινέζικη αντιπροσωπεία ανέπτυξε τις θέσεις της για την ανάγκη για μια άλλη Διεθνή Τάξη πραγμάτων, χωρίς ηγεμονισμούς και με ισοτιμία των λαών, που θα ζουν ειρηνικά και αρμονικά και θα μοιράζονται αμοιβαία τον πλούτο που παράγουν». Ολα καλά και άγια. Η Κίνα εξαφανίζεται ως ιμπεριαλιστική χώρα και οι «λύσεις» παραπέμπονται σε κάποιες συνθήκες του ΟΗΕ (με μια μικρή δόση χρήσης του όρου ιμπεριαλισμός).
> Ριζοσπάστης, 17-18/3/2018: «Η επιχειρηματική δράση στον Αθλητισμό είναι η αιτία της βίας και της διαφθοράς» (συνέντευξη Ν. Σοφιανού, μέλους του Π.Γ. της Κ.Ε. του «Κ».Κ.Ε). Ριζοσπάστης, 25/7/2004: «Ενα κύπελλο και μια αναμφισβήτητα μεγάλη επιτυχία….» «Από τη στιγμή που ο αθλητισμός γίνεται εμπόρευμα φθείρει και καταστρέφει πρωτίστως τους αθλητές και τους αθλούμενους…» (Γ. Αραβανής, στο ίδιο δημοσίευμα). Οπως π.χ. ο «Αίολος» Κεντέρης; ΔΕΝ αμφισβητείται καθόλου «ο αέρας της Πορτογαλίας που έφεραν μαζί οι παίκτες της Εθνικής Ελλάδας, καθώς και τα τρόπαια της πρωταθλήτριας Ευρώπης». Πάντα στο επίσημο αστικό σκηνικό ο Περισσός.
> Πόλεμος στον πόλεμο.
> Ιδού και οι σοσιαλπατριώτες.
> Αλλοίμονο, λείπει ο Μάρτης απ’ τη Σαρακοστή;
> «Ο επιχειρηματίας και ο σνομπ είνε οι κύριοι παράγοντες κάθε θεατρικής μας κίνησης. Η Επιχείρηση και η Μόδα είνε οι δύο πόλοι στο θεατρικό μας στερέωμα. Απ’ αυτή την τροχιά δεν κατώρθωσαν να ξεφύγουν ούτε ο Οικονόμου, ούτε ο Χρηστομάνος, ούτε δυστυχώς ο κ. Μελάς. Και το χειρότερο είνε ότι οι αναμορφωτές αυτοί όχι μόνον δεν κατάφεραν να διαπαιδαγωγήσουν το κοινό, σύμφωνα με τις επαγγελίες τους, παρά εχάλασαν και τους ηθοποιούς και τους συγγραφείς ακόμα. Και πώς αυτό; Μήπως δεν έχουμε ηθοποιούς πρώτης δυνάμεως; Εχουμε βεβαίως, αλλά αυτοί, σκλάβοι της επιχείρησης και της μόδας, που κάθε μέρα αλλάζει, σκόρπισαν το δυνατό τους ταλέντο σε διάφορες προσπάθειες χωρίς νου και γνώση, χωρίς ιδανικό και χωρίς ικανοποίηση καμμιά. Και μόνον οι πολύ δυνατοί κατώρθωσαν να κρατηθούν κάπως στην επιφάνεια της αναταραγμένης αυτής ανακατωσούρας. Οι δε συγγραφείς έμειναν στην πάντα κ’ έπιασαν άλλη δουλειά, όσοι βέβαια έχουν κάτι το δικό τους να ειπούν. Στη θέση τους παρουσιάστηκαν οι συγγραφείς της μόδας, ένα είδος μεταμορφωτών, που με τη βοήθεια χημικών και μηχανικών μέσων, κατορθώνουν να φτιάνουν τεχνητά άνθη, ανάλογα με το γούστο της εποχής. Σήμερα έχει διαμορφωθεί μια κατάσταση αρλούμπας. Κανείς δεν ξέρει ποιο είναι το σωστό. Φυσικά αφού κανείς δεν ξέρει τι θέλει. Τα φανταχτερά θεαματικά κόλπα των επιθεωρήσεων, έργων άδειων, απλώς αισθησιακών, πέρασαν και στη σοβαρή σκηνή. Το κοινό παθαίνει σύγχυση. Δεν ξέρει πια να εχτιμήσει το αγνό μέταλλο, γιατί εσυνήθισε το μάτι του σε πολύ γυαλιστερά, ψεύτικα μπιχλιμπίδια. Εχω την ιδέα πως πρέπει να καταργηθούν μια και καλή όλα τα εξωτερικά στολίδια. Κάθε πολυτέλεια. Να χρησιμοποιηθούν οι σκηνές που έχουμε με τ’ απλούστερα μέσα για να παιχτούν έργα πραγματικής αξίας. Ν’ αναδειχθεί η τέχνη του ηθοποιού, που όσο πάει και ξεπέφτει». (Βασίλης Ρώτας, «Η Νεοελληνική Σκηνή», «Θέατρο και γλώσσα, 1925-1977, τόμος Α’»).
> Φεύγει κι ο Μάρτης – ποια Novartis…
> Βέβαια μασημένη τροφή για το «πόπολο» άφθονη.
> Εις ενίους και σανός…
> «Δρομολογείται» αύξηση στον κατώτατο σταθμό. Ναι, ναι, Εφη τους, δίκιο έχεις…
> 20 εκατ. για Τίγρη και 7 για βάζελο η κ. Δούρου. Σταθερότητα.
> Και πάλι πυροβολισμοί σε σχολείο των ΗΠΑ.
> Των ΗΠΑ – και δε με απάντησε.
> Σαύλος κύκλος.
> Μόνιμη μέγγενη.
> Ω, πάντα καλοζώητα πιο πολύ από λόγια,
Μακάρια όρνεα, γένος τρισευτυχισμένο.
Τον βασιλιά σας που ‘ρχεται καλωσορίστε.
Δε λάμπει αστέρι στον χρυσό του κύκλο ούτε
Τ’ αχτινωτό μακρόφεγγο ηλιοστέφανο. Ετσι,
Καθώς προβαίνει αυτός, το ανείπωτο κρατώντας
Γυναικείο κάλλος, πάλλοντας τ’ αστροπελέκι,
Τη θεία φτερωτή σαγίτα.
Κι ανεβαίνει περίγυρα στον θόλο αλάλητη ευωδιά,
Ωραίο θέαμα, πνοές του θυ-μιαμάτου,
Την άχνα διασκορπίζουν αύρες μυροβόλες.
(Β. Ρώτας, «Αγγελιοφόρος», 1964)
Βασίλης
Ετσι… μαμάει ο Τράμπαρος…
Οχι, δεν είναι ο Τζορτζ Κλούνεϊ σε ρόλο κάποιου μεγιστάνα. Είναι ο Κωνσταντίνος Φρουζής, την εποχή που έλυνε και έδενε ως «μπος» της Novartis στην Ελλάδα. Κόψε φάτσα (και πόζα), βγάλε συμπέρασμα…
