Σταθερά στην εθνικιστική ρότα όλοι τους

Θα ήταν για γέλια, αν δεν αφορούσε ένα τόσο σοβαρό ζήτημα. Αμέσως μετά την τρίωρη συνάντησή του με τον Τσίπρα στο Νταβός, που κατέληξε σε κάποια «μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης», ο πρωθυπουργός της Δημοκρατίας της Μακεδονίας Ζόραν Ζάεφ ανακοίνωσε ότι η χώρα του θα μετονομάσει το αεροδρόμιο των Σκοπίων (οι πληροφορίες λένε ότι από «Μέγας Αλέξανδρος» θα το μετονομάσει σε «Κίρο Γκλιγκόροφ») και τον κεντρικό αυτοκινητόδρομο της χώρας (από «Μέγας Αλέξανδρος» σε «Φιλίας», λένε οι ίδιες πληροφορίες).
 
Θα ήταν για γέλια γιατί σε κάθε χώρα υπάρχουν δρόμοι, πλατείες, κτίρια, που φέρουν ονόματα ιστορικών προσωπικοτήτων ή τοποθεσιών ή ιστορικών γεγονότων άλλων χωρών. Φαντάζεστε τη Ρωσία να ζητά να μετονομαστεί η πλατεία Σταλινγκράντ στο Παρίσι και ο ομώνυμος σταθμός του Μετρό; Φαντάζεστε την Ελλάδα να ζητά να μετονομαστεί η οδός Ρήγα Φεραίου στο Βελιγράδι; Να το πάμε και παραπέρα; Οι Τούρκοι ονομάζουν την Κωνσταντινούπολη Ιστανμπούλ, την Σμύρνη Ιζμίρ και τους Ελληνες Γιουνάν. Και οι ίδιοι οι Ελληνες δεν έχουν αποφασίσει πώς θα ονομάζονται οι ίδιοι (Γκρικς ή Χέλινες) και πώς η χώρα τους (Γκρις ή Χελάς) διεθνώς. Αν ασχοληθεί κανείς με τις ονομασίες και απαιτήσει αλλαγές, θα καταντήσει γραφικός.
 
Ναι, αλλά με τον βόρειο γείτονα υπάρχουν «πονηρά» ζητήματα θα μας πουν οι εθνικιστές. Και θα λυθούν αυτά με τη μετονομασία ενός αεροδρομίου κι ενός αυτοκινητόδρομου; Οχι, απαντούν εν χορώ. Και απαιτούν να αλλάξει το ίδιο το Σύνταγμα της γειτονικής χώρας. Να ονομάζονται οι γείτονες με όνομα που θα τους ορίσουμε εμείς. Το ίδιο και η γλώσσα τους, που εδώ και πάνω από δυο αιώνες ονομάζεται Μακεδονικά. Κι αυτά δεν τα λένε μόνο οι εθνικοφασίστες. Δεν τα λέει μόνο ο Τσίπρας, που βάλλεται μόνο από τα δεξιά. Τα λέει ακόμα και ο Περισσός.
 
Σε ανακοίνωση που εξέδωσε αμέσως μετά τη συνάντηση του Νταβός και τις δηλώσεις Τσίπρα-Ζάεφ, αφού πρώτα σκορπίσει άφθονο καπνό παραλλαγής με καταγγελίες για τους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, καταλήγει στο «διά ταύτα» που περιέχει το ζουμί: «Η αντιμετώπιση του αλυτρωτισμού προέχει και προϋποθέτει την αλλαγή του Συντάγματος της FYROM, τη ρητή διατήρηση των συνόρων και την αποτροπή ανακίνησης εθνικιστικών επιδιώξεων. Η συζήτηση για το όνομα με σύνθετη ονομασία που θα περιέχει το όνομα “Μακεδονία“ ή παράγωγά του, με αυστηρό γεωγραφικό προσδιορισμό, προϋποθέτει την επίλυση όλων των παραπάνω προβλημάτων και βεβαίως ξεκαθάρισμα πως πρόκειται για ένα όνομα για όλες τις χρήσεις, χωρίς “ήξεις- αφήξεις”».
 
Είναι καταρχάς εθνικιστική πρόκληση να ζητάς να καθορίσεις εσύ το περιεχόμενο του Συντάγματος μιας χώρας. Αλλά σε τι είδους αλλαγές αναφέρεται ο Περισσός; Το Σύνταγμα της ΔτΜ αναφέρει ρητά ότι δε διεκδικεί τίποτα από οποιαδήποτε όμορη χώρα («Η ΔτΜ δεν έχει εδαφικές βλέψεις σε κανένα γειτονικό κράτος»). Ακόμα και το περιβόητο άρθρο 49, που έλεγε ότι  «η Δημοκρατία ενδιαφέρεται για την κατάσταση και τα δικαιώματα των προσώπων που ανήκουν στον Μακεδονικό λαό σε γειτονικές χώρες», το οποίο χαρακτηρίστηκε ως αλυτρωτικό (ενώ δεν έχει καμιά επί της ουσίας διαφορά από το άρθρο 108 του ελληνικού Συντάγματος ή από αντίστοιχες αναφορές στο Σύνταγμα της Τουρκίας, για τις οποίες κάνουν μόκο οι εθνικισταράδες), έχει συμπληρωθεί με την εξής προσθήκη: «Κατά την άσκηση αυτού του ενδιαφέροντος, η Δημοκρατία δε θα παρεμβαίνει στα κυριαρχικά δικαιώματα άλλων κρατών ή στις εσωτερικές τους υποθέσεις». Επομένως, οι συνταγματικές αλλαγές που ζητά ο Περισσός, πέρα από την αλλαγή του ονόματος της χώρας, είναι η αλλαγή της εθνικής ταυτότητας (να μην αυτοπροσδιορίζονται ως μακεδονικό έθνος) και της ονομασίας της γλώσσας! Επί της ουσίας, ο Περισσός έχει πλήρως προσχωρήσει στο εθνικιστικό στρατόπεδο.
 
Εχει δίκιο ο πονηρός Βούτσης όταν δηλώνει ότι με πυρήνα το Μακεδονικό «θα αναδιαμορφωθεί σε αρκετά μεγάλο βαθμό και οριζοντίως ενδεχομένως το σύνολο του πολιτικού συστήματος». Ηδη η ΝΔ μετακινείται με συνεχείς κωλοτούμπες. Ξεκίνησε με σκέτη αναφορά στο «σύνθετη ονομασία για κάθε χρήση», μετά πήγε πιο δεξιά δηλώνοντας ότι αυτό που τέθηκε από τον Καραμανλή στο Βουκουρέστι το 2008 ήταν το ελάχιστο, που τώρα δεν είναι αρκετό, γιατί ο Τσίπρας αντιμετωπίζει πιο ευνοϊκές συνθήκες, και μετά το εθνικοφασιστικό συλλαλητήριο πήγε ακόμα πιο δεξιά, ζητώντας από τον Τσίπρα να αφήσει τη λύση για «άλλη συγκυρία, με κατάλληλη προετοιμασία» και «προπαντός αφού η άλλη πλευρά έχει προηγουμένως έμπρακτα αποδείξει ότι ζητά λύση πραγματική, όχι πλασματική». Δηλαδή, η ΝΔ που έβρισκε τις συνθήκες πιο ευνοϊκές σε σχέση με το 2008, τώρα έπαψε να τις βλέπει ευνοϊκές και ζητά νέα αναβολή! Αυτό που δεν είπε δημόσια η ΝΔ, το είπε ο Περισσός: «πρώτα ν' αλλάξουν το Σύνταγμά τους, την εθνική τους ταυτότητα και το όνομα της γλώσσας τους και μετά να συμφωνήσουμε για σύνθετη ονομασία».
 
Είναι απορίας άξιο αν ο Τσίπρας θα τολμήσει τελικά να πάει σε συμφωνία (για την οποία έχει φαίνεται δεσμευτεί σε ΗΠΑ και ΕΕ). Μπορεί ο Βούτσης να δήλωσε με νόημα ότι  «δε θα αλλάξει σε καμιά περίπτωση η κυβερνητική ευστάθεια, διότι θα υπάρξει μεγάλη πλειοψηφία μέσα στη Βουλή σε σχέση με τη σύνθετη ονομασία» (δηλαδή: θα κυβερνάμε με τον Καμμένο, αλλά θα ψηφίσουμε τη συμφωνία με ΔΗΣΥ και Ποτάμι), όμως στις σημερινές συνθήκες αυτή η σιγουριά ακούγεται περισσότερο σαν εξουσιαστικός «κουτσαβακισμός» παρά σαν πολιτική βεβαιότητα.
 
Το σκηνικό είναι ρευστό, γι' αυτό και ο Τσίπρας εμφανίστηκε σκληρός στη συνάντηση με τον Ζάεφ, αφήνοντας απλά ανοιχτό τον δίαυλο των διαπραγματεύσεων. Ισως αυτό να αποδειχτεί «πέταγμα της μπάλας στην εξέδρα», όπως έχει γίνει αρκετές φορές στο παρελθόν. Εδώ θα είμαστε, θα παρακολουθούμε και θα σχολιάζουμε.
 
Στο μεταξύ, το εθνικιστικό δηλητήριο προσφέρεται όχι με σταγονόμετρο, αλλά με κουβά. Κι αυτό είναι που πρέπει πρωτίστως να μας απασχολεί και να τροφοδοτεί τη συνεχή παρέμβασή μας, με όπλο την ιστορική αλήθεια και γνώμονα την ανάπτυξη της ταξικής πάλης.