Στις 15 Δεκέμβρη του 2017, ένας ισραηλινός στρατιώτης πυροβόλησε σχεδόν εξ επαφής στο κεφάλι με πλαστική σφαίρα τον 15χρονο Μοχάμεντ Ταμίμι, προκαλώντας του σχεδόν θανάσιμο τραυματισμό, στο χωριό Ναμπί Σάλεχ της Δυτικής Οχθης. Υστερα από δυο πολύωρες εγχειρ;iσεις, οι γιατροί κατάφεραν να τον κρατήσουν στη ζωή αφαιρώντας σχεδόν το ένα τρίτο του κρανίου του καθώς και τμήμα του εγκεφάλου του που είχε νεκρωθεί λόγω της εκτεταμένης εγκεφαλικής αιμορραγίας που είχε υποστεί. Αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε κατ’ οίκον νοσηλεία περιμένοντας να υποβληθεί σε μια σειρά εγχειρήσεων που θα αναδομήσουν μερικώς το παραμορφωμένο του κεφάλι, με τις εγκεφαλικές βλάβες που έχει υποστεί να τον ακολουθούν για την υπόλοιπη ζωή του.
Ο Μοχάμεντ είναι από τους λίγους «τυχερούς» παλαιστίνιους νεολαίους που έχουν υποστεί τέτοιου τύπου κτηνωδία και σώθηκαν. Οι περισσότεροι που έχουν δεχτεί πλαστικές σφαίρες των ισραηλινών στρατιωτών στο κεφάλι έχουν καταλήξει, λόγω της εκτεταμένης εγκεφαλικής αιμορραγίας που προκαλείται από αυτή την κατασταλτική μέθοδο, την τόσο προσφιλή στα σιωνιστικά κτήνη.
Η περίπτωση του Μοχάμεντ Ταμίμι δε θα είχε πάρει τόση δημοσιότητα (ακόμα και στο εσωτερικό του Ισραήλ) αν δεν είχε αποτελέσει τον λόγο για τον οποίο η 17χρονη ξαδέρφη του, Αχέντ Ταμίμι, δεν είχε χαστουκίσει και σπρώξει δυο πάνοπλους ισραηλινούς στρατιώτες που εισέβαλαν στο χωριό της λίγο μετά τον τραυματισμό του Μοχάμεντ, πράξη για την οποία βρίσκεται προφυλακισμένη εδώ και δυο μήνες στις ισραηλινές φυλακές. Αυτή τη στιγμή δικάζεται από ισραηλινό στρατοδικείο, ενώ η ποινή της αναμένεται να είναι ιδιαιτέρως βαριά, όχι τόσο για την πράξη της, αλλά κυρίως γιατί εδώ και χρόνια αποτελεί σύμβολο της παλαιστινιακής αντίστασης στους σιωνιστές.
Η Αχέντ και ο Μοχάμεντ συμμετείχαν ενεργά στο κίνημα αντίστασης των κατοίκων του Ναμπί Σάλεχ ενάντια στην κλοπή της γης τους από τους σιωνιστές για την επέκταση των εβραϊκών εποικισμών στη Δυτική Οχθη, γι’ αυτό και μπήκαν από τόσο μικρή ηλικία στο στόχαστρο του ισραηλινού στρατού. Οι σιωνιστές έχουν δολοφονήσει τρία μέλη της οικογένειας Ταμίμι από το 2009 που ξεκίνησαν οι κάτοικοι του χωριού να παλεύουν ενάντια στην επέκταση των εποικισμών. Τελευταίο τους θύμα είναι ο 16χρονος Μουσάμπ Ταμίμι, που δολοφονήθηκε από τον ισραηλινό στρατό στο χωριό Ντέιρ Νιθάμ της Δυτικής Οχθης στις 3 Γενάρη, ο πρώτος Παλαιστίνιος που δολοφόνησαν οι σιωνιστές το 2018. Ο φόρος αίματος που έχει πληρώσει η οικογένεια Ταμίμι στους σιωνιστές από το 1976 μέχρι σήμερα φτάνει τους 22 νεκρούς.
Η ταπείνωση του ισραηλινού στρατού από ένα 17χρονο κορίτσι έκανε τους πιο ακραιφνείς σιωνιστές να λυσσάξουν ζητώντας τις κεφαλές της οικογένειας Ταμίμι επί πίνακι. Ο γνωστός σιωναζιστής υπουργός Παιδείας, Ναφτάλι Μπενέτ, δήλωσε στον ραδιοφωνικό σταθμό του ισραηλινού στρατού ότι οι γυναίκες της οικογένειας Ταμίμι, που φαίνονται στο βίντεο που δείχνει την Αχέντ να χαστουκίζει τους στρατιώτες, πρέπει να τελειώσουν τη ζωή τους στη φυλακή, ενώ ο υπουργός Αμυνας, Αβιγκόρ Λίμπερμαν δήλωσε ότι όσοι εμπλέκονται στον προπηλακισμό των δυο ισραηλινών στρατιωτών, όχι μόνο η Αχέντ αλλά οι γονείς και όσοι στέκονται και παρακολουθούν το περιστατικό, δε θα γλιτώσουν από τη μοίρα που τους αξίζει. Η σιωνιστική γελοιότητα έχει φτάσει σε τέτοιο βαθμό που ο Μάικλ Ορεν, ανώτατος ισραηλινός αξιωματούχος, ανακοίνωσε τον Γενάρη ότι πρόκειται να ξεκινήσει έρευνα με στόχο να αποδείξει ότι η οικογένεια Ταμίμι δεν είναι αληθινή, αλλά μια ομάδα παλαιστίνιων ηθοποιών με ξανθά μαλλιά και γαλανά μάτια που έχουν σαν στόχο να κάνουν το Ισραήλ να φαίνεται βάρβαρο στην «διεθνή κοινή γνώμη»!
Τα ξημερώματα της Δευτέρας 26 Φλεβάρη, ο ισραηλινός στρατός εισέβαλε ξανά στο Ναμπί Σάλεχ και συνέλαβε 10 Παλαιστίνιους. Ανάμεσά τους ήταν και ο βαριά τραυματισμένος Μοχάμεντ. Αφού τον υπέβαλαν σε πολλές ανακρίσεις, τον άφησαν ελεύθερο πολλές ώρες αργότερα, κρατώντας φυλακισμένους τους υπόλοιπους. Η επιχείρηση απαγωγής του Μοχάμεντ ήταν λεπτομερώς σχεδιασμένη, ενώ όπως δημοσίευσε και η ισραηλινή εφημερίδα Haaretz, η απαγωγή του έγινε με έγκριση στρατιωτικού γιατρού που γνωμάτευσε ότι δεν κινδυνεύει η εύθραυστη υγεία του παιδιού από την απαγωγή και την πολύωρη κράτηση. Ο δικηγόρος της οικογένειας Ταμίμι δήλωσε ότι η ανάκριση του Μοχάμεντ από τους σιωνιστές έγινε χωρίς την παρουσία δικηγόρου. Η καταπάτηση ακόμα και των πιο στοιχειωδών δικαιωμάτων των παλαιστίνιων κρατούμενων είναι συνηθισμένη πρακτική των σιωνιστών, ειδικά των παιδιών που είναι πιο ευάλωτα, προκειμένου να αποσπάσουν ομολογίες που θα τις χρησιμοποιήσουν μετά για να τα καταδικάσουν σε πολύχρονες φυλακίσεις.
Την ίδια μέρα, ο στρατηγός Γιοάβ Μόρντεκαϊ, διοικητής της COGAT, της ισραηλινής υπηρεσίας που είναι υπεύθυνη για τα παλαιστινιακά εδάφη, δηλαδή το γραφειοκρατικό όργανο της σιωνιστικής κατοχής, δημοσίευσε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σημείωμα, σύμφωνα με το οποίο ο Μοχάμεντ Ταμίμι δεν πυροβολήθηκε στο κεφάλι από τον ισραηλινό στρατό, αλλά έπεσε από το ποδήλατό του και χτύπησε! Αυτό προέκυψε από την ανάκριση που του έκαναν, σύμφωνα με τον σιωνιστή στρατηγό! Οι δεκάδες ακτινογραφίες που δείχνουν τη σφηνωμένη στο κεφάλι του παιδιού σφαίρα, αλλά και οι ιατρικές γνωματεύσεις είναι ψέματα, προκειμένου να σπιλωθεί η εικόνα του Ισραήλ διεθνώς! Πρόκειται για μια τεράστια παρεξήγηση που αποκαλύφθηκε μετά από την ανάκριση του θύματος, που όπως φαίνεται δεν είναι και τόσο θύμα, αλλά… θύτης. Τα μόνα πραγματικά θύματα είναι οι σιωνιστές που… συκοφαντήθηκαν!
Ο φασισμός, εκτός από δολοφονικός, ήταν πάντοτε στενά συνδεδεμένος με τη γελοιότητα. Η σιωνιστική του έκφανση δεν αποτελεί εξαίρεση. Δεν υπάρχει φασιστικό καθεστώς που να μην έχει αντιπάλους του που έχουν «αυτοτραυματιστεί», «αυτοπυροβοληθεί», «χτυπήσει μόνοι τους το κεφάλι τους στον τοίχο» κτλ. κτλ. Τα έχουμε ζήσει σε παλαιότερες δεκαετίες και στη χώρα μας αυτά τα φαινόμενα. Τον κομμουνιστή γραμματέα της ΓΣΕΕ Μήτσο Παπαρήγα τον δολοφόνησαν το 1948 και είπαν ότι αυτοκτόνησε μέσα στο κελί του. Τους αγωνιστές της RAF τους δολοφόνησαν στα λευκά κελιά του Σταμχάιμ και είπαν ότι αυτοκτόνησαν. Ακόμα και σε απλούστερα περιστατικά, αστυνομικής βαναυσότητας, λένε ότι οι συλληφθέντες διαδηλωτές «αυτοτραυματίστηκαν» (θυμηθείτε την περιβόητη υπόθεση «ζαρντινιέρα»).
